Nohut Oda # BBC-15

Geçen sene kaç tane kitap okuduğuma dair bir hadsizliğe asla girmiyorum...  o.O Ama ilgili etiket altında yazdığım kadar da değil, yine yazmaya üşenmişim.

https://themahmut.com/2018/12/02/bizim-buyuk-challengeimiz-2019da-da-devam-ediyor/

Fermina'nın paylaştığı bir listeden kendi kendime gaza gelip bu sene de challenge'a dahil olmaya çalışacağım. Yukarıdaki 36 maddeden oluşan listeye İstanbul'da edinmiş olduğum 16 adet kitabı sokaladım. :) Bir tanesi -bu sefer basbayağı onun gazıyla- ingilizce Jaws! Hayır benim neyime acaba... :))

Listeden haberim olmadan önce, 1 Ocak'ta İzmir'den İstanbul'a dönüş yolumda Melisa Kesmez'den Nohut Oda*'ya başladım. Ve senenin başının bana verdiği şevkle bir haftada bitirdim. Durur muyum! Hemen madde no 15'in karşısına yazıverdim. :)

Yazarın üçüncü kitabı... Ben, Atları Bağlayın Geceyi Burada Geçireceğiz'i okuduktan sonra Bazen Bahar'ı atlayıp üçüncüye geçmişim. Anlattıklarına hiç yabancılık çekmeden okuyabilmemi yaşlarımızın neredeyse aynı olmasına bağlıyorum. Hisler, olgular hep bir yerden tanıdık.

Nohut Oda'da da yine aynı şey oldu. Beş öyküden oluşan kitapta; delicesine gitmek istediğimiz yerden çıktıktan sonra dönmeyi aklımıza sokuşumuz, nereye burası benim evim diyebildiğimiz, bazen kaçarak uzaklaştığımız yerlerde huzurun bizi her seferinde bağrına basışı gibi tanıdık duygular var. Gün geçtikçe nereye "evim" diyeceğimi merak ettiğim bir dönemde benim için cuk oturdu. 

Toplamda üç kitabından ikisini severek okuduğum için rahatça diyebilirim ki Melisa Kesmez'in kalemini seviyorum. Edebi yönünü çok değerlendiremem lakin akıp gittiği bir gerçek. Siz de su gibi akıp gitmesini istediğiniz bir öykü kitabı arıyorsanız gönül rahatlığıyla öneririm.

Uyduruk okuyucu, göçebe bildirdi...

:)

Feriştah Yinge

Vücudum bu sıkıcı hayata tepkisini benden daha iyi gösteriyor. "Kendine gel" diyor bana, "bu renksiz hayattan sıkıldım, beni azıcık eyle"!

Geçen hafta bu isteğini şu aşağıdaki şekilde belli etti. o.O

Çarşamba sabahı (09/01) servise yetişmek üzere kendime gelmeye çalışırken (06:00 suları) birden ellerimi fark ettim. Normalde uyanamayan ben, olayın şokuyla saniyenin onda birinde kendime geldim. Hemen ovarak yıkamaya başladım, çıkmadı. Kolonya boca ettim, fayda etmedi. Koşarak yastığımın altına baktım, kapı kollarını kontrol ettim, telefon kılıfıma (turuncu kendisi) elimin diğer yerlerini sürttüm. Hiç biri değil. :@

El mahkum hazırlanmaya devam edip servisi yakaladım. Sonra ilk iş olarak guggılladım tabii ki. Abavv!! Melekler-şeytanlar gece gelip kına yakıyormuş, bu bilgiye ulaştım! :)) "Lucifer gelmiştir işallah" diyerek diğer linklere de tıkladım. Karaciğer, dalak, bulaşıcı, hayır değil... şeklinde bilgileri de geçip telefonu cebe attım. Servis yolculuğumun geri kalanında uyumak daha tedavi edici olur gibime geldi.

Uzatmayayım... Bir kere kesin bulaşıcı değil. Gözlerinizin beyazı sararmadıysa ve ateşiniz yoksa böbrek, dalak, karaciğer derdine de düşmenize gerek yok. Yediklerimizden oluyormuş. Aslında bir gün önce turuncu hiçbir şey de yememiştim. Şart değilmiş. Pizzanın içindeki farklı yerden alınmış herhangi bir baharattan bile olabilirmiş. Azalarak gitti.

