Fermina Türkçe'ye çevirdi,
Nur topu gibi, 52 haftalık bir challenge'mız oldu.
Hafta 14 (2 - 8 Nisan) Share a vivid dream. / Canlı, akılda kalan bir rüyanızı paylaşın.
Yeni ev camiinin dibinde... Dibinde derken baya bildiğin dibinde... :)) İlk kaldığım gece kendimi bile şaşırtarak sabah ezanını duymadım! Yani bir süre sonra alışır, duymam diye düşünüyordum da bu kendimi bile şaşırttı.
Uyku bu kadar derinlerde seyrettiği için midir bilmem, hiç rüya hatırlamıyorum. En son ne zaman gördüğüm bir rüyayı hatırlıyorum diye düşünüyorum, yok çıkmıyor. Zaman zaman karanlık bir merdiven boşluğuna doğru düştüğümü biliyorum.
20Ağustos2017 - Marseille
Bir de ne zaman gördüğümü çıkaramadığım ama hiç unutmadığım bir rüyam var. Derimin içinden ince solucanlar çekip çıkarıyordum. Çok korkarak uyanmıştım. Hala ne anlama geldiğini bilmiyorum. Bir daha da görmek istemem, evlerden ırak...
Yazıyı yazmaya başladığım andan itibaren kafamın içinde "Rüyalar Gerçek Olsa" çalmaya başladı. Emel Sayın'dan değil ama... :)) Sanırım 98 yılıydı (lisedeydim çünkü), Okan Bayülgen, Zafer Algöz ile birlikte radyoda Hayat Bilgisi diye bir program yapıyordu. Saçma sapan rüyalar yorumlayıp sonunda da bu şarkıyı hönkürerek (evet, tam olarak böyle) söylüyorlardı. Keşke kulağımda çalan şeyi buraya aktarmanın yolu olsa da o zamanlar benim eğlendiğim kadar hep beraber eğlensek! :)
