Çok Beyaz Geldim Bana*

Takılarla ilişkim onları takıp bir daha çıkartmamak üzerine kurulu. Neredeyse hiç küpe takamıyorum çünkü yatarken illa ki rahatsız ediyor. Yüzüklerle aram bu kadar kötü olmasa da bir yerden sonra yok parmak şişti yok oraya buraya takıldı derken çıkarıveriyorum. Çok nadir kullanıyorum. 

Fakat bileklik deyince Saçaklı! :) Kolumda en son ne zaman bileklik yoktu hatırlamıyorum. Metal ya da büyük boncuklu şeyleri pek kullanamıyorum. İpten olanlar datlum gıymetlim. :) Genellikle taktım mı aylarca hatta yıllarca çıkarmıyorum. Bir de ayak bileğimde yine ipten, nazar boncuklu bir halhal var. O da senelerdir duruyor. Sadece bu sene kopan ipini değiştirdim. Bilekler için durum bildirimi aşağıdaki gibi;

Sağda; çok az belli olan pembe ipi 2007'de Babadağ'dan yamaç paraşütü yaptığımda istemiştim, o zamandan beri kolumda... Diğer ikisi arkadaşlarımın el yapımı <3 Soldakiler yukarıdan aşağı; Bastet'in dün akşam icra ettiği taze çizik :), nazar boncuğu gibi olduğunu düşünerek bu yaz minik boncuklardan dizdim, geçen sene Floransa'dan aldım, bu sene Marsilya'dan aldım. Evet, mutlaka gittiğim yerlerden böyle ucuz bileklikler alıyorum. ^_^ Genellikle ekleme usulü gidiyorum ama bir yerden sonra çığrından çıktığı için arada sadeleşmeye gidiyorum, en fazla bu kadar sadeleşebiliyorum. :)) Bir tek iş görüşmesine gideceksem (o da kuruma bağlı olarak) üçünü çıkartıyorum. Onun haricinde düğünmüş, denizmiş hep kolumdalar... <3

Yaklaşık bi on senedir kolye işi de aynı şekildeydi... İki tane, tek sıra, birbirine uyduğunu düşündüğüm düz renkte boncuk takıyordum ve çıkartmıyordum. Şimdi yine aynı özelliklerde farklı kolyeler yaptım, değiştirip uydurarak onları takıyorum. Ek olarak bir de zincir ucuna bir şeyler... Şöyle ki;

Zaman zaman sezonun dizi karakterlerinde benzer kolye görüp "öhehehöe ordan mı özendin" diyen olursa bir adım geri gidip paçozluğuma [TDK üçüncü anlam :) ] uzaktan bakıp bir daha düşünmesini söylüyorum. Ve hakları sonuna kadar topluyorum! :))

*https://www.youtube.com/watch?v=K4WhOURTQf4

:D

Havadan ve Sudan

Havalar özellikle sabah erken ve güneş gittikten sonra iyice "ben kışım" demeye başladı. Benim için yine sancılı zamanlar... Evet, üşüyünce de sırtımın omurgaya yakın kısımlarında bir düğümlenme oluyor ama sıcaklarsam ruhum kararıyor! Toplu taşımada kışın bile sıcak üfleyen bir şey çalışmamalı taraftarıyım. (Fırlatın taşları.) Zaten dışarıda üşümeyelim diye yeter miktarda kalın giyinmişiz, bir de içerisi nefesle ısınıyor ya, kafamı köpekler gibi camlardan sallandırasım geliyor, olmuyor! :/

Tüm bu kendimce büyük handikapa ve İzmir sıcağına rağmen, şort giymek ve denize girmenin hatırına sanırım ben yaz insanıyım.  Şort ve tshirt dünyanın en rahat ikilisiymiş gibi geliyor. Denize kendini salmak zaten apayrı bir rahatlama... <3

aşağı yukarı hep yüzdüğüm yer...

Durum hakkında şanslı olduğumu kabul ediyorum. Hayatımın ilk 3 yılı Muğla, geri kalanı da tamamen İzmir'de geçti. Standartlarınız öyle çok yüksek değilse en kötü ihtimal bir saat yol giderek denize ulaşmak mümkün. Anneannem ve dedem sayesinde Çeşmealtı ile birlikte sayfiye kavramı da hayatımızda hep oldu. Bu şartlarda büyüdüğüm için mi böyleyim yoksa böyle olduğum için mi bu şartları bir türlü terk edemedim o kısım muamma...

Hadi denizi bu şartlardan ötürü seviyorum diyelim, tamam. Ama denizden sonra tuzlu kalmaya sevdalı olmam ne olacak? <3<3<3 İyice tanıyın diye yazacağım, saklayamam... Rekorum 3 GÜN!! Mihiii :)) (o zamanki herif beni bu yüzden mi terk ettiydi acaba! :P ) Belli aralıklarla üç gün boyunca denize girmek suretiyle tuzu taze tutarsanız bildiğin kokmuyorsun, ahahhah :D Bir de pazar günü denize girdikten sonra ertesi gün ofise tuzlu kafayla gitmişliklerim var. Saçımı koklayıp koklayıp pazartesinin sendromunu atıyordum. :) Hey gidi günler hey! :P

2017 sezon özeti

Bugün de iki bilgi bıraktım. Zira yarın ablamda kuzenler buluşması var ve tabii ki Saçaklı spordan sonra koşarak yardıma gidecek çünkü Ferminaanımın yazdığının tıpkısının aynısı! :) Üç gündür Kemeraltı'nda ROZET peşinde koşturuyorum haberiniz yok... Ve daha bir sürü şey!

