Beş Şey ¨ Yolda 16. Hafta

Boredom is Fun paylaşmıştı,
Fermina Türkçe'ye çevirdi,
Nur topu gibi, 52 haftalık bir challenge'mız oldu.

Hafta 16 (16 - 22 Nisan) 5 Things to do less often. / Daha az yapsam dediğiniz 5 şey.

Daha az tembel olsam mesela, bir solukta kitabımı okusam, filmimi izlesem, sağlıklı yemeğimi yapsam... Eksiksiz, hepsini aynı anda... Sahi nasıl yetiştiriyorsunuz?

Daha az unutsam. Nasıl gelişiyor bu hafıza?

Sporu daha az ihmal etsem. Yapmamak için ürettiğim bahaneler buradan köye yol olur! :)

Blogu ve yapmaktan hoşlandığım şeyleri daha az ihmal etsem.

Daha az konuşsam... :D Aslında öyle çok konuşan bir tip değilim ama ne bileyim bazenleri susamıyorum gibi geliyor! :)

Gördüğünüz gibi hala tee ne zaman başlayan çelıncın peşindeyim! :)) Sayesinde eski fotoğrafları falan kurcalayıp hafızamı da tazeliyorum. 

Mesela geçen sene 16-22 Nisan'da, İstanbul'da yerleştiğim ilk evdeymişim. Çatı katıydı kendisi, böyle üçgen pencereleri vardı. Babam gelmiş beni ziyarete, hava güneşliymiş, gezmişiz.

Bu aralar n'oluyo derseniz; bir aydır toplasan on sayfa kitap okumuşumdur. 
Tiyatroya gitmeye çalışıp bir kısmına zinhar bilet bulamadım. En sonunda bu haftanın başında Kürklü Venüs'ü izledim. Sacher Masoch'un aynı adlı kitabından uyarlanmış iki kişilik bir oyun. Bitmedi, bitmeyecek kadın-erkek meselelerinin cinsiyet ayrımcılığı bölümüne çomak sokuyor. Kadın oyuncu Pervin Bağdat'ı hayli başarılı buldum.

Her sene olduğu gibi Oscar öncesi aday filmleri izlemeye heveslendim. Şimdilik sadece Rome, Green Book ve Incredibles 2'yi izleyebildim. 
Rome kötü demiyorum tabii ki ama benim için biraz fazla sanat filmi :) Başrol kadın oyuncunun hikayesini duymuşsunuzdur. Oscar'ı kapacak diye düşünüyorum.
Incredibles 2'yi animasyon sever biri olmama rağmen beğenemedim. Şansı yok gibi geliyor.
Green Book gönlümü kazandı. Gerçek bir hikaye olması da bonus! Tüm filmleri izlemediğimden en iyi film olur mu bilmem ama benim cılız hafızamda bir köşe kaptı.

Sibel bu sene de bizim için oscar çelıncı başlattı. Sonlara doğru tahminleri de topluyor. Bence kopun kopun gidin. :)

Nohut Oda # BBC-15

Geçen sene kaç tane kitap okuduğuma dair bir hadsizliğe asla girmiyorum...  o.O Ama ilgili etiket altında yazdığım kadar da değil, yine yazmaya üşenmişim.

https://themahmut.com/2018/12/02/bizim-buyuk-challengeimiz-2019da-da-devam-ediyor/

Fermina'nın paylaştığı bir listeden kendi kendime gaza gelip bu sene de challenge'a dahil olmaya çalışacağım. Yukarıdaki 36 maddeden oluşan listeye İstanbul'da edinmiş olduğum 16 adet kitabı sokaladım. :) Bir tanesi -bu sefer basbayağı onun gazıyla- ingilizce Jaws! Hayır benim neyime acaba... :))

Listeden haberim olmadan önce, 1 Ocak'ta İzmir'den İstanbul'a dönüş yolumda Melisa Kesmez'den Nohut Oda*'ya başladım. Ve senenin başının bana verdiği şevkle bir haftada bitirdim. Durur muyum! Hemen madde no 15'in karşısına yazıverdim. :)

Yazarın üçüncü kitabı... Ben, Atları Bağlayın Geceyi Burada Geçireceğiz'i okuduktan sonra Bazen Bahar'ı atlayıp üçüncüye geçmişim. Anlattıklarına hiç yabancılık çekmeden okuyabilmemi yaşlarımızın neredeyse aynı olmasına bağlıyorum. Hisler, olgular hep bir yerden tanıdık.

