21 Ekim 2017 Cumartesi

O, Ben. Ben, Mal!

Ayaklarımdan birinin üzerinde ben var. Hangisinde olduğunu söylemek için her seferinde bakmam gerekiyor. SOLda geribeyin... SOLda eksikakıl... (yine baktım!) Anlayacağınız üzere teşhis edilmem gerekse kendime faydam yok. 



Bugün sabahtan akşam yemeğine kadar eşya ayıklamak, ayrıştırmak ve yerleştirmekle uğraştım. Bunu yaparken de Zihin Bey'in en son listesini fon müziği olarak seçtim. Yazlık-kışlık yapmak ve buna benzer bir işiniz varsa tavsiye ederim.

Akşam yemeğinden sonra da Trilok Gurtu & Hamdi-Memduh Akatay & Tepecik Filarmoni konserine gittim. Çok başarılı buldum. Eve yenice girip görev bilinciyle derhal bilgisayara koştum. İşler bitmiş değil. Konserden bahsederdim ama son kalan enerjimle kendime yatacak kadar yer açmam gerek. o.O

20 Ekim 2017 Cuma

Kemiriyorum

Bugün de farklı mail hesaplarımda temizliğe gittim. O sırada buralardaki eski yorumları karıştırmaya başladım, derken çoktan ortada görünmeyen komşulardan ikisini dürttüm. Çok da iyi yapmışım, Nikkentobi dürtüklemeye cevap verdi. :) Çok saçma ama bugün en azından bir işe yarayabilmişim gibi hissediyorum.

Yeni çelınca iştirak edebilmek için aklıma bir şeyler geldikçe not aldığımı söylemiştim. Söylemiştim de listenin en başında neden enginar sıyırma yazıyor bilmiyorum. Kendimden bahsetmek için iyi bir başlangıç mı, emin değilim. Umarım bunu sadece buralarda yapıyorumdur. Yoksa kendimi, yeni tanıştığım bir adama "biliyor musun ben enginar sıyırıyorum" derken bulmak istemiyorum. O yüzden lütfen beni uyarın, gerekirse "yapma çocuum, yapma evladım bak öküz kadar oldun" deyin. Evet, yapın bunu... Sonra gelir size ağlarım bak 'çokh yannızım be atam' diye. 

Madem konuya girdik bir kere... Olay aslında tam olarak şu aşağıdaki şekilde;


Enginar ayıklandığı sırada yemeğin içine dahil edilmeyen yaprakların tepelerini kemiriyorum. Tadına da bayılıyorum. Bu olay nasıl başladı bilmiyorum. Hatırladığım kadarıyla kalan aile bireyleri böyle bir şey yapmıyor. Tahminen enginar haricinde birkaç sebzeyi daha çiğ yediğimden bunu da denemişimdir. Patates, taze fasulye falan hep çiğken güzel bence... :)

En az bir kişi daha çıkar gibi geliyor kemirgengillerden... Var demi?

19 Ekim 2017 Perşembe

Otağ

Eski çelıncımı bitirmekle cebelleştiğim için takip ettiğim cağnım blogların sürdürdüğü yeni çelınca katılamadım lakin zevkle okudum. Oradan oraya tıkladım, biraz hayatlarınızı stalkladım derken mis gibi oldu. :) Bir kısım insanın dönüşü özellikle de boş olduğum şu günlere denk gelince kurcalamaya fırsat yaratabildim, açık söyleyeyim faydalandım sizden, kullandım sizi! :D

Hazır ortam hareketlenmişken bunu bozmamak adına yeni bir çelınca daha girişilecek. Fikir yine Mari Antrikot'tan gelmiş. Hiç özetlemeye çalışmadan direkt onun açıklamasını şuracığa kopyalıyorum. "Yeni çelınçımız 20.Ekim.2017'de başlıyor ve 31.Aralık.2017'ye kadar devam edecek. Yine hergün yazacağız koşulumuz bu (ama görüyorsunuz esneğiz) çelınç konumuz da şu, her yazınızda kendinizle ilgili bir bilgi paylaşacaksınız. Bu bilgi yazınızın tümünü de oluşturabilir, bir cümle ile de geçebilirsiniz. İlla aşırı gizemli bir bilgi vs de olmayacak. Mandalina sevmem gibi bir şey de olabilir, safari yaptım da olabilir...Hiçbir sınır yok.."

Becerebildiğim kadarıyla ben de katılmaya karar verdim. Zaten bu diyarlara kaçışımı daha yerleşik yapmak gibi bir niyetim varken bunu nasıl yapacağımı düşünmeme gerek kalmadı. Su kenarına kuruyorum çadırı...

