Anadol ~ Çelınc Gün 12

Meydan okumanın bir kısım soruları zorlayıcı olmaya başladı. Niye eziyor ki şimdi bizi İlk arabanız neydi? Peki ya şuan kullandığınız araç? sorusuyla. Hiç arabam olmuş mu ki bir de ilki olsun, te allaam!

Ailemin ilk aracı 74 model bir Anadol'du, tek kapılı. Ne çok yere gittik o arabayla arka koltukta haşlanmış patatesler, yumurtalar ve domates salatalık kırtlayarak. Bir güzel de uyunuyordu. Arabanın arkası mı çok büyüktü ben mi çok küçüktüm emin değilim. Yazım sanatı olsun diye değil, gerçekten emin değilim. :) Çünkü tee üniversitede satılıp yenisi alındı ve çok da ufak tefek bir tip değilim. O zamana kadar da hep rahatça sığdık çekirdek ailemiz ve tüm bavullarımızla. 

Sadece gezi görmedi tabii ki. Bir iki çalmaya çalıştıklarını hatırlıyorum. Kapısını açmak kolay ama içinde baston kilit vardı, hehee yer mi Anadol'u çocuğu! :P Bir takım zamanlarda bozulup bizi yolda bıraktı. Son olarak bütün araçlar sele kapılıp yer değiştirirken bizimki suyu çekip gömüldü. İnanmazsınız ondan sonra dahi çalıştı. :) Astarı yüzünden pahalı olmaya başlayınca da satılıp Clio alındı. Tek avuntum satılmadan önce bir kere de olsa kısa mesafe kullanmayı denemiş olmak. ^_^

Evde araç kullanmayı becerebilen tek kişi babam. Onun da ne kadar becerebildiği soru işareti. :) Annemin ehliyeti yok. Benim ve ablamın var da ne oluyor gerçi! İkimiz de kullanamıyoruz. Bende trafiğe karşı bir korku var. Başkası kullanırken tedirgin olmuyorum lakin kendim kullanmaya çekiniyorum. Bir yerde bunu aşmam lazım, biliyorum. Henüz yolunu bulabilmiş değilim. Lütfen sihirli değneği olan varsa değdirsin! (Tövbeee o.O )

:)

Şimdi kullandığım bir araç da yok. Sadece yazlıkta ortak bir bisikletimiz var. Sepetine Bastet'i koyup dolaşabildiğimiz gün bayram ilan edicez! :))

(anadol'un bir fotoğrafını aradım, bulamadım. sonradan bulursam bu yazıya eklenecek)

Çorba ~ Çelınc Gün 11

Güçlü yönümüzden bahsetmişiz çelınc da durur mu yapıştırmış cevabı Biraz da zayıf yönlerinizden? bahsedin demiş hemen ertesinde.

Çorbamdan sinek çıkıyor ben yine çorba içmeye devam... En zayıf yönüm bu sanırım. Aynı yerden çorba içmiyorum belki ama başka yerde de kaşığı bir daldır bir bak demi, yok! Lüplüp içiyorum. Halbuki bir baksam, yoklasam da bir şey varsa görsem. Hevesli hevesli içmeye başlamışken kursağımda kalmayacak demi? Evet. Cevabı da biliyorum bak... Kafam kalınsa demek, almıyor.

Korkağım bir miktar. Normal düzenimi bozmasına engel olmuyorum ama korkmasam daha iyi daha rahat yaşarım sanki...

Zaman yönetimim yok mesela. Bütün sabrımı, düzenliliğimi ve planlama yeteneğimi işime harcamama bağlıyorum bunu. Özel hayatta sıfır plan. Hep yumurta kapı. E ne zararı oluyor derseniz yoruluyorum. Kah akılsız başın cezasını ayaklar çekiyor kah ruhum.

Sonuna kadar dayanıp eninde sonunda ümit etmemi sağlamalarına izin veriyorum bir de. Bildiğin zayıflık. Bile bile lades. Büyük kemik hiç benim elimde kalmıyor. İşimi yapıp maaşımı almaktan başka bir beklentim yokken neden vaat veriyorsun. Öyle büyük bir rol beklemezken neden iki lafından biri bensiz olmamak üzerine. İşte yapamıyorum ama özel hayatımda uyarıyorum bir de (sadece sevgili olarak algılanmasın), bana söylenenlere inanıyorum, bir şey de beklemiyorum bana büyük laflar etmeyin diye. Bunun nesi anlaşılmaz bilmiyorum. 
Bir boşver diyorum iki abartıyor salla diyorum üç he he tamam diyorum sonra kanıyorum. Ufak bir terfi belki maaşa az bir zam olacak sanıyorum... İhtiyacım olduğunda bana beş dakika ayrılır sanıyorum. Bunların hiç biri olmuyor. Saf salak bi kadın da değilim ama kanıyorum her seferinde. Sonra yeni porsiyon çorbayı içmeye devam...

***söylenesi gelmiş***

Yastığa Beş Kala ~ Çelınc Gün 10

Tam hızımızı almışız onunca güne gelmişiz paaat diye Bize biraz güçlü yönlerinizden bahseder misiniz? sorusu geliyor. (çevirimi sevdiğim!) Bir değil yani... Yönleriniz bir de! 

En güçlü yanım uyku bence... Çok da ciddiyim, hiç de şaka yapmıyorum! 
Yastığa beş kala uyuyup herkesi sinir ediyorum. Çok nadir yatakta saatlerce dönüp uykusuz kalıyorum, baya nadir... Yerimi yadırgamam... Hatta uykum varsa yatağa dahi ihtiyacım yok. Sesmiş, ışıkmış pfff! Uykuda hem yemek yiyemediğimizi hem de düşünemediğimizi hesaba katarsak bence çok karlıyım! o.O Yeri gelince 3er saatlik uykularla da idare edebiliyorum. Müsait bir zamanda tekrar depolama yapıyorum. :))

Aslına bakarsanız pek güçlü bir yanım yok. Hafif korkak, biraz tembel çokça da gaza gelemeyen biriyim. Tüm bunlar bir araya gelince gümbür gümbür ilan edilecek güçlü yanı bulamıyorum. Sormak istesem kime sorardım onu da bilemedim. Şuracıktan (ya da esasen) tanıyanlardan yazmak isteyen varsa şıftırsın yorum kısmına, düşüncelere zerk ettirsin beni. :)

Bir yön var aslında benim sevdiğim ama güçlü sayılır mı bilmiyorum. İşime yarıyor sadece... 
Kendimi oyalamayı biliyorum yaklaşık 2012'den beri. İtiraf etmek gerekirse bu çelınc da onun sonucu. Şuan gece saat 1, öküz gibi yorgunum, yarın hem işe oradan da yola gideceğim ama buraya bir şeyler yazmaya çalışıyorum. Çünkü yazmam lazım... Çünkü çaba sarf etmeden olmuyor. Uykusuz kalayım, nelersiz kaldım, bu ne ki... (burada Müslüm Gürses şarkısı çalacak :P ) 
Gerçekten çabalıyorum. Bu çaba sayesinde buradan hayatıma giren çok acayip insanlar oldu mesela... 15-16 yıllık arkadaşıma anlatamadığım şeyleri döküldüğüm, kalkıp yanlarına gittiğim, gelsinler diye diller döktüğüm... Yine bir takım çabalarla kendimi çalışana ihtiyacı olmayan bir yere tanışmaya davet ettirdim ki öyle dökülmeye müsait bir gündü ki... Bir de hayranı olduğum birine "sen Saçaklı'sın demi" dedirttiğim bir hikayem var ki piuu... :) Öyle yani... 
Her zaman başarı getirmiyor tabii ki. Halılarda ağlayarak yuvarlandığım, üç gün yataktan çıkmayıp yemek yemeden suyla beslendiğim hikayeler falan da var... Sadece o zaman bile "şimdi bunu yaşayayım sonra geçer" dediğimi biliyorum. Sonra onlar geçti, yenileri geldi. :)))
Ama her zaman bir şekilde oyalıyorum kendimi. Bak, ne güzel şenlendi buralar, bilmediğim bloglar öğrendim. Bütün gün bilgisayar başında çalıştığım yetmiyor gibi gelip manyak gibi herkes ne yazmış diye tek tek okuyorum. Yaptığım yorumlara cevap geldiyse diye onları da kontrol ediyorum. Kafamı dağıtmak için başladığım şey sonra kendiliğinden beni içine çekiyor. Ya da ben çabuk kanıyorum! :)) O da ayrı bir mevzu...

Çantamı hazırlamam lazım köftehorlar, yine kaptınız onuncu günü! :Pp

İyi ki yalnız bırakmadınız lan! Çok acayip yuvarlanırdım!
;)

O Yetenek Buraya Gelecek! ~ Çelınc Gün 9

Sürekli yakındığım şeydir; "yıl olmuş 2016, hala yetenek yüklenemiyor"! Kesinlikle rezalet...

Çelıncımız dokuzuncu gününde Hangi alanda iyi olmak isterdiniz? buyuruyorlar... 
Düşünce okuyabilme alanında asdfghgfdh... :)) Yok be yok. Ben oldum olası çizim yeteneğim olsun isterdim. 
Aslında bu soru bir enteresan... Alanında iyi doktor, alanında iyi fizik öğretmeni kavramları da var. Herhangi bir alanda uzmanlaşacak kadar çalışamadığı, o "iyi" olma mertebesine erişemediği için her seferinde iş bulmakta zorlanan biri var klavyenin önünde. Her defasında yeniden başladığı için "iş bulunca teyzeme söğüş ısmarlıycam" hayaline yetecek kadar kazanabilen biri... O yüzden size bahsettiğim tarzda örneklerle gelemiyciim... Tüm bunları boş verip çizime geri döniciim tabii ki! :)

Bakın resim demiyorum, çizmek diyorum. Yükseklerde gözüm yok. Ne bileyim bir at çizmek isteyince çizebileyim mesela ya da atıyorum bir karga... Olmuyor, olamıyor... Enseyi karartıyor muyuz? Hayır! Kendimize, zaten çizebildiklerimizi çizmek istiyormuş gibi davranıyoruz, oluyor bitiyor. :) Misal ben sürekli bulut, güneş, balık ve kedi kafası çizmek istiyormuşsam demek... (Posca :kalpkalpkalp: )

cüzdanın ilk hali

Daha önce şu yazımsıda çok beğendiğim iki kadının sosyal medya hesaplarından bahsetmiştim. Tam olarak aradığım şeye sahipler, basit çizgilerle her istediklerini anlatabiliyorlar. Yükseklerde gözüm yok demiştim!

Ama madem sorumuz "iş bu ya..." şeklinde burnu havadalık yapıyor, buyrun o zaman alanımda en son gelmek istediğim noktaya... o.O

Marek Brzozowski

Marek Brzozowski

***görsel paylaşmazsa ölecek hastalığım var çocuum benim...***

:)