Pırıl Pırıl Bir Gelecek!

     Ailem bir şekilde çadırdı evdi derken tam 60 senedir yazları Çeşmealtı'nda ikamet ediyor. Benim de 31 yaşımda olduğumu düşünürsek aşağı yukarı 15 senedir dolmuşla İzmir-Çeşmealtı arasında gidip geliyorum. Ve bugün ne trafikle ne de sıcak havayla alakası olmayan bir şekilde hayatımın en kötü yolculuğunu yaşıyorum. Gerçi biraz sonra yazacaklarımın bu senelerin hiç biriyle alakası yok, bu yolculuğu ilk kez de yapıyor olabilirdim.

     Dolmuşa biner binmez arka köşe, cam kenarını boş görüp oturmamla yaşadığım sevinç 3 komiserin ileride bir yerlerde dolmuşa binmesiyle kabusa dönüşüyor. Daha biner binmez yüksek perdeden konuşmaları sayesinde komiser olduklarını, arabalarının bozulduğunu, silahlarının arabada kaldığını ve 10 seneden sonra ilk kez dolmuşa binmek zorunda kaldıklarını öğreniyoruz. Öğreniyoruz çünkü bunu on yedi kere falan tekrar etme gereği duyuyorlar. Yanımdaki üç boş koltuğa oturdukları için kaçacak bir yer yok. Oturmasalar da o bağırarak konuşma stilini en ön koltukta oturanlar da aynı netlikte duymuş olmalı diye düşünüyorum. İlk başta sadece yüksek perdede konuşuyorlar, dolmuşta kitap okuma hayalimi bir kenara bırakıp kulaklığımı takıp sesi açıyorum, onları dinlemek zorunda değilim zira. Daha sonra işin rengi değişiyor. Telefonla arkadaşlarını arayıp hoparlörü açtıktan sonra kendisine şarkı söyletiyorlar, yetmiyor kendileri de katılıyor. Sonra telefon kapanıyor ama yetmez ki, telefondan kına gecesi şarkıları, ankara havaları açılıp tüm dolmuşa dinletiliyor. Eller çırpılıyor, parmaklar şıklatılıyor, şarkılara eşlik edilip oturdukları yerden oynamaya çalışıyorlar... Yetmiyor, bir ara sigara yakılmaya kalkılıyor, 10 seneden sonra ilk defa binmiş çünkü bilmiyor ki adam, hakkı!!! Bir pazar akşamı Çeşme istikametinden dönüş trafiğini bilenler bilmeyenlere lütfen anlatsın... Bu durumda dahi yarım saat sabrediyorum, belki bir noktadan sonra sakinlerler diye... Ama yok... Kulaklığı çıkarıp dik dik bakıyorum, aralarından en susmayanı fark edip bakıyor. Elinde sonuna kadar açık müzikle "Rahatsız mı oldunuz? Ben on senedir dolmuşa binmiyorum da" diyor gevrek gevrek. Belli oluyor diyorum on senede çok şey değişti, artık toplu taşımada ne sigara içiliyor ne de başkalarının düzgün seyahat etme hakkı böyle istismar ediliyor. "Sizden başka kimse rahatsız olmuyor" diyor bana... Olsalar da söyleyemezler polissiniz ya size her şey serbest nasılsa diyorum. Önden teyzenin biri "Benim allahtan başka kimseden korkum yok eğlenerek gidiyoruz biz" diyor. Başka da kimseden çıt çıkmıyor. Ben rahatsız oluyorum deyip kulaklıklarımı takıyorum yeniden. Müzik kapanıyor ama yüksek perdeli konuşmalar devam... Üstelik başka bir amca da inerken hayatının en eğlenceli yolculuğunu geçirdiğini söylüyor!

     Lütfen bu akşamdan sonra kimse benden insan sevmemi falan beklemesin...  Kentkartı boş olana karşılık beklemeden kentkart basmak yok bundan sonra benim için... Teyzelere, amcalara yorgunluktan geberiyor olsam da yer verme devri de kapandı misal. Ne de olsa oyun havaları eşliğinde gerekirse oynayarak yolculuk etmek onlar için daha cazip... Banka ve bilumum kuyrukta biraz daha az beklesinler diye yerimi teklif etmek falan da tarihin tozlu sayfalarında yerini aldı!

