Saklamacılık

İnsanların bir nesneye senelerce sahip olma fikri sevimli geliyor. Bebeklik battaniyesini koltuk örtüsü olarak kullananlar, ilk ayakkabısını anahtarlık yapanlar, o an çok anlam ifade eden bir ip parçasını bileğine dolayıp senelerce çıkarmayanlar... Bir şekilde işe yaramaya devam edebilecek şeylerden bahsediyorum, diğer türlü senelerce atılamayan çöp olup ağırlık yaratıyorlar. 

Küçükken biriktirdiğim peçeteleri senelerce saklamıştım mesela... Okul öncesi, ananeyle gidilen günler sağolsun. :)) Tam bir çöp! Sonradan fon olarak ve paketlemede kullanmaya başladım. Çok da iyi güzel oldu, tamam mı! :)

https://tr.pinterest.com/pin/321022279662465090/

Bu aralar TLC'yi bir hayli izliyorum. Oradaki bir programda da bu saklama durumunun hastalık haline gelmiş versiyonları işleniyor. Bir ara kendi saklama eğilimimin o durumlara gelmesinden korkuyordum. İzledikçe anladım ki gelmezmiş! O kadar da değilmişim. Şükür! :)



***Demir Somyanın Altı ve Zihin Bey görsel yüzünden yazıyı okuyamayacak diye korkuyorum. :D

Evlerden Irak

Yiyemediğim tek sebze taze fasulye ve türevleri. Bamya, kereviz bile sevdiğim şeyler. Küçükken fasulyenin kılçığı boğazıma kaçınca birazcık morarmışım da üzerinize afiyet... o.O Ben olayı hatırlamıyorum ama bilinçaltı boş durmuyor sağolsun. Ağzıma attığım an püskürtmem için elinden geleni yapıyor.

:/

Bir ara insanların bana takılma konusu olmuştu. Yemeğe gittiğim bir yerse "ama sadece taze fasulye var" diyorlardı. Yumurta kırarım ki! Hiç çekinmem...






***Yazıya izbanda başladım. eve geldim baktım orası burası kayık olmuş. Düzelttim, ekledim...

Saygı Duyuyorum

Ortalıkta hayvan haklarıyla ilgili ciddi ihlaller var. Görüyorum. Bugüne kadar sadece bir kedinin sokaktan kurtulmasına yardımcı olmuşken, evde ancak onlara göre yiyecek bir şeyler olduğunda sokağa çıkarmışken, okuduğumda üzülüyor ve hatta sinirleniyor ama uykularımı kaçırmıyorken kalkıp bir şeyler paylaşmak tutarsız geliyor. İnsanlar paylaşıyor. İçlerindekini döküyorlar. Tepkilerini gösteriyorlar. Hepsine saygı duyuyorum.

Bayram seyran oluyor, önemli gün ve haftalar... Herhangi bir sosyal medyada çoğunlukla o günün ne olduğundan bağımsız paylaşım yapmaya devam ediyorum. Tanınmış bir kişi değilim. Kutlanacak bir şey varsa genellikle çeşitli değişkenlere istinaden ya özel mesaj atıyorum ya da arıyorum. İnsanlar paylaşıyor. Bütün zaman tüneli zırt vırt hemen hemen aynı şeylerle doluyor. Saygı duyuyorum. Çünkü takip edip etmemek, o gün bakıp bakmamak, göz ucuyla görüp geçmek benim elimde.

Genellikle bulunulan ruh halleri çarşaf gibi sosyal medyaya, masalara seriliyor. Eminim zaman zaman ben de düşmüşümdür aynı duruma... O zamanların haricinde çoğunlukla ağlıyor olsam bile komikli şeyler paylaşmaya çalışıyorum. Hem beni toparlıyor hem de kendi tecrübelerime dayanarak üzüntü o an paylaşılınca azalmıyor. Komikli şeyler paylaşılınca neşe seviyesi yükselip diğerinin miktarının üzerine çıkarak söndürüyor. Bende bu şekilde... Ama bir başkası böyle olmak zorunda değil. Saygı duyuyorum. Ne ayrılık acıları, aşkın göz bebeklerini kalpçik haline dönüştürmesi, sinirden kudurma, üzüntüden halı kemirme, sevinçten yer gök inletme şekilleri gördü bu gözler! :)

Tutunmak insanı diri tutuyor. Kimileri dine tutunuyor, kimileri meleklere (eminim bir adı vardır ve ben bilmiyorumdur.), bir kısım sevdiği adama/kadına, beriki reikiye, öteki ölen sevdiğinin ruhunun hala onunla oluşuna... Daha bir sürü şey bulunabilir. Aralarından bazıları çok saçma geliyor. Ama herhangi bir şey insanların her gün o yataktan kalkmasına sebep olabiliyorsa saygı duyuyorum. Ben yatağa, yastığa ve yorgana tutunuyorum. Sabah sökerek çıkartıyorlar! :)) Ya da aşağıdaki saatle... <3 (sesi açınız)

Yani özetle; kişilerin yaptığı herhangi bir şey, genellikle bana veya bir başkasına ve belki de kendilerine, çoğunlukla fiziksel ama aynı zamanda ruhsal bir zarar vermiyorsa saygı duyuyorum ve rahatsız olmuyorum. 

Herkesin bir yumuşak karnı var. Bazen saygı duyamadığım da oluyor. O zaman da kendime saygı duyuyorum! :D

Ve evet, çok da önemli ve kimsede olmayan bir özellikmiş gibi kalın puntolarla da buraya yazıyorum. En çok bana saygı duyacaksınız, saksı değilim ben! (manyakmış meğer, belli etmemiş :P )

:))

Blogun Salçalısı

Kendimi yılbaşı heyecanına vermiş durumdayım. Benim için bu; kartlar, mektuplar, minnacık hediyeler demek. Geçen sene Almanya'ya yolladığım zarfların altı ay sonra ulaşmalarına bakacak olursam aslında bir hayli geç kaldım. :)) Yine de Christmas tatili başlamadan yetiştirmek için bir umudum var. Çok zamandır Postcrossing'de de bu kadar gönderimi aynı anda yapmamıştım. Sanırsın başkaları bana yolladı, bir saçma sevinç... Sağ salim ulaşsınlar, amin!

http://www.imdb.com/title/tt0978762/

(en sevdiğim animasyonlardan biri <3 )

Tüm yazma, çizme, yapıştırma, boyama... işlerini yine atkıyı sardım, öyle yapıyorum. Bu boyun ağrısı sanırım klavye mağdurluğundan. İş yerinde çalışırken ne biçim sövüyordum halbuki "yükseltici şart, klavye şart, iş sağlığı önemli" diye. Evdeki halime bak! Kollar yukarıda masa üstünde duran dizüstünün klavyesine yetişmeye çalışıyor. Bir işteki kadar olmasa da bu aralar pc başında iyi mesai yaptım. Klavye almayı hak ettim bence... Yoksa yine salonun zemininden bildirmek zorunda kalacağım! :)

Pc başı mesaisi bloga yeni yayın girmekten ibaret değil tabii ki... Biraz işsel didinmeler de var. Bir de milletin blog yazılarına/ yorumlarına salça olmayı seviyor olduğumdan harcadığım mesai var. :)) Laf atmazsa ölecek hastalığıyla doğmuşum. Okuduğum bir şeye genellikle yorum yazıyorum. Sonrasında gelen cevapları da mail yoluyla takip edip yine atılacak bir laf varsa hiç kaçırmıyorum. Zaten bir kısmınız fark etmiştir. :D Neyse ki bu salça olmaların bir kısmını telefondan halledebiliyorum da biraz yırtıyorum.

https://tr.pinterest.com/pin/17521886019849327/

Halbuki klavyenin doğru kullanımı kesin yukarıdaki gibidir, kedilerden daha iyi bilecek değiliz! <3 

Bir bardak zencefil+zerdeçal çayı yapıp boncuk dizmeye devam edeyim. Belki yarın uyandığımda hasta olmamış olurum.