Dıgnaz!

Sosyal medyada en çok kullandığım mecra instagram. Günde kaç kere bakıyorsun diye sorsanız sayı veