Klişe!

     Nasıl oldu da asrın klişesine düştüm ben!
     Sahiden de ne kolaymış kötü bir şey olduğunda patır patır dökülmek... Halbusi onca güzel şey olmuştu son yazıyı yazdığımdan beri. Ve yine halbusi bu blogu açarken tek derdim abuk subuk yazmak olacak, işe yaramazca söylenmek yok buralarda diyordum. Ki önceki yazılara baktığımızda abukluk ve de subukluk aşikar... Lakin pek de tatlıymış be dilediğince söylenmek, aralara sıkışmamış küfürler sallamak... :)

     'Dur oturup düzgünce yazarım bu güzel olayı' demek yok bu gece...

     Dolmuşa binmeden 24 saat öncesine dönmek bile yeter aslında. Basit insanım ben, fazla bir şey beklememek lazım...

Bu Pazar;
Tiramisudan Pacman yaparak eğlendim,

İki satır okuduklarında en azından gülümseyeceklerini bildiklerime mektup yazdım,

Şu görmüş olduğunuz göbeği mıncırarak sömürdüm,

Ya işte böyle basit insanı bile delirtiyorlar. Sonra neden sudoku!

:)

Pırıl Pırıl Bir Gelecek!

     Ailem bir şekilde çadırdı evdi derken tam 60 senedir yazları Çeşmealtı'nda ikamet ediyor. Benim de 31 yaşımda olduğumu düşünürsek aşağı yukarı 15 senedir dolmuşla İzmir-Çeşmealtı arasında gidip geliyorum. Ve bugün ne trafikle ne de sıcak havayla alakası olmayan bir şekilde hayatımın en kötü yolculuğunu yaşıyorum. Gerçi biraz sonra yazacaklarımın bu senelerin hiç biriyle alakası yok, bu yolculuğu ilk kez de yapıyor olabilirdim.

     Dolmuşa biner binmez arka köşe, cam kenarını boş görüp oturmamla yaşadığım sevinç 3 komiserin ileride bir yerlerde dolmuşa binmesiyle kabusa dönüşüyor. Daha biner binmez yüksek perdeden konuşmaları sayesinde komiser olduklarını, arabalarının bozulduğunu, silahlarının arabada kaldığını ve 10 seneden sonra ilk kez dolmuşa binmek zorunda kaldıklarını öğreniyoruz. Öğreniyoruz çünkü bunu on yedi kere falan tekrar etme gereği duyuyorlar. Yanımdaki üç boş koltuğa oturdukları için kaçacak bir yer yok. Oturmasalar da o bağırarak konuşma stilini en ön koltukta oturanlar da aynı netlikte duymuş olmalı diye düşünüyorum. İlk başta sadece yüksek perdede konuşuyorlar, dolmuşta kitap okuma hayalimi bir kenara bırakıp kulaklığımı takıp sesi açıyorum, onları dinlemek zorunda değilim zira. Daha sonra işin rengi değişiyor. Telefonla arkadaşlarını arayıp hoparlörü açtıktan sonra kendisine şarkı söyletiyorlar, yetmiyor kendileri de katılıyor. Sonra telefon kapanıyor ama yetmez ki, telefondan kına gecesi şarkıları, ankara havaları açılıp tüm dolmuşa dinletiliyor. Eller çırpılıyor, parmaklar şıklatılıyor, şarkılara eşlik edilip oturdukları yerden oynamaya çalışıyorlar... Yetmiyor, bir ara sigara yakılmaya kalkılıyor, 10 seneden sonra ilk defa binmiş çünkü bilmiyor ki adam, hakkı!!! Bir pazar akşamı Çeşme istikametinden dönüş trafiğini bilenler bilmeyenlere lütfen anlatsın... Bu durumda dahi yarım saat sabrediyorum, belki bir noktadan sonra sakinlerler diye... Ama yok... Kulaklığı çıkarıp dik dik bakıyorum, aralarından en susmayanı fark edip bakıyor. Elinde sonuna kadar açık müzikle "Rahatsız mı oldunuz? Ben on senedir dolmuşa binmiyorum da" diyor gevrek gevrek. Belli oluyor diyorum on senede çok şey değişti, artık toplu taşımada ne sigara içiliyor ne de başkalarının düzgün seyahat etme hakkı böyle istismar ediliyor. "Sizden başka kimse rahatsız olmuyor" diyor bana... Olsalar da söyleyemezler polissiniz ya size her şey serbest nasılsa diyorum. Önden teyzenin biri "Benim allahtan başka kimseden korkum yok eğlenerek gidiyoruz biz" diyor. Başka da kimseden çıt çıkmıyor. Ben rahatsız oluyorum deyip kulaklıklarımı takıyorum yeniden. Müzik kapanıyor ama yüksek perdeli konuşmalar devam... Üstelik başka bir amca da inerken hayatının en eğlenceli yolculuğunu geçirdiğini söylüyor!

     Lütfen bu akşamdan sonra kimse benden insan sevmemi falan beklemesin...  Kentkartı boş olana karşılık beklemeden kentkart basmak yok bundan sonra benim için... Teyzelere, amcalara yorgunluktan geberiyor olsam da yer verme devri de kapandı misal. Ne de olsa oyun havaları eşliğinde gerekirse oynayarak yolculuk etmek onlar için daha cazip... Banka ve bilumum kuyrukta biraz daha az beklesinler diye yerimi teklif etmek falan da tarihin tozlu sayfalarında yerini aldı!

     Allah'tan başka kimseden korkmayan laf esirgemez teyzenin; Ali İsmail Korkmaz dövülerek, Abdullah Cömert başından vurularak öldürüldüğünde en ön saflarda karşı çıkmak için yer aldığından kuşkum yok!!! Yani sadece gençler değil, orta yaşlılar ve yaşlılar da ülkemi pırıl pırıl yapmak için elinden geleni yapıyor. Lütfen müsterih olunuz...

TARİH

Yıl 2014... 20 Mart... Saatler geceyarısına yakın... 

Twitter ülkemde kapatılmaya çalışılıyor...

Yoruma gerek bile yok!

Ben M.Serdar Kuzuloğlu'nun paylaştığı yöntemle bağlanabildiğimi söylemeye geldim.

Chrome tarayıcınıza Zenmate kuruyorsunuz. Çok basit, çok kısa...

Artık bir an önce uyuyun... Dinlenmemiz lazım...

Kaç adım geriye itildiysek, yetişmek için o kadar çok koşmamız gerekecek!

02/03/2014

Ajandasız yaşam çok zormuş... 

Gerçi olsa da kullanabilmeyi ne kadar başarıyorum orası da ayrı... 

Baksanıza, hesap edip bir doğum günü kartı bile atamamışım, yazıklaaar olsun bana! :P

Neyse ki blog denen birşey ve bir de nalet bir kedi var. :)

İyi ki doğmuşsun, iyi ki varsın!

Doğum günün kutlu olsun Fermina Daza!

:)