Adeta Bir Kasırga ~ Çelınc Gün 27

Çelınc insanı rezil de eder vezir de!
Dağınık mısınızdır yoksa düzenli mi? sorusuyla bugün benim için rezillik günüymüş demek!

Yazı boyunca müsaadenizle yer yer klişeye düşeceğim.
Bunlardan ilki "dağınığım ama aradığım şeyin nerede olduğunu bilirim (yani çoğu zaman...) şekerim" olacak. Oraya buraya atılmış eşyalardan hangisinin altında don, hangisinin altında okumakta olduğum kitap var bilirim misal! Ya da 128 tane kalemin arasından hangisi eksik hemen fark ederim!

İkinci sırada "gündelik hayatımda ne kadar dağınıksam işte de o kadar düzenliyim (valla bak!)" yer alıyor. Ve bu konuda da ciddiyim. Tamam, kişisel eşyalarım yine dağınık durur ama işle ilgili şeyler etiketlenmiş yerlerinde bulunur ve başka biri telefonda dahi bir şeyin yerini tarif etmemi isterse nokta atışla yardımcı olurum.

"Bir başkasının alanını zinhar dağıtmam" klişesi üçüncü sırada yer alıyor. Daha geçtiğimiz hafta iki günüm yeni doğum yapmış arkadaşımın evinde kullandığım bardağı bile hemen yıkayarak geçti. (titizler şuan "e bunun nesi olağandışı" diye ağızlarının kenarlarını kıvırıyor, görüyorum!) Ha diyelim ev arkadaşım var ve bir süre evde bulunmayacak, o zaman her yeri o gelene kadar dağıtırım, yalan yok! :) Gelmeden toplarım ama, üstüme gelmeyin. :P

Yok biz yazıyla olayın ciddiyetini anlayamadık diyen varsa bir de görsellerle özet geçeyim, ikisi de ablam tarafından "bak sen ehehe" diye gönderildi;

Bir de aşağıdakinin sandalye ve yatak arasında gidip-gelen yığın versiyonu var! :))

Tüm bunların yanında konuyla ilgili içinden çıkamadığım bir ikilem de yok değil. Dağınıklık bir yerden sonra çığrından çıktığı için mi kafamı da toplayamıyorum yoksa kafamı toplayamadığım zamanlarda mı dağınıklık çığrından çıkıyor bir türlü çözemedim. Böyle zamanlarda odayı toplamak sanki bir süreliğine beni hayata dair ümitlendiriyor. Sırf bu hissi yaşamak için bile etrafı dağıtmama değer! (Akıllanmıyor!) 

:)