9 Nisan 2020 Perşembe

Çöpçüler Kralı ☼ Karantinada Salonsuzum 9

Arkadaşlar ben bir yamuldum, pehii...

Çalışma saatlerimiz 07:00-16:15 olarak değiştirildi. Neden, çünkü Saçaklı artık evden çıkarken hava aydınlık oluyor diye sevinçliydi! 
05:30'da kalkıyorum. :/ Kendimi konuya alıştırmam bugünü buldu. Diğer günler ya eve gelip uyudum ya da 20:00 sularında yattım. Ya ne yapacağıdım!? 
Sabahları ortalıkta kimsecikler olmadığından biraz güvensiz hissediyorum. Bir zaman sonra virüsün ve karantinanın başka boyutlarıyla yüzleşmemiz gerekmez umarım... 

Yine de Nisan, Mart'a göre daha güzel başladı. Mayıs da Nisan'dan güzel olursa yırttık! :) Sonra ver elini Haziran'da bilemedin Temmuz'da memleket... Ay hadi inş... ♥

15. Film soundtrackinden bir şarkı


Şu blogu hayatımda bilen 3 bilemediniz 4 kişi var. Onlardan birine "tırt parçalar"ımdan fenalık geldiği için bugün Norveç yöresinden istek parça alıyorum. :))


Bu işi de sevdim. :)) Daha varsa peçeteye yazıp uçak yapın, gelsin! ♥

6 Nisan 2020 Pazartesi

Sarışın ☼ Karantinada Salonsuzum 8

Ailem mi öyle yönlendirdi yoksa ben mi istedim bilmiyorum. Gitardan önce de ilkokulda hem basketbol takımındaydım hem de folklör ekibinde. Çok hareket edince hemen yorulan, çelimsiz bir çocuktum ama ikisini de seviyordum sanki, öyle hatırlıyorum.

O zamanlar tüm özel günler ya okulda ya stadyumda kutlanıyor tabii.. Biz de hepsinde varız. Kaçıncı sınıftaydık hatırlamıyorum, bir 23 Nisan zamanı yurt dışından çocuklar gelmiş, kabul eden ailelerin evlerinde kalmışlardı. Bayram günü de okulda herkes kendi ülkesinden hünerlerini sergiledi, dolu dolu bir kutlama olmuştu.

11. Aşk hakkında bir şarkı


asdafsagdsafasgh :))

Birkaç yöreden oynadığımızı biliyorum ama senelerdir sadece bu türküyü ve buna ait ilk birkaç hareketi asla unutmuyorum. Tüm gösteriler bittikten sonra da İsveç'ten geldiğini hatırladığım sapsarışın bir ovlana yanaşıp hatıra bir şeyler vermiştim, fotoğraf da çekilmiştik. Tabii ki çok hoşlanmıştım ^_^ Ay belki de ilk aşkım mıydı acaba yaa! ♥  

Sonra ben nasıl olduysa bir dönem sürekli esmer sevdiğimi, esmerleri beğendiğimi düşünüyordum. Dönem dediğim de baya yıllar yıllar. Kendime gelişim son 4-5 yıl yani o kadar... Ya ben Kıvanç'cı, Karius'çu insanım, benim ilkokulda ciklet verdiğim çocuk belli, esmer nedir! :)) En kötü kumral, yahu! :D Neyse, artık bu gerçek asla unutulmayacak... Flaş flaş! 


Bugünkü yazı çekirdek aileme de eğlence oldu! Çünkü ilk önce bu çocukların nereden geldiğine emin olmak için ablamı aradım. Çocukların geldiğini hatırladı ama geri kalanlar yok. "O zaman annemlere sorucam" dedim, "heralde o zaman gidip de çocuğu beğendim dememişsindir" dedi. Büyük ihtimal dememişimdir ama kesin belli etmişimdir, eder(di)im çünkü! :)) Zaten O da "evet sen o zamanlar biraz saftiriktin" diyerek bitirdi. :D

Sonra karantinanın hakkını veren anam ve babamı aradım. Onlar da sadece öyle bir 23 Nisan etkinliği olduğunu hatırlıyor. Ailecek hafızasızız! :) Dedim ki "o zaman ortalıktaki albümleri dökün içinde ecnebi gardaşlarımla fotoğraflarım olması lazım". Ay bulamadılar... Olsun... Hep beraber böyle bir saçmalıkla az kafamızı oyalamış olduk. ♥

Aynı günden mi hiçbir fikrim yok ama şu yukarıdakini buldum başka bir sosyal medyamdam. İdare edersiniz demi?

:)


5 Nisan 2020 Pazar

Gitar ☼ Karantinada Salonsuzum 7

Benim her gün yazamayacağım o kadar belliydi ki... :)

Keyfimin peşindeydim, iyiyim yani. Çoktandır bağır çağır şarkı söylememiştim misal, uygun ortam yoktu. Çatı katı, yan boş, aşağısı boş neden söylemeyeyim? Allah affetsin, söyledim! Evrenden özür diliyorum. :)

Gitar almamıştım elime çoktandır, onu da yaptım. Ben gitar çalabiliyorum gonşular. Yani çalabiliyor-dum. Her şey düzelsin, İzmir'e bir gidişimde koluma takıp getireceğim ve baştan başlayacağım. Bir süredir zaten aklımdaydı, dün iyice gaza geldim.  


18. Sana birini hatırlatan bir şarkı 

Ortaokulda belediyenin açtığı bir kursa gidiyordum. Size yemin ederim aylarca sadece şu aşağıdaki parçayı çalabildim ve bıkmadım da... Şarkı tabii ki ablamı hatırlatıyor! :) Düşünün, kendinizden sekiz yaş küçük bir kardeşiniz var ve durmadan gelip "bak çalabiliyorum" deyip çalıyor, ahhahaha :D İyi ben bu yaşa kadar geldim yine...



Sosyal mesafeyi birazcıcık ihlal etmiş olabileceğim bir hafta sonu geride kaldı. Şimdi nevresim değiştirmek -ki onun dünyada bi daha yüzü gülmesin-, işe kahvaltı hazırlamak, markete haftada bir gidebilmek için kapsamlı bir liste hazırlamak gibi gerçeklere dönme zamanı...