Blogun başında kabbak gibi "saçaklı bloggerın pasaklı blogu" yazıyor tamam ama kardeşim ben de iyice dağıtmışım ortalığı... Biraz önce etiket  # temizliği yapmak için biraz not aldıktan sonra bir de hangi serilere niyet etmişim diye baktım.  Abavvv!.. :) Başlamışım ve şaşılacak bir şey yok, tabii ki unutmuşum! En istikrarlı olduğum seri Birinci Tekil Şahıs başlığıyla yazdıklarım olmuş. Ortalama Bir Boyum Var Türlü Türlü Huyum Var ve Anne Çeyizime Bunu da Alalım da fena gitmemiş ama diğerlerine başlama amacımı zinhar hatırlamıyorum. 

Yeni çelıncı kendi serilerimden #ben ve #huyumvar etiketlerime gayet uygun buldum. Hileyle o serilere de devam etmiş olacağım. (Yine kullanıcam sizi!) :) Beylik laf etmeyeyim sonra çok pis patates oluyorum. Yine de bu sefer "her gün ne yazarım lan" sıkıntısı çekmeyeyim diye defterime notlar alıyorum. Bak beni sinsiyeeee! :P  Daha mı hevesliyim ne?

Gitmeden ben de yarımşar günden dün ve bugün ne yaptığımdan bahsedeyim de ısınma turu olsun. (Bak şimdi gör nasıl bir yılanım! Resmen dün çektiğim fotoları sıkıştırmak için yapıyorum bunu.)

Eylül ayı bayramdan sonra yaklaşık olarak iki hafta cillop gibi giderken aniden soğudu. Haliyle denizle adam gibi vedalaşamadan sezonu kapattık. Sanıyordum. Dün bir baktım hava durgun, deniz düz olmaya yakın ve az da olsa gökyüzünde güneş var. Derhal giyinip soluğu deniz kenarında aldım. Beklediğimin aksine dışarısı suyun içinden daha sıcaktı, olsundu, girince alışmıştım. Bir süre koca denizde tek başıma yüzerek keyif yaptıktan sonra ıslak ıslak deniz kenarı keyfi yapmayı götüm yemediği için koşarak eve gittim ve giyindim. Sonra tekrar döndüm. Çakıltaşlarını karıştırırken şansıma iki tane kedi yanaştı. Bir süre oynaştık. Evde kedi yokmuşçasına attım elektriği. Baktım hafiften bir ürperti geliyor, kendileriyle vedalaşıp topladığım taşları cebime katarak eve döndüm.




Gelelim bugüne... Hep ben gülecek değilim tabii... Sezonu bugün resmen kapattık. Döndük artık... Bastet'le de vedalaştık (zira ablamın kedisi aslında). Şehre döndüğümüze göre işsizlik artık dank edecek sanırım. Pencereden bakınca deniz görünmüyor, ulaşım aracı olarak da bisiklet yok. :/


Sanırsın sürgüne geldim, sanırsın gurbete geldim... :)) Deniz fotoğraflarından sonra çok fazla sövmeyin diye fakir edebiyatı yaptım, gördük ki alışmayınca o da durmuyor!

:)


14 Ekim 2017 Cumartesi

Alnımın Akıyla(!) ~ Çelınc Gün 30

Blog dünyasına 2012 Şubat'ta dahil olmuşum. Neden blog yazmaya başladınız? Blog isminiz bir hikayesi var mı? sorularının ikincisini ilk yazıda cevaplamışım meğer.

Neden sorusunun cevabı da en yalın haliyle işsizlikti (yine). O yalın hali biraz daha açmak gerekirse; istifa etmiştim, biriktirdiğim parayı yurtdışında dil eğitimi almak için kullanmak istiyordum, para harcamadan kendimi oyalayacak şeyler bulmalıydım. Blog o yollardan sadece biri oldu. Kendimi oyalayabilmek konusunda uzman olduğumu da yine o yıl öğrendim. 




2012-2013 hayatımın en bunalımlı ama bir o kadar da şükrettiğim dönemi oldu. Zaten farkında olmadan bir süre önce başlamış olan değişim sürecimin farkına vardığım zamandı sanırım. Uzun bir ilişkinin bitimi, parasızlık, arkadaşlıklarda değişim... Hepsi aynı zamanda... O zaman bir hayli yorucu gelmişti ama şimdi bakınca iyi ki..!

Burası bana düşündüklerimin bir çoğunu sağladı. Dokunmazsam olmazdı, dokundum. Kaçacak yer lazımdı, kaçtım. 

Bir şekilde bloga ulaşanlar kim olduğumu bilmesin diye değil, kim olduğumu bilenler buraya ulaşamasın diye Saçaklı olarak yazıyorum. Zaten bunu çok da katı şekilde yürütmüyorum zira zaman zaman adım geçti buralarda... ;)

Te geçen sene başlattığım çelıncı alnımın akıyla(!) tamamlamış bulunuyorum. Artık yenilerine hazırım. Şimmmdi onlar düşünsüüüün!* :))

*İşler Güçler