İlk şokun ardından benim için tek kötü yanı saçlarımı boyamışım da, boyalar ellerimden çıkmamış gibi görünmesi, efenime söyliim yağlı bir şey yemişim de parmaklarıma bulaşmış gibi durması oldu. Bunun dışında ağrı, sızı, yanma veya kaşıntı hiç olmadı.

Yazdım çünkü yarın öbür gün siz veya yanınızdaki biri böyle uyanırsa "Saçaklı'ya da olmuş, geçiyormuş, panik yok dostum" dediğinizde gelecek rahatlama...

Bu sefer de Feriştah Yenge olamadım... Bu sefer de turuncu bir Hulk'a dönüşemedim arkadaşlar! Fücudum bir süre kendini renklendirerek eğlendi gibime geliyor. Bir dahaki eğlencesinde yeniden buluşmak üzere!

Renkli günler...

:)

Eğimli Mabatlar

Eski yıl değerlendirmesi, yeni yıl umutlandırması için de bir yazı düşünüyorum ama önce biraz söyleneyim istiyorum. Yine de sanılmasın ki hayata lanet yağdırıyorum! [tamam arada bir onu da yapıyorum :) ] Çoğunlukla kendisiyle itişmiyorum, yastık gibi patpatlayıp uyuyorum. ♥

Öncelikle belirtmeliyim ki daha sık yazamayışımın başlıca müsebbibi bilgisayardır, taşlayalım! Kafasına göre işler yapıyor. Yarım saat önce basmayan "u", "h" ve "b" tuşları biraz önce çalışmaya karar verdi, yardır Saçaklı... Mecbur onun istediği zamanları değerlendireceğiz.

Başlıca olmasa da haklı sayılabilecek diğer neden ise tüm gün pc karşısında çalışan biz beyaz yakalının klasik dramı. Eve gelince uzun oturup, mabadı hafifçe yana yatırma isteği... Boş boş televizyona bakarken telefon fışfışlamak suretiyle hipnotize olmak vs... Peki şu gri pazar gününde neden sebepleri bir kenara atmıyordum ki!

Aralık ortasından beri iş biraz limoni... Taşikardiye ramak kalmalı... "Her gün eninde sonunda bitiyor onu bi hatırla çocuum"lu... Hal böyle olunca mabada hafif eğim verilen zamanlarda düşünceleri de dondurmak adına bir ekrana, efenime söyliim deftere-kitaba yani "bir şeylere" bakmak şart. O bakmalardan ikisini buraya da bırakacağım ki vatana millete hayırlı bi Saçaklı olabileyim. o.O

İlişki Testi

Mesut Süre'yi radyo dinleyicileri bir yerlerden duymuştur mutlaka... Bir ara youtube programlarına da eklenmek isteyip (bence) başarılı olamamıştı. Şimdiyse İlişki Testi'yle ikinci denemesinde turnayı gözünden vurmuş (yine bence). Santral Kumpanya kanalında başlayıp şuan Konumuz Ne kanalında devam eden formatın konukları nadiren ünlü, çoğunluklaysa ünsüz çiftlerden oluşuyor ve kendilerine yöneltilen soruları cevaplıyorlar. Hepimizin bildiği çift hallerini Mesut Süre'nin moderatörlüğü ile izlemek beni bir hayli güldürdü. Aşağıya bölümlerden birinin linkini bırakıyorum ama tavsiyem ilk bölümden başlayıp programın nasıl geliştiğini de görmeniz.

Mesut Süre'nin gülüşüne sinirleri bozulanlar arasında ablam da var :)) Bana nedense o kısım da komik geldi. O güldükçe ben gülüyorum :D Siz de ablam sınıfındaysanız lüffen bana az küfür edin!

Lucifer

O kadar dandik bir dizi ki! ♥ Şeytan cehennemi terk edip Los Angeles'a yerleşir ve Lux adında bir gece kulübü açar. İlk bölümde gelişen bir olay neticesinde polisle birlikte çalışmaya başlar, böylelikle dizimizin konusu ortaya çıkar.