Nohut Oda'da da yine aynı şey oldu. Beş öyküden oluşan kitapta; delicesine gitmek istediğimiz yerden çıktıktan sonra dönmeyi aklımıza sokuşumuz, nereye burası benim evim diyebildiğimiz, bazen kaçarak uzaklaştığımız yerlerde huzurun bizi her seferinde bağrına basışı gibi tanıdık duygular var. Gün geçtikçe nereye "evim" diyeceğimi merak ettiğim bir dönemde benim için cuk oturdu. 

Toplamda üç kitabından ikisini severek okuduğum için rahatça diyebilirim ki Melisa Kesmez'in kalemini seviyorum. Edebi yönünü çok değerlendiremem lakin akıp gittiği bir gerçek. Siz de su gibi akıp gitmesini istediğiniz bir öykü kitabı arıyorsanız gönül rahatlığıyla öneririm.

Uyduruk okuyucu, göçebe bildirdi...

:)

Feriştah Yinge

Vücudum bu sıkıcı hayata tepkisini benden daha iyi gösteriyor. "Kendine gel" diyor bana, "bu renksiz hayattan sıkıldım, beni azıcık eyle"!

Geçen hafta bu isteğini şu aşağıdaki şekilde belli etti. o.O

Çarşamba sabahı (09/01) servise yetişmek üzere kendime gelmeye çalışırken (06:00 suları) birden ellerimi fark ettim. Normalde uyanamayan ben, olayın şokuyla saniyenin onda birinde kendime geldim. Hemen ovarak yıkamaya başladım, çıkmadı. Kolonya boca ettim, fayda etmedi. Koşarak yastığımın altına baktım, kapı kollarını kontrol ettim, telefon kılıfıma (turuncu kendisi) elimin diğer yerlerini sürttüm. Hiç biri değil. :@

El mahkum hazırlanmaya devam edip servisi yakaladım. Sonra ilk iş olarak guggılladım tabii ki. Abavv!! Melekler-şeytanlar gece gelip kına yakıyormuş, bu bilgiye ulaştım! :)) "Lucifer gelmiştir işallah" diyerek diğer linklere de tıkladım. Karaciğer, dalak, bulaşıcı, hayır değil... şeklinde bilgileri de geçip telefonu cebe attım. Servis yolculuğumun geri kalanında uyumak daha tedavi edici olur gibime geldi.

Uzatmayayım... Bir kere kesin bulaşıcı değil. Gözlerinizin beyazı sararmadıysa ve ateşiniz yoksa böbrek, dalak, karaciğer derdine de düşmenize gerek yok. Yediklerimizden oluyormuş. Aslında bir gün önce turuncu hiçbir şey de yememiştim. Şart değilmiş. Pizzanın içindeki farklı yerden alınmış herhangi bir baharattan bile olabilirmiş. Azalarak gitti.

İlk şokun ardından benim için tek kötü yanı saçlarımı boyamışım da, boyalar ellerimden çıkmamış gibi görünmesi, efenime söyliim yağlı bir şey yemişim de parmaklarıma bulaşmış gibi durması oldu. Bunun dışında ağrı, sızı, yanma veya kaşıntı hiç olmadı.

Yazdım çünkü yarın öbür gün siz veya yanınızdaki biri böyle uyanırsa "Saçaklı'ya da olmuş, geçiyormuş, panik yok dostum" dediğinizde gelecek rahatlama...

Bu sefer de Feriştah Yenge olamadım... Bu sefer de turuncu bir Hulk'a dönüşemedim arkadaşlar! Fücudum bir süre kendini renklendirerek eğlendi gibime geliyor. Bir dahaki eğlencesinde yeniden buluşmak üzere!

Renkli günler...

:)

Eğimli Mabatlar

Eski yıl değerlendirmesi, yeni yıl umutlandırması için de bir yazı düşünüyorum ama önce biraz söyleneyim istiyorum. Yine de sanılmasın ki hayata lanet yağdırıyorum! [tamam arada bir onu da yapıyorum :) ] Çoğunlukla kendisiyle itişmiyorum, yastık gibi patpatlayıp uyuyorum. ♥

Öncelikle belirtmeliyim ki daha sık yazamayışımın başlıca müsebbibi bilgisayardır, taşlayalım! Kafasına göre işler yapıyor. Yarım saat önce basmayan "u", "h" ve "b" tuşları biraz önce çalışmaya karar verdi, yardır Saçaklı... Mecbur onun istediği zamanları değerlendireceğiz.

Başlıca olmasa da haklı sayılabilecek diğer neden ise tüm gün pc karşısında çalışan biz beyaz yakalının klasik dramı. Eve gelince uzun oturup, mabadı hafifçe yana yatırma isteği... Boş boş televizyona bakarken telefon fışfışlamak suretiyle hipnotize olmak vs... Peki şu gri pazar gününde neden sebepleri bir kenara atmıyordum ki!

Aralık ortasından beri iş biraz limoni... Taşikardiye ramak kalmalı... "Her gün eninde sonunda bitiyor onu bi hatırla çocuum"lu... Hal böyle olunca mabada hafif eğim verilen zamanlarda düşünceleri de dondurmak adına bir ekrana, efenime söyliim deftere-kitaba yani "bir şeylere" bakmak şart. O bakmalardan ikisini buraya da bırakacağım ki vatana millete hayırlı bi Saçaklı olabileyim. o.O

İlişki Testi

Mesut Süre'yi radyo dinleyicileri bir yerlerden duymuştur mutlaka... Bir ara youtube programlarına da eklenmek isteyip (bence) başarılı olamamıştı. Şimdiyse İlişki Testi'yle ikinci denemesinde turnayı gözünden vurmuş (yine bence). Santral Kumpanya kanalında başlayıp şuan Konumuz Ne kanalında devam eden formatın konukları nadiren ünlü, çoğunluklaysa ünsüz çiftlerden oluşuyor ve kendilerine yöneltilen soruları cevaplıyorlar. Hepimizin bildiği çift hallerini Mesut Süre'nin moderatörlüğü ile izlemek beni bir hayli güldürdü. Aşağıya bölümlerden birinin linkini bırakıyorum ama tavsiyem ilk bölümden başlayıp programın nasıl geliştiğini de görmeniz.

Mesut Süre'nin gülüşüne sinirleri bozulanlar arasında ablam da var :)) Bana nedense o kısım da komik geldi. O güldükçe ben gülüyorum :D Siz de ablam sınıfındaysanız lüffen bana az küfür edin!

Lucifer

O kadar dandik bir dizi ki! ♥ Şeytan cehennemi terk edip Los Angeles'a yerleşir ve Lux adında bir gece kulübü açar. İlk bölümde gelişen bir olay neticesinde polisle birlikte çalışmaya başlar, böylelikle dizimizin konusu ortaya çıkar.

Senaryosu vasata bir hayli yakın, ikinci sezona gelmeme rağmen başrol kadın oyuncusunu halen başarısız buluyorum. Gel gelelim gün içinde eve gitsem de iki bölüm izlesem diye de sayıklıyorum. İnsanın gerçekten de ne zaman neye ihtiyacı olduğu belli olmuyor a dostlar! :) Benim de bu dizinin metaforlarına, şeytanımızın sempatikliğine ihtiyacım varmış meğer... İnanmazsınız aralarda kıyamıyorsunuz kendisine, valla bak! :)

Dizinin ilk üç sezonunu yayınlayan Fox kendisinden vazgeçince Netflix sahip çıkıp dördüncü sezon ile devam etmeye karar vermiş. Şuan ikinci sezonun başlarında olduğumdan yayın zamanıyla açıkçası ilgilenmedim. Bana yetişsinler yeter. :P

İngiliz aksanlı, sempatik şeytanımızı şuracığa bırakıyorum. Kim bilir, belki aramızda canı dandik dizi çekenler vardır... :)

Bir tura çıkayım bakalım siz nelerle oyalanıyorsunuz.

İyi haftalar!

:)