"Ne güzeldir yollarda
Olmak şimdi"

Olacağız...

:)

2 Nisan 2020 Perşembe

Burma ☼ Karantinada Salonsuzum 6

İki sene önce bugün son bavulumu da alıp, ertesi gün yeni işe başlamak üzere İstanbul'a göç etmişim. O zamandan beri şehrin yüzü gülmedi! :P

Elbette ki hayatımda hiçbir şey değişmedi diyemem. Sosyal hayatımı olduğu gibi korumaya çalıştım, belki daha iyi bile oldu. Yemem içmem değişmedi. Aşk hayatı hala nanay... Biraz yaz ayları fark etti haliyle. Nerde o her cuma yazlığa kaçmalar! :@ 
Tabii en önemlisi aile... Yapış yapış bir aile olmadık hiçbir zaman ama hele şu günlerde ne olur ne olmaz diye 'acil' durum planı yapmıyor değilim aklımın bir ucundan...

O bahar buraya gelecek! Biz yine yolları aşıp sevdiklerimize kavuşacağız. O zamana kadar ilk iş günümde ablamın aldığı şu aşağıdaki bahara baksak ya biraz... ♥



Sizin iş yerlerinde de var mı bilmem, hani şu birinci ayını doldurunca ya da sene-i devriyede tatlı alma gelenekleri... Arkadaşlar, ben tatlı yerine tuzluyu tercih edip, şerbetli tatlıdan hoşlanmayan bir insanım ama (Zihin Bey bu sefer beni kesin öldürecek) bir kısmınız zaten biliyordur, Gaziburma diye bir yer var... Resmen özel bir gün olsa da iş yerine burma kadayıf söylesek diye bekliyoruz. Bak o kadar diyorum! ♥ Yarın da malum benim ikinci senem olmuş oluyor... Kafam çok karışık dostlar! :)

Biliyorum o, bu değil ama anlayışlı olun biraz, aklımı alamıyorum, nereye baksam onu görüyorum! :))

3. İsminde yemek adı geçen bir şarkı




Bir diğer tisqinme muumınttan el sallayarak gittim.

:)

1 Nisan 2020 Çarşamba

Korona Dirseği ☼ Karantinada Salonsuzum 5

Sizin de kol kemiğinizin hemen dirsek bitişiğindeki kısımda kapı kolu kadar bir oyuk oluşmadı mı? Oram çürüdü galiba benim, bir süre sonra düşecek. Corona dirseği diye hastalık türerse Saçaklı dediydi dersiniz! :)

Bugün serviste en azından uyur gibi oldum. Gözler yarına çevrildi, dadas dasda das! :P

Yeri gelmişken o yarına çevrilen minnoş gözlerim bir süredir yanıyor. Hem gündüz hem akşam bilgisayar ekranını kaldıramadılar. Göz yaşı şeysi kullandım, bakalım işe yararsa... Zaten hay ben bu bünyemi...

İş açısından hareketli, buraya malzeme çıkarmayacak kadar tırt bir gün olmasını da fırsat bilerek gözlerimi sizin bloglara saklıyciim. (Uyuyakaldı...)

13. Playlistinde karışık modda çalan ilk şarkı

Bugün aklıma bir hinlik gelmediği için şu maddeye geçeyim dedim. O kadar 9-8'lik şarkının arasından tek tük olan romantikli, melankolili olanı seçti iyi mi! 
Daha önce de belirttiğim gibi, bence Bülent Ortaçgil'den daha güzel söylüyor, bana ne...



Yardım: benim bu yuutup fideoları neden tam görünmüyor? o.O


31 Mart 2020 Salı

Acılı Ekşili ☼ Karantinada Salonsuzum 4

Sabah kalktım, yüzümü yıkadım, servise yetişebileceğim bir saatte çıktıktan sonra iş yerinde öncelikle kahvaltımı etasfdaghdjasdgh... Yemin ediyorum aynı böyle günlüklerim var benim, ortaokuldan :)

İki gündür sabahları serviste uyuyamıyorum. Bakın bu bi dramdır! :) Sabahları yataktan çıkmamı sağlayan şey bu, benim için. "Hadi Saçaklı şimdi kalk, nasılsa serviste yine uyuyacaksın!". Cuma'ya kadar beklerim. Baktım hala tık yok, kendime yeni bir sebep bulmam gerek, hoff...

İş yerinde, yarından itibaren birkaç departmanın daha bulunmayacağı bilgisini aldığımız, bizim ise gitmeye devam edeceğimiz gerçeğinin değişmediği bir gündü. Şuan gerçekten evde kalmamdan daha sağlıklı bir durum, dert etmiyorum.

Bir ara her nasılsa kimsenin birbirine ilişmediği bir boşlukta kitap okumam gerektiği sorunsalına odaklandım. Aslında şuan Aziz Nesin -Yol / Böyle Gelmiş Böyle Gitmez - I okuyorum. Lakin işe git, gel blog yaz, telefon fışfışla derken hep yalan oluyor. Araya bir polisiye sokarsam muvaffak olurum gibi geldi. Kısa bir süre bu konu peşinde liste yaptım.

*** Fermina, bize polisiyeye giriş 101 yaz! ***

İş yerinde öküz gibi yediğim için akşam yemeği yiyesim gelmedi. Onun yerine cin koyayım dedim. - Yine o kadar mantıklıyım ki!- asıl amaç bu aralar aşk yaşadığım bir krakeri tüketebilmekmiş meğer. Normalde haftada bir balığını mutlaka yiyen, kahvaltısnı akşamdan yeşilliklerle hazırlayıp iş yerine götüren bir tipim. Sigaram da yok ama bu gerçekten başka bişi, bu resmen dalga köpürtmesi! :))


Musikili çelıncı da asla pas geçmek istemiyorum lakin allaşkına 23'e şu aşağıdaki aklının bir köşesinden geçmeyen var mı? Bak ona göre felsefe hocamı değil de eşini arıcam artık! :P

23. Sahilde dinlenecek bir şarkı

 Fakat bu adamın son senelerde yaptıkları... ♥


30 Mart 2020 Pazartesi

Pazartesiye Nanik! ☼ Karantinada Salonsuzum 3

Yok ben ilk önce kahvemi koyar o esnada telefon fışfışlarım, kahvaltımı ise ancak spordan sonra yerim'ler falan hafta içi hep "hadiiii anca gidersin!"... Ve gerçekten öyle, anca giderim! Üçüncü ertelemeden sonra yorganı üstümden kaldırabiliyorsam servise koşmama gerek kalmıyor. Bugün de kalmadı, şükür! :))

Şimdi size beyaz yakalılık anlatacak halim yok. Öğlen arasında felsefe hocamı aradığımı anlatsam belki biraz kurtarır. 