     Allah'tan başka kimseden korkmayan laf esirgemez teyzenin; Ali İsmail Korkmaz dövülerek, Abdullah Cömert başından vurularak öldürüldüğünde en ön saflarda karşı çıkmak için yer aldığından kuşkum yok!!! Yani sadece gençler değil, orta yaşlılar ve yaşlılar da ülkemi pırıl pırıl yapmak için elinden geleni yapıyor. Lütfen müsterih olunuz...

TARİH

Yıl 2014... 20 Mart... Saatler geceyarısına yakın... 

Twitter ülkemde kapatılmaya çalışılıyor...

Yoruma gerek bile yok!

Ben M.Serdar Kuzuloğlu'nun paylaştığı yöntemle bağlanabildiğimi söylemeye geldim.

Chrome tarayıcınıza Zenmate kuruyorsunuz. Çok basit, çok kısa...

Artık bir an önce uyuyun... Dinlenmemiz lazım...

Kaç adım geriye itildiysek, yetişmek için o kadar çok koşmamız gerekecek!

02/03/2014

Ajandasız yaşam çok zormuş... 

Gerçi olsa da kullanabilmeyi ne kadar başarıyorum orası da ayrı... 

Baksanıza, hesap edip bir doğum günü kartı bile atamamışım, yazıklaaar olsun bana! :P

Neyse ki blog denen birşey ve bir de nalet bir kedi var. :)

İyi ki doğmuşsun, iyi ki varsın!

Doğum günün kutlu olsun Fermina Daza!

:)

Dizler Dövülmesin Diye...*

     Evrene gönderilen enerjiler, yakılan yeşil ışıklar, edilen dualar ve yapılan büyüler sonunda etkisini gösterdi... Ajandamı kullanıp, teyzeme söğüş ısmarlayabileceğim! :) Karma götü biraz toparlamama izin verecek sanırım... :D

     Gündemimde bu şekil önemli değişiklikler meydana gelince elimden geldiğince buraya yazıyorum ancak bunlar haricinde hiçbir şey yapmıyor değilim tabii ki. Ben de hepimiz gibi okuyorum, izliyorum, dinliyorum, geziyorum, yazıyorum, çiziyorum ve en çok da yiyorum! :)) Gel gör ki ilk anda "ayy nası yazsam ki şimdi ben bunu, nasıl başlasam ki" diye başlayan düşünme aşaması bir süre sonra "amaan, çok geçti üstünden yazmayım artık bundan sonra"ya yerini bırakıyor. (bak bu da müthiş itiraf) :P Evet, tembellik diyoruz buna, ben de biliyorum! :) Sonra da azarı yiyorum... :)) Yeni yılda becerebilirsem (ki hiç sanmıyorum) üşenmemeye çalışacağım.

     Filmlere ve kitaplara puan verme işini hiç beceremiyorum. Bu da konuyla ilgili bir şey yazarken gerilmeme sebep oluyor. (nası ciddiye alıyosam artık!) O yüzden ben buraya koyayım. Yazabilecek bir-iki cümlem varsa eklerim siz de "olmuş olmuş hee tamam, olmuş" dersiniz, ohh mis gibi hayat! :))

     En son, iki ay elimde süründürdükten sonra;

okudum. İki ay elimde sürünmesinin nedeni kesinlikle kitabın sıkıcı olması değil. Sorun onda değil bendeydi yani... :) Aksine Filin Yolculuğu'nda kalemini çok beğendiğim Saramago'ya bu kitabıyla daha bir bayıldım. Artık en sevdiğiniz yazarlar diye sorduklarında kesinlikle adını telaffuz ederim. 

     Beni, kitabı okurken gören bir arkadaşım sayesinde bir de filmi olduğunu öğrendim. Hemen edindim lakin henüz izleyemedim. O yüzden ne dersem yalan olur. Ancak izleyenler gayet başarılı bir uyarlama olduğunu söylüyor. Şuracığa fragmanını iliştiriyorum, izlemeyenler ve henüz okumamış olanlar için bir fikir olur. 

     Yılın ilk filmi olarak da Patron Mutlu Son İstiyor'u izledim. Gülmedim diyemem, yer yer güldüm. "gülmekten karnıma ağrılar girdi" şeklindeki yorumlara da sadece saygı duyuyorum, aynı şeylere gülmek zorunda değiliz elbet.  Filmin girişi ve sonu başarılı ancak gelişme kısmında bir bağlama kaygısı yaşanmış gibi geldi. Film eleştirmekten pek anlamadığımı hesaba katarsak benim yanılmış olma ihtimalim de var. :) Siz bir gidip izleyin. Yanılmıyorsam "sorun sende değil filmde" diye bana dönüş yaparsınız. ;)

* :D :D :D