:)

Kısa Kısa

Muz ve ayvayı yalın hallerinde yiyemiyorum, ağzımda kocaman oluyorlar. Muzlu süt ya da pişmiş ayva daha katlanılır oluyor.

Bildiğim kadarıyla hiçbir yiyeceğe alerjim yok. Hepsi benim bebeyim! :)

https://m.popkey.co/da4d87/47b7Z.gif

Dün ve bugün evde yumurta kapıya gelince aklıma gelen yapılacaklar, dışarıda arka arkaya gelen buluşmalar var/vardı. Dönüp dolaşıp geleceğim yer yine kürkçü dükkanı olacak elbette... Şimdi gidip "üff her şey bir araya sıkışır zaten" diyerek kendime artizlik yapayım.

:)

Vefa Bir Semt A..sdghgaha :)

Annemin günü vardı bugün! Üç haftadır aralıklarla çeşitli hazırlıklarımız oldu. =S Öğlen kimse kapıyı çalmadan ve gök delinmişçesine yağan yağmura aldırış etmeden evden kaçar gibi çıktım. Paçalarım dize kadar ıslanarak postaneye gittim. Evimizin 200 metre kadar yakınında bir postane var. Tabii ki ona değil, Adem Abi'nin çalıştığı 900 metre ötedekine gittim. Çünkü daha fazla ıslanmaya değer...

Adem Abi'yle 2011 yılında postcrossinge üye olmamdan sonra, pul sevdası peşinde postaneleri dolaşırken tanıştım. Pul soruyorum diye yüzüme garip garip bakmayan tek memurdu. Bir süre sonra iyice kaynaştık, her gittiğimde "bak yeni pullar geldi, sana ayırdım" diye karşıladı beni. Hemen ardından 2012'de İngiltere'ye gidince oralardan postanenin adresine sürpriz kartpostallar yolladım ben de O'na. ^_^ Döndüğümde ne kadar küçük ama değerli bir şey yaptığımı teşekkür edişinden anladım. Sonrasında ne zaman yurt dışı bir yerlere gezmeye gitsem kartpostal yollamaya devam ettim. 

Çalıştığım zamanlarda postanenin çalışma saatlerine yetişemediğimden babam aracılığıyla gönderim yapıyorum. O'na da "çok vefalı kızın var" deyip duruyormuş. <3 Küçücük bir kart belki ama hiç tanımadığınız biri değerini kat be kat fazla bilince garip bir mutluluk kaplıyor insanı. Şimdilerde yine sıkça gidebiliyorum yanına. İkimiz de müsaitsek çay ısmarlıyor, gişenin bankosunda içiyoruz. :)

Bana verilen değerin karşılığını  veremediğim ilişkiler de olmuştur muhakkak... Diğer pek çok şeyde işleyen kural "zamanlama"nın öneminin yüksek olduğunu düşünüyorum. Hayat biraz acımasız ve hepimiz enteresan dönemlerden sınanarak geçebiliyoruz. Bu yaptığım eşşşeklikleri saymazsak vefalı bir tipim. Bunu sadece Adem Abi sayesinde anlamadım kuşkusuz. Üniversite hariç çeşitli okul dönemlerindeki arkadaşlarımdan da duydum. Sonra inandım! :D

evet, iğrencim... ahhahaha :D

Bir de felsefe hocam var üniversiteye hazırlıktan... O zamanlarki ergenlik sorunlarımı, sokak ortasında tanımadığım insanlardan dayak yiyişimin travmasını, birey olma çabalarımın sancılarını hep onu psikolog gibi kullanarak atlattım. Sonra dershane bitti ama ben O'nun halini hatırını sormaya, öğretmenler gününü kutlamaya yıllarca devam ettim. Şanssızlık bu ya, bir ara telefonsal aksiliklerden numarası silindi gitti. Hiçbir sosyal medyayı kullanmıyordu, aynı dershanede de değildi, kaybettim. Birkaç yılın ardından internette baya bir aradım, özel bir okulda çalıştığını buldum. Tam "ulan oradan arasam çok mu sapıkça olur" diye düşündüğüm günlerde o beni aradı! (Karmalı günlerim... Hatırlatın da bir ara onu da anlatayım...) Bu kadar denk gelmesinin dışında da çok garipti, çünkü hep ben onu arardım. :)) Açar açmaz "senden daha vefalı birini tanımıyorum, beni yıllarca aramamanın bir nedeni olmalıydı, öldün mü diye kontrol etmek istedim" dedi. :D Konuşmanın üzerinden dört yıl geçti, telefonlaşmaya devam ettik (tabii ki yine ben aradım) bir türlü buluşamadık derken bugün perşembe günü için sözleştik. <3 

Telefonda sözleşmeye çalışırken bile başladı "oha evlenmedin mi", "işin de mi yok...", "e, naaptın sen onca sene" diye beni kırıp geçirmeye :)) İçimde çok eğleneceğiz gibi bir his var. Bence karmalı günler geri dönüyor!

(Amin)

:)