Buraya daha önce yazdım mı bilmiyorum, lise sonda tanımadığım insanlardan dayak yemiştim. Baya yanından geçtiğimiz bir lise grubu saçımı başımı yoldu. Ve yemin ediyorum 10'da 0 kusurluydum. 0,1 falan bile değil. 
Kafamdaki saçların yarısı döküldü, bir takım röntgenler, tomografiler, boynu bir süre kıpırdatamamak derken geriye sadece içimden nasıl taşıracağımı bilmediğim siniri kaldı. Onu da bir gün kumandayı duvara fırlatarak kırmamla sanırım bir miktar attım. (başka da duvara eşya fırlatmışlığım yoktur.) Neyse... 

Lise son olduğu için dershaneye de gidiyorum, klasik... Bir felsefe hocamız vardı her şeyi aşkla anlatabilen. :) Daha çok da arkadaş gibiydi. Bugün hesapladık zaten aramızda on yaş varmış. :)) O dönem bozulan psikolojimi yine kendi çıkış yolumu kendim bularak, benimle haftada bir yarım saat de olsa muhabbet etmesini sağlayarak buldum. Sonra dershane bitti ama Cable Guy Saçaklı bırakır mı! Arada ziyarete gittim, gidemiyorsam aradım derken bir yerden sonra telefonunu kaybettim. Yıllaaaaar geçti şükür ki yaşıyor muyum diye kontrol etmek için o aradı. :) O zamandan beri yine kopmadan görüşüyoruz. Yani ben öyle sanıyordum. Yine bugün fark ettik, bir sene olmuş görüşmeyeli :/ O sırada bir takım felaketler yaşamış... Şimdi iyi, zira klasik sorularını "ya sen hala evlenmedin mi" , "kaç yaşındaydın sen ... bak 40'a az kaldı!" sıraladı... ♥ Sonrası malum biraz korona geyiği... Ama kahkaha atabilecek çeşidinden! :) Ve konuşmanın sonunda pazartesiye nanik yapan bir iç huzur! Vurdu gol olduuuu...

Siz ola ki topu bugün taca attıysanız diye şuraya içinizdekileri kusmak için başka bir yol bırakıyorum. - Yalnız adamın nasıl içine oturduysa artık! o.O -

19. Öfkeli olmak hakkında bir şarkı


Yeterice tisqindiyseniz elimde mendil, dizlerden hafif salınarak gittim ben...

:)

29 Mart 2020 Pazar

Durduk Yere Aşk ☼ Karantinada Salonsuzum 2

Dünkü tamirat işleri beklediğim kadar iyi gitmedi. Fena idare etmiyordum aslında ama insanlardan kaçmak için eve kapanmak dahi yetmiyor bazen... İki kemer ve bir bornoz kuşağını birbirine bağlayarak penceren bir poşet çekmem gerekti diyeceğim sadece! Dahasını da demek istemiyorum sevgili komşiler...

Onun yerine tamirata kaldığım yerden devam ederek daha önce izlemediğime sevindiğim şu filmi izledim diyeceğim. Aşık oldum itoğluğide! ♥

Günlük tutma çelıncımıza ek olarak bir de şöyle şarkılı türkülü bir seçeneğimiz varmış. Aslında ben asalak gibi milletin listesine salça olacaktım, kararım bu yöndeydi. Sonra dedim acaba pavyon şarkılarından bir liste hazırlayabilir miyim? Meğer sandığım kadar bilgili olduğum bir konu değilmiş. :)) Benden nasıl tisqinirsiniz diye düşünüyorum, yapıcaz bişiler! :D Karışık çala tıkladım varsayın;

2. Seni tarif eden bir şarkı


Her şey, bir yaz Bozcaada'da tatil yapmaya çalışırken hiç güneş yüzü göremememizle başladı. ♫♪"Adalarda Yanıksızım"♪♫ diye diye dolaştım ortalıklarda. :)) Sonra bu, her duruma evrilmeye başladı. Şimdi de ♫♪"Karantinada Salonsuzum"♪♫ işte... 

Bugün düne göre daha geç kalktım, çünkü neden, gece geç yattım, o da asap bozukluğundan sebep... Neyse ki yeni tur yeni şans diyerek bastım kahve suyunun düğmesine. Sizlerden edindiğim faydalı siteleri, bilgileri falan hep sevdiklerime pasladım kahveyi yudumlarken. Millet korona paylaşımları dışında bir şey görmeye aç aç! (bknz: Yiğit Özgür karikatürü) 

Devamını da dünkü gibi getirdim, 7-8 dakikalık spor, yihha! Yemeği hakedince de yine geç bir kahvaltı hazırladım. Evde olduğum her gün mahallemiz kumrularına pencere önü ikramlarında bulunuyorum. Aslında dün de yapmıştım ama yazmayı unutmuşum. Bugün de değişmedi.

Ilık bir duş, dur türk kahvesi de yapayım öyle otururum derken ta taaa... Birazdan gider siz ne yapmışsınız kontrol ederim. Akşam olunca da belki yine dünkü gibi eski ama güzel bir film bulurum. 

Hafta sonu 2'de 2 yaptık lakin hafta içi aynı performansı gösterebilir miyim şüpheli. Malum işe gidip-gelmeye devam... Du bakalım ya, masa var neticede!

:)

28 Mart 2020 Cumartesi

Soğanlı! ☼ Karantinada Salonsuzum 1

Nisan sonuna kadar devam eden bir çelınc var imiş. Blog, bitirilemeyen çelınc çöplüğü olmasına rağmen elbette ki katılıyorum. :)) Nisan sonuna kadar bir nevi her gün günlük tutacağız. Yine dene, yine yenil bizden sorulur diyerek sağ ayakla giriyorum...