Senaryosu vasata bir hayli yakın, ikinci sezona gelmeme rağmen başrol kadın oyuncusunu halen başarısız buluyorum. Gel gelelim gün içinde eve gitsem de iki bölüm izlesem diye de sayıklıyorum. İnsanın gerçekten de ne zaman neye ihtiyacı olduğu belli olmuyor a dostlar! :) Benim de bu dizinin metaforlarına, şeytanımızın sempatikliğine ihtiyacım varmış meğer... İnanmazsınız aralarda kıyamıyorsunuz kendisine, valla bak! :)

Dizinin ilk üç sezonunu yayınlayan Fox kendisinden vazgeçince Netflix sahip çıkıp dördüncü sezon ile devam etmeye karar vermiş. Şuan ikinci sezonun başlarında olduğumdan yayın zamanıyla açıkçası ilgilenmedim. Bana yetişsinler yeter. :P

İngiliz aksanlı, sempatik şeytanımızı şuracığa bırakıyorum. Kim bilir, belki aramızda canı dandik dizi çekenler vardır... :)

Bir tura çıkayım bakalım siz nelerle oyalanıyorsunuz.

İyi haftalar!

:)

Bugün de Boing Uçurmadım ¨ Yolda 15. Hafta

Boredom is Fun paylaşmıştı,
Fermina Türkçe'ye çevirdi,
Nur topu gibi, 52 haftalık bir challenge'mız oldu.

Hafta 15 (9 - 15 Nisan) What are you wearing right now? / Şu anda üzerinizde ne var?

Üstümdekiler tarihe uymuyor bari fotoğraf o haftadan gelsin :)

Altımda gri eşofman, her yerim şiş şiş... :P

Üstümde bordo bir polar... Önemli olan boğaza kadar fermuarlı olması. Geçen seneden beri sanki  tam iyileşemeyen bir boğaz ağrım var. Üstelik kamera falan da sokturdum kendisine, bir sonuç alamadık. Dışarıda boğazlı kazak giyemesem de evde yatarken koruyayım bari diyorum.

Ben bunu derken alternatif turpçular, kişisel gelişimciler, reikiciler, yogacılar diyor ki; sırt ağrısı üzerinizdeki fazla yükten, boyun ağrısı istemeyerek boyun eğmek zorunda kalınanlardan, boğaz ağrısı ise söyleyemediklerimizden kaynaklıymış.

Hepsini kulak ardı ediyorum, tekme tokat dalıp, kapı dışarı ediyorum diyemem ama İzmirliyim ve kadınım, ne kadar susuyor olabilirim! :)) Halbuki atış poligonlarına alternatif küfür poligonları olsa KBB işsiz! Bize ayrılan kulvarda karşımızdaki cansız (canlı da olabilir aslında) “şey”e gün içinde etmek isteyip de edemediğimiz küfürleri saydırabileceğimiz bir poligon çok para kazanmasa da sürümden işi götürür gibi geliyor.

Sanal gerçeklik gözlükleri şimdilik bizi keydedilmiş sınırlı ortamlara salabiliyor, tamam. Teknoloji biraz daha gelişecek ve gün içinde ağız dolusu küfür etmemiz gereken, hatta belki bir yumruk atmamız gerekirken sadece gözlerimizi belertip devam etmek zorunda kaldığımız anlara dönebileceğiz, inanıyorum. Eve gelip gözlüğümüzü takacağız ve ön arabanın camından atılan çöpü sahibine yedireceğiz misal... Ya da iş yerinde göz göre göre üstümüze gelenlerin kafasını balona iğne batırır gibi patlatıvereceğiz. Plaza diliyle win-win! İçimizde kalmayacak-zarar gören olmayacak... İşte ben buna teknoloji derim.

Neyse işte, eve geldim, duştu bir şeyler atıştırdı derken şuan pijamalarımla oturuyorum. Henüz “İstanbul’un soğuğu İzmir’inkine benzemez” soğukları başlamadı. Yine de önlem olarak bir mont bir de ucuzundan kar botumsu aldım tabbii. Nisan’da geldiğim için henüz ev ne kadar ısınıyor tecrübem yok. Yaşayarak göreceğiz. “İzmir’in sıcağı İstanbul’unkine benzemez” sıcakları geçti misal... İzmir’de klimayla uyuduğum mevsimleri İstanbul’da pencerem açık üstüm örtülü tamamladım. Üşüdüğüm zamanlarda kendime bunu hatırlatmayı planlıyorum! :)