Şimdi size beyaz yakalılık anlatacak halim yok. Öğlen arasında felsefe hocamı aradığımı anlatsam belki biraz kurtarır.
Buraya daha önce yazdım mı bilmiyorum, lise sonda tanımadığım insanlardan dayak yemiştim. Baya yanından geçtiğimiz bir lise grubu saçımı başımı yoldu. Ve yemin ediyorum 10'da 0 kusurluydum. 0,1 falan bile değil.
Kafamdaki saçların yarısı döküldü, bir takım röntgenler, tomografiler, boynu bir süre kıpırdatamamak derken geriye sadece içimden nasıl taşıracağımı bilmediğim siniri kaldı. Onu da bir gün kumandayı duvara fırlatarak kırmamla sanırım bir miktar attım. (başka da duvara eşya fırlatmışlığım yoktur.) Neyse...
Lise son olduğu için dershaneye de gidiyorum, klasik... Bir felsefe hocamız vardı her şeyi aşkla anlatabilen. :) Daha çok da arkadaş gibiydi. Bugün hesapladık zaten aramızda on yaş varmış. :)) O dönem bozulan psikolojimi yine kendi çıkış yolumu kendim bularak, benimle haftada bir yarım saat de olsa muhabbet etmesini sağlayarak buldum. Sonra dershane bitti ama Cable Guy Saçaklı bırakır mı! Arada ziyarete gittim, gidemiyorsam aradım derken bir yerden sonra telefonunu kaybettim. Yıllaaaaar geçti şükür ki yaşıyor muyum diye kontrol etmek için o aradı. :) O zamandan beri yine kopmadan görüşüyoruz. Yani ben öyle sanıyordum. Yine bugün fark ettik, bir sene olmuş görüşmeyeli :/ O sırada bir takım felaketler yaşamış... Şimdi iyi, zira klasik sorularını "ya sen hala evlenmedin mi" , "kaç yaşındaydın sen ... bak 40'a az kaldı!" sıraladı... ♥ Sonrası malum biraz korona geyiği... Ama kahkaha atabilecek çeşidinden! :) Ve konuşmanın sonunda pazartesiye nanik yapan bir iç huzur! Vurdu gol olduuuu...
Siz ola ki topu bugün taca attıysanız diye şuraya içinizdekileri kusmak için başka bir yol bırakıyorum. - Yalnız adamın nasıl içine oturduysa artık! o.O -
19. Öfkeli olmak hakkında bir şarkı
Yeterice tisqindiyseniz elimde mendil, dizlerden hafif salınarak gittim ben...
:)