Dün gece erken uyuduğumu sanıyorum. Uyumadan önce de son bir hamle ile saatimi 9 sularına kurmuşum. Good boy! :) 
İşte o sıralarda bir gayretle kalkıp evi de boş görünce sevindirik oldum, yalan yok. Hemen gidip kendime bir bardak kahve koydum. Evin bir süredir kullanamadığım bölümü salona gidip, elimde kahve ile tv'de ne kadar saçma şey varsa izledim ve sosyal medya fışfışladım. Bir klasik olarak sesli güldüğüm gönderileri sevdiğim kişilere paslayarak bir kez daha güldüm.


Sonra inanmazsınız yine bir gayretle matımı alıp 7-8 dakika da olsa spor yaptım. Karantina sebebiyle normalde ücretli olan uygulamaların bazıları bir süreliğine beleş! :) Bildiğim bir tanesi 7 Minute Workout | Down Dog. Nike Training Club ise sanırım sürekli ücretsiz. En azından ben uzun zamandır ücretiz kadarıyla ihya oluyorum. :)


Eh sadece kahveyle nereye kadar diyymi efenim! Soğanlı bir menemen ve bol limonlu bir takım yeşilliklerle geç bir kahvaltı edip 12:30'daki Cambly randevuma geçtim. 

Şirketimiz sağolsun, isteyenlere 6 aylık ya da 1 yıllık paket alabileceğini iletince ben varım dedim. Çünkü neden yararlanmayayım? :) İlk başlarda düzen oturtana kadar saçma sapan gelse de kafama göre birkaç hoca bulduktan sonra eğlenceli bir hal aldı. Karantina meselesiyle de iyice arkadaş gibi olduk. Dedikodu da yapabilir hale gelmemize ramak kaldı gibi hissediyorum. :D  O zaman deymen qeyfime be! :P

Henüz Cambly hocalarımla dedikodu yapamadığım için dersin ardından ilk önce ablamı arayıp bir takım iş dedikodusu yaptım, uppsss! :)
2 seneye yakındır başka şehirlerde yaşamamıza rağmen annem ve babamla görüntülü konuştuğumuzu hiç hatırlamıyorum. Dün gece gelen şehirler arası seyahat yasağının da etkisiyle onları da görüntülü aradım. Mutlu oldular ^_^ Ben de oldum. ♥

(Şükürler olsun sadece kendime) Türk kahvesi yapıp odamda pc karşısına kuruldum. Önce bir baktım siz neler yapıyorsunuz diye. Sonrası işte malum...

Normalde kendini eyleyebilen biri olmama rağmen, bir süredir farklı cephelerde yaşadığım gerginlikler nedeniyle dün beni hayli zorlayan bir gün oldu. Bugün onu tamir etme zamanı ve bence bu saate kadar da fena gitmedim. ♥ (15:15)

Günün devamında biraz daha sizin bloglara salça olur sonra da beni iyi eden şeylerle sosyal mesafeli sarılmaya devam ederim.

Dirsekleyerek gittim...
:)



22 Mart 2020 Pazar

Bir Sıçımlık

Selamünaleyküm! :)

Kısa bir girizgah yapayım, yaşıyorum! Umarım siz de yaşıyorsunuzdur ve sağlıklısınızdır.

Girizgah bitti...

Biliyorsunuz (ya da bilmiyorsunuz) bir süredir bilgisayarım cortlamaya çalışıyordu. Klavye artık tamamen çalışmaz hale gelince ayrı bir klavye aldım. Tam kendisine ısınmaya çalışıyordum ki  "m" harfi ev arkadaşımın enteresan temizlik anlayışı sayesinde elektrikli süpürgeye kaçtı! Zuahahahhah... :) Ben bir yerlerden m harfi bulabileceğim ümidiyle konuyu askıya almışken bir süre sonra yenisini aldı sağolsun, klavyenin...

Bunun haricinde de kendimize göre başka dramlarımız oldu tabii... :) Şu anda o dramlardan birinin üzerinde yazıyorum mesela, euheuheuh :D neyssse... 
Fermina'ya yorum yaz, film izleyip Sibel'i özle derken attım kendimi sonunda buralara!

Ne zamandır aklımda şordaki gibi izledikçe bana iyi gelen şeylerden bahsetmek var. Birlik ve beraberliğe ihtiyaç duymadığımız şu günlerden daha iyisini bulamazdım, yihha! :)

Queer Eye

Gacılarıııım ♥ 

Allaşkına homofobik falansanız da bir kenara bırakın! Moral bulma garantili diyorum yahu. Aralarda yanağınızdan bir damla yaş da süzülebilir yalnız, orasına karışmam. :P

Farklı uzmanlıkları olan beş gay arkadaşımızın insanların hayatlarına her noktadan dokunup ortamı şenlendirme girişimleri olarak özetleyebilirim. İngilizcelerinden tam çeviremeyeceğim ama aşçımız, kuaförümüz, stilistimiz, iç mimarımsımız ve bir de kişisel gelişimcimiz var. 

Hayatlarına dokunulması gereken kişiler genelde aileleri, iş arkadaşları veya yakın çevreleri tarafından aday gösteriliyor. Sonra muhteşem beşli'miz olay yerine intikal edip ilgili kişinin evini, giyimini, yeme alışkanlıklarını, tipini(!) ve hayata karşı tutumunu aslında isteyip de bir türlü yalnız başına yapamadığı duruma getirip, bir diğer adaya doğru yola çıkıyor.

Antoni (ortadaki), heteroseksüel kadınlar için büyük kayıp değil mi ya! ♥

Şimdi diyeceksiniz ki " e adaylar bunlar gittikten sonra eski haline döner, o kadar kolay mı!" Önerdiklerimin bir kaçı dedi, oradan biliyorum. :) 
Ben tabii biraz rahatsız olduğum için bölüm içinde geçen kişileri sosyal medyadan araştırarak ilerledim. :) Baya manyaklar gibi bunların aldıkları kıyafetleri giyiyorlar mı, saçını sakalını değiştirmiş mi, gülen suratı solmuş mu hep kontrol ettim. Büyük çoğunluğunu oradan buradan buldum arkadaşlar, gönül rahatlığıyla izleyin :)) işe yaramış...

Aynı huyumu başka başka zamanlarda ve konularda da kullanıyorum tabii... rınrın rınrın! :)
Mesela geçen gün şu videoya Twitter'da rastladım. Gözümden yaşlar gelerek, hunharca güldüm.


Sonra karikatürleri çizen arkadaşı instagramda bulup teşekkür ettim. Çünkü neden etmeyeyim!?. ^_^ İşim gücüm mü yok? Var da, yok diyelim. Ama siz de Corona'ya aşı bulmaya ya da ne bileyim nesli tükenen hayvanları yaşatmaya falan çalışmıyorsanız o argümanla gelmeyin. Zira interneti kullanmasını bilenler için bu işler bir sıçımlık vakit alıyor! :)


Birbirimize özen gösterdiğimiz bir hafta diliyorum.
Dirsek selamıyla ayrılıyorum...
:)


10 Şubat 2019 Pazar

Beş Şey ¨ Yolda 16. Hafta

Boredom is Fun paylaşmıştı,
Fermina Türkçe'ye çevirdi,
Nur topu gibi, 52 haftalık bir challenge'mız oldu.

Hafta 16 (16 - 22 Nisan) 5 Things to do less often. / Daha az yapsam dediğiniz 5 şey.

Daha az tembel olsam mesela, bir solukta kitabımı okusam, filmimi izlesem, sağlıklı yemeğimi yapsam... Eksiksiz, hepsini aynı anda... Sahi nasıl yetiştiriyorsunuz?

Daha az unutsam. Nasıl gelişiyor bu hafıza?

Sporu daha az ihmal etsem. Yapmamak için ürettiğim bahaneler buradan köye yol olur! :)

Blogu ve yapmaktan hoşlandığım şeyleri daha az ihmal etsem.

Daha az konuşsam... :D Aslında öyle çok konuşan bir tip değilim ama ne bileyim bazenleri susamıyorum gibi geliyor! :)



Gördüğünüz gibi hala tee ne zaman başlayan çelıncın peşindeyim! :)) Sayesinde eski fotoğrafları falan kurcalayıp hafızamı da tazeliyorum. 

Mesela geçen sene 16-22 Nisan'da, İstanbul'da yerleştiğim ilk evdeymişim. Çatı katıydı kendisi, böyle üçgen pencereleri vardı. Babam gelmiş beni ziyarete, hava güneşliymiş, gezmişiz.

Bu aralar n'oluyo derseniz; bir aydır toplasan on sayfa kitap okumuşumdur. 
Tiyatroya gitmeye çalışıp bir kısmına zinhar bilet bulamadım. En sonunda bu haftanın başında Kürklü Venüs'ü izledim. Sacher Masoch'un aynı adlı kitabından uyarlanmış iki kişilik bir oyun. Bitmedi, bitmeyecek kadın-erkek meselelerinin cinsiyet ayrımcılığı bölümüne çomak sokuyor. Kadın oyuncu Pervin Bağdat'ı hayli başarılı buldum.

Her sene olduğu gibi Oscar öncesi aday filmleri izlemeye heveslendim. Şimdilik sadece Rome, Green Book ve Incredibles 2'yi izleyebildim. 
Rome kötü demiyorum tabii ki ama benim için biraz fazla sanat filmi :) Başrol kadın oyuncunun hikayesini duymuşsunuzdur. Oscar'ı kapacak diye düşünüyorum.
Incredibles 2'yi animasyon sever biri olmama rağmen beğenemedim. Şansı yok gibi geliyor.
Green Book gönlümü kazandı. Gerçek bir hikaye olması da bonus! Tüm filmleri izlemediğimden en iyi film olur mu bilmem ama benim cılız hafızamda bir köşe kaptı.

Sibel bu sene de bizim için oscar çelıncı başlattı. Sonlara doğru tahminleri de topluyor. Bence kopun kopun gidin. :)

17 Ocak 2019 Perşembe

Nohut Oda # BBC-15

Geçen sene kaç tane kitap okuduğuma dair bir hadsizliğe asla girmiyorum...  o.O Ama ilgili etiket altında yazdığım kadar da değil, yine yazmaya üşenmişim.



Fermina'nın paylaştığı bir listeden kendi kendime gaza gelip bu sene de challenge'a dahil olmaya çalışacağım. Yukarıdaki 36 maddeden oluşan listeye İstanbul'da edinmiş olduğum 16 adet kitabı sokaladım. :) Bir tanesi -bu sefer basbayağı onun gazıyla- ingilizce Jaws! Hayır benim neyime acaba... :))


Listeden haberim olmadan önce, 1 Ocak'ta İzmir'den İstanbul'a dönüş yolumda Melisa Kesmez'den Nohut Oda*'ya başladım. Ve senenin başının bana verdiği şevkle bir haftada bitirdim. Durur muyum! Hemen madde no 15'in karşısına yazıverdim. :)

Yazarın üçüncü kitabı... Ben, Atları Bağlayın Geceyi Burada Geçireceğiz'i okuduktan sonra Bazen Bahar'ı atlayıp üçüncüye geçmişim. Anlattıklarına hiç yabancılık çekmeden okuyabilmemi yaşlarımızın neredeyse aynı olmasına bağlıyorum. Hisler, olgular hep bir yerden tanıdık.

Nohut Oda'da da yine aynı şey oldu. Beş öyküden oluşan kitapta; delicesine gitmek istediğimiz yerden çıktıktan sonra dönmeyi aklımıza sokuşumuz, nereye burası benim evim diyebildiğimiz, bazen kaçarak uzaklaştığımız yerlerde huzurun bizi her seferinde bağrına basışı gibi tanıdık duygular var. Gün geçtikçe nereye "evim" diyeceğimi merak ettiğim bir dönemde benim için cuk oturdu. 

Toplamda üç kitabından ikisini severek okuduğum için rahatça diyebilirim ki Melisa Kesmez'in kalemini seviyorum. Edebi yönünü çok değerlendiremem lakin akıp gittiği bir gerçek. Siz de su gibi akıp gitmesini istediğiniz bir öykü kitabı arıyorsanız gönül rahatlığıyla öneririm.

Uyduruk okuyucu, göçebe bildirdi...

:)


15 Ocak 2019 Salı

Feriştah Yinge

Vücudum bu sıkıcı hayata tepkisini benden daha iyi gösteriyor. "Kendine gel" diyor bana, "bu renksiz hayattan sıkıldım, beni azıcık eyle"!

Geçen hafta bu isteğini şu aşağıdaki şekilde belli etti. o.O



Çarşamba sabahı (09/01) servise yetişmek üzere kendime gelmeye çalışırken (06:00 suları) birden ellerimi fark ettim. Normalde uyanamayan ben, olayın şokuyla saniyenin onda birinde kendime geldim. Hemen ovarak yıkamaya başladım, çıkmadı. Kolonya boca ettim, fayda etmedi. Koşarak yastığımın altına baktım, kapı kollarını kontrol ettim, telefon kılıfıma (turuncu kendisi) elimin diğer yerlerini sürttüm. Hiç biri değil. :@

El mahkum hazırlanmaya devam edip servisi yakaladım. Sonra ilk iş olarak guggılladım tabii ki. Abavv!! Melekler-şeytanlar gece gelip kına yakıyormuş, bu bilgiye ulaştım! :)) "Lucifer gelmiştir işallah" diyerek diğer linklere de tıkladım. Karaciğer, dalak, bulaşıcı, hayır değil... şeklinde bilgileri de geçip telefonu cebe attım. Servis yolculuğumun geri kalanında uyumak daha tedavi edici olur gibime geldi.

Uzatmayayım... Bir kere kesin bulaşıcı değil. Gözlerinizin beyazı sararmadıysa ve ateşiniz yoksa böbrek, dalak, karaciğer derdine de düşmenize gerek yok. Yediklerimizden oluyormuş. Aslında bir gün önce turuncu hiçbir şey de yememiştim. Şart değilmiş. Pizzanın içindeki farklı yerden alınmış herhangi bir baharattan bile olabilirmiş. Azalarak gitti.



İlk şokun ardından benim için tek kötü yanı saçlarımı boyamışım da, boyalar ellerimden çıkmamış gibi görünmesi, efenime söyliim yağlı bir şey yemişim de parmaklarıma bulaşmış gibi durması oldu. Bunun dışında ağrı, sızı, yanma veya kaşıntı hiç olmadı.

Yazdım çünkü yarın öbür gün siz veya yanınızdaki biri böyle uyanırsa "Saçaklı'ya da olmuş, geçiyormuş, panik yok dostum" dediğinizde gelecek rahatlama...

Bu sefer de Feriştah Yenge olamadım... Bu sefer de turuncu bir Hulk'a dönüşemedim arkadaşlar! Fücudum bir süre kendini renklendirerek eğlendi gibime geliyor. Bir dahaki eğlencesinde yeniden buluşmak üzere!

Renkli günler...

:)




13 Ocak 2019 Pazar

Eğimli Mabatlar

Eski yıl değerlendirmesi, yeni yıl umutlandırması için de bir yazı düşünüyorum ama önce biraz söyleneyim istiyorum. Yine de sanılmasın ki hayata lanet yağdırıyorum! [tamam arada bir onu da yapıyorum :) ] Çoğunlukla kendisiyle itişmiyorum, yastık gibi patpatlayıp uyuyorum. ♥

Öncelikle belirtmeliyim ki daha sık yazamayışımın başlıca müsebbibi bilgisayardır, taşlayalım! Kafasına göre işler yapıyor. Yarım saat önce basmayan "u", "h" ve "b" tuşları biraz önce çalışmaya karar verdi, yardır Saçaklı... Mecbur onun istediği zamanları değerlendireceğiz.

Başlıca olmasa da haklı sayılabilecek diğer neden ise tüm gün pc karşısında çalışan biz beyaz yakalının klasik dramı. Eve gelince uzun oturup, mabadı hafifçe yana yatırma isteği... Boş boş televizyona bakarken telefon fışfışlamak suretiyle hipnotize olmak vs... Peki şu gri pazar gününde neden sebepleri bir kenara atmıyordum ki!

Aralık ortasından beri iş biraz limoni... Taşikardiye ramak kalmalı... "Her gün eninde sonunda bitiyor onu bi hatırla çocuum"lu... Hal böyle olunca mabada hafif eğim verilen zamanlarda düşünceleri de dondurmak adına bir ekrana, efenime söyliim deftere-kitaba yani "bir şeylere" bakmak şart. O bakmalardan ikisini buraya da bırakacağım ki vatana millete hayırlı bi Saçaklı olabileyim. o.O

İlişki Testi

Mesut Süre'yi radyo dinleyicileri bir yerlerden duymuştur mutlaka... Bir ara youtube programlarına da eklenmek isteyip (bence) başarılı olamamıştı. Şimdiyse İlişki Testi'yle ikinci denemesinde turnayı gözünden vurmuş (yine bence). Santral Kumpanya kanalında başlayıp şuan Konumuz Ne kanalında devam eden formatın konukları nadiren ünlü, çoğunluklaysa ünsüz çiftlerden oluşuyor ve kendilerine yöneltilen soruları cevaplıyorlar. Hepimizin bildiği çift hallerini Mesut Süre'nin moderatörlüğü ile izlemek beni bir hayli güldürdü. Aşağıya bölümlerden birinin linkini bırakıyorum ama tavsiyem ilk bölümden başlayıp programın nasıl geliştiğini de görmeniz.


Mesut Süre'nin gülüşüne sinirleri bozulanlar arasında ablam da var :)) Bana nedense o kısım da komik geldi. O güldükçe ben gülüyorum :D Siz de ablam sınıfındaysanız lüffen bana az küfür edin!

Lucifer

O kadar dandik bir dizi ki! ♥ Şeytan cehennemi terk edip Los Angeles'a yerleşir ve Lux adında bir gece kulübü açar. İlk bölümde gelişen bir olay neticesinde polisle birlikte çalışmaya başlar, böylelikle dizimizin konusu ortaya çıkar.

Senaryosu vasata bir hayli yakın, ikinci sezona gelmeme rağmen başrol kadın oyuncusunu halen başarısız buluyorum. Gel gelelim gün içinde eve gitsem de iki bölüm izlesem diye de sayıklıyorum. İnsanın gerçekten de ne zaman neye ihtiyacı olduğu belli olmuyor a dostlar! :) Benim de bu dizinin metaforlarına, şeytanımızın sempatikliğine ihtiyacım varmış meğer... İnanmazsınız aralarda kıyamıyorsunuz kendisine, valla bak! :)

Dizinin ilk üç sezonunu yayınlayan Fox kendisinden vazgeçince Netflix sahip çıkıp dördüncü sezon ile devam etmeye karar vermiş. Şuan ikinci sezonun başlarında olduğumdan yayın zamanıyla açıkçası ilgilenmedim. Bana yetişsinler yeter. :P

İngiliz aksanlı, sempatik şeytanımızı şuracığa bırakıyorum. Kim bilir, belki aramızda canı dandik dizi çekenler vardır... :)



Bir tura çıkayım bakalım siz nelerle oyalanıyorsunuz.

İyi haftalar!

:)



15 Kasım 2018 Perşembe

Bugün de Boing Uçurmadım ¨ Yolda 15. Hafta

Boredom is Fun paylaşmıştı,
Fermina Türkçe'ye çevirdi,
Nur topu gibi, 52 haftalık bir challenge'mız oldu.

Hafta 15 (9 - 15 Nisan) What are you wearing right now? / Şu anda üzerinizde ne var?

Üstümdekiler tarihe uymuyor bari fotoğraf o haftadan gelsin :)


Altımda gri eşofman, her yerim şiş şiş... :P
Üstümde bordo bir polar... Önemli olan boğaza kadar fermuarlı olması. Geçen seneden beri sanki  tam iyileşemeyen bir boğaz ağrım var. Üstelik kamera falan da sokturdum kendisine, bir sonuç alamadık. Dışarıda boğazlı kazak giyemesem de evde yatarken koruyayım bari diyorum.

Ben bunu derken alternatif turpçular, kişisel gelişimciler, reikiciler, yogacılar diyor ki; sırt ağrısı üzerinizdeki fazla yükten, boyun ağrısı istemeyerek boyun eğmek zorunda kalınanlardan, boğaz ağrısı ise söyleyemediklerimizden kaynaklıymış.

Hepsini kulak ardı ediyorum, tekme tokat dalıp, kapı dışarı ediyorum diyemem ama İzmirliyim ve kadınım, ne kadar susuyor olabilirim! :)) Halbuki atış poligonlarına alternatif küfür poligonları olsa KBB işsiz! Bize ayrılan kulvarda karşımızdaki cansız (canlı da olabilir aslında) “şey”e gün içinde etmek isteyip de edemediğimiz küfürleri saydırabileceğimiz bir poligon çok para kazanmasa da sürümden işi götürür gibi geliyor.

Sanal gerçeklik gözlükleri şimdilik bizi keydedilmiş sınırlı ortamlara salabiliyor, tamam. Teknoloji biraz daha gelişecek ve gün içinde ağız dolusu küfür etmemiz gereken, hatta belki bir yumruk atmamız gerekirken sadece gözlerimizi belertip devam etmek zorunda kaldığımız anlara dönebileceğiz, inanıyorum. Eve gelip gözlüğümüzü takacağız ve ön arabanın camından atılan çöpü sahibine yedireceğiz misal... Ya da iş yerinde göz göre göre üstümüze gelenlerin kafasını balona iğne batırır gibi patlatıvereceğiz. Plaza diliyle win-win! İçimizde kalmayacak-zarar gören olmayacak... İşte ben buna teknoloji derim.

Neyse işte, eve geldim, duştu bir şeyler atıştırdı derken şuan pijamalarımla oturuyorum. Henüz “İstanbul’un soğuğu İzmir’inkine benzemez” soğukları başlamadı. Yine de önlem olarak bir mont bir de ucuzundan kar botumsu aldım tabbii. Nisan’da geldiğim için henüz ev ne kadar ısınıyor tecrübem yok. Yaşayarak göreceğiz. “İzmir’in sıcağı İstanbul’unkine benzemez” sıcakları geçti misal... İzmir’de klimayla uyuduğum mevsimleri İstanbul’da pencerem açık üstüm örtülü tamamladım. Üşüdüğüm zamanlarda kendime bunu hatırlatmayı planlıyorum! :)

28 Mayıs 2018 Pazartesi

"Yanar Dağlarda Tüten" ¨ Yolda 14. Hafta

Boredom is Fun paylaşmıştı,
Fermina Türkçe'ye çevirdi,
Nur topu gibi, 52 haftalık bir challenge'mız oldu.

Hafta 14 (2 - 8 Nisan) Share a vivid dream. / Canlı, akılda kalan bir rüyanızı paylaşın.

Yeni ev camiinin dibinde... Dibinde derken baya bildiğin dibinde... :)) İlk kaldığım gece kendimi bile şaşırtarak sabah ezanını duymadım! Yani bir süre sonra alışır, duymam diye düşünüyordum da bu kendimi bile şaşırttı. 

Uyku bu kadar derinlerde seyrettiği için midir bilmem, hiç rüya hatırlamıyorum. En son ne zaman gördüğüm bir rüyayı hatırlıyorum diye düşünüyorum, yok çıkmıyor. Zaman zaman karanlık bir merdiven boşluğuna doğru düştüğümü biliyorum.

20Ağustos2017 - Marseille

Bir de ne zaman gördüğümü çıkaramadığım ama hiç unutmadığım bir rüyam var. Derimin içinden ince solucanlar çekip çıkarıyordum. Çok korkarak uyanmıştım. Hala ne anlama geldiğini bilmiyorum. Bir daha da görmek istemem, evlerden ırak...

Yazıyı yazmaya başladığım andan itibaren kafamın içinde "Rüyalar Gerçek Olsa" çalmaya başladı. Emel Sayın'dan değil ama... :)) Sanırım 98 yılıydı (lisedeydim çünkü), Okan Bayülgen, Zafer Algöz ile birlikte radyoda Hayat Bilgisi diye bir program yapıyordu. Saçma sapan rüyalar yorumlayıp sonunda da bu şarkıyı hönkürerek (evet, tam olarak böyle) söylüyorlardı. Keşke kulağımda çalan şeyi buraya aktarmanın yolu olsa da o zamanlar benim eğlendiğim kadar hep beraber eğlensek! :) 

26 Mayıs 2018 Cumartesi

Oturma İzni ¨ Yolda 13. Hafta

Boredom is Fun paylaşmıştı,
Fermina Türkçe'ye çevirdi,
Nur topu gibi, 52 haftalık bir challenge'mız oldu.


Hafta 13 (26 Mart - 1 Nisan) What holds you back? / Herhangi bir konuda kendinizi tutmanıza, çekinmenize ne sebep olur?

İstanbul'a geldiğimden, hatta daha gelmezden evvelden beri aynı teraneleri dinliyorum. Neredeyse istisnasız, her yeni tanıştığım insan ve göçümden haberdar olan eski arkadaşlarımdan duyduğum cümleler şöyle;

"Ooouvv İzmir bırakılır mı?"
"Vay İstanbul'da yaşanır mı!"
"Anne evinde yaşamaya benzemez.."

Yaw He Hee...

Tutmadığım/çekinmediğim konudan başlamış oldum biraz... :)) Şu şekilde cevap veriyorum;

- İzmir için oturma izni istenmiyor, istediğiniz an yaşamaya başlayabilirsiniz.
- Tam olarak hangi konuda zorlanmam gerektiğini henüz anlamadım. Bilemiyorum ben mi accuk gamsızım..?
- Ya siz ananızın evinde mürebbiyeyle mi büyüdünüz? Valla ben şuan daha az iş yapıyorum! :D



İşler her zaman böyle yürümüyor tabii... Mahalle baskısı sıfır biçimde yaşayanlara saygım sonsuz... Ben onlardan biri değilim. Müslüman mahallesinde salyangoz satmaya cesaretim yok misal...

Yer yer cesaret, kimi zaman şüphe, tabii ki tembellik, bazen imkanlar, üç hamle sonrasının getireceği zorluklar, bir kısım kendini koruma iç güdüsü gibi başlıklar sayabilirim kendimi tutmama sebep... Bu kadar sayınca böyle dümdüz dolaşıp akşam evime dönüyormuşum gibi oldu. :)) Ya bunlara göre hayatımı yaşamaya alışmışım ya da hayatım zaten bunlara genelde yer bırakmayacak şekilde ilerliyor. Ki ikincisi daha tanıdık.

Soracağım bir sorunun veya bulunacağım bir eylemin olası cevaplarından/sonuçlarından bir tanesinin boyumu aşacağını düşünüyorsam, hiç girişmiyorum. Yolun yarısına bir kala bugüne kadar neredeyse hiç uzaklaşmadığım şehri ve insanları bırakıp başka bir şehre gelebiliyorsam, boyum çok da kısa değil sanırım! :) Sonrasında kalan derinliklere de öğrenip ekipmanla dalacağız. Her şeyin bi şeyi var neticede..! :P

Ben bi süre daha her konuyu taşınmaya bağlar sonra sakinlerim... O zamana kadar kaçarak uzaklaşmak selbezz..

:)


17 Mayıs 2018 Perşembe

Yataylık ¨ Yolda 12. Hafta

Yaşıyorum! :))

Nisan'ın başında İstanbul'a göçümü gerçekleştirdikten yaklaşık bir ay sonra ev değiştirmem gerekti. O sırada İzmir'dekilerin sağlıkları yine gel-git yaptı. Ben totomu gezdirdim, derken böyük şehir beni yenmiş gibi göründü ama yok öyle bir şey! :D Yenişmeye çalışmadan usul usul yaşıyoruz.

Oscar öncesi yetiştiremediğim filmlerden The Shape Water'ı izledim mesela, çok güzeldi...
The Alienist diye bir diziye rastlayıp, bayılarak bitirdim (Kesin izleyin... Mutlak... Valla bak!). Şimdi de Guilt ile gerginliğe devam..!
Geçen hafta sonu İzmir'e gidip-gelesiye Emine'nin Yanında Konuşulmayacak Şeyleri'i okudum. Yazarı Deniz Poyraz'ı tesadüf eseri instagramdan takip ediyordum. Merak ederek aldım, pişman olmadım. <3
Metroyla bir yerlere giderken de e-kitap okuyorum İzmir'deki gibi... O daha bitmedi, yeterince fink atamamışım demek! :))

Şimdi bir gayret, alıp başınızı gittiğiniz challenge'a da yetişebilirsem kendimi baya geri dönmüş sayacağım.

Boredom is Fun paylaşmıştı,
Fermina Türkçe'ye çevirdi,
Nur topu gibi, 52 haftalık bir challenge'mız oldu.


Hafta 12 (19 - 25 Mart) Write about some of your favorite places. / En sevdiğiniz yerler, mekanlar hakkında yazın.

Yatağım! :)) Sevdiğim mekanların en başında geliyor. Vücut şeklim oturmaya hiç elverişli değil. Ayakta nereye kadar duracaksın... Ama yataylık öyle mi... :)) Çok uyku değil. İstediğim zaman, yettiği kadar uykudan yanayım. Bunu bana sağlayan her yer benim bebeyim! <3

Başta şu aşağıdaki olmak üzere bir takım çatı katları...



İzmir'e yolu düşenlere Alsancak - La Puerta... Lütfen ısrarla margaritasını deneyiniz! Kime tavsiye ettiysem öylesini içmediğini belirtti.

Bozcaada, Gökçeada ve bir takım adalar... Ada seviyorum cicim, engel olamıyorum... :)

Popülerliği yüzünden ön yargı ile gidip, bağrıma basasımın geldiği Venedik... Sokak aralarında kaybolup kaybolup suya rastlamak... <3




Hayaller size challenge'da yetişmek... Gerçekler arada bir gelip "yaşıyorum" demek olabilir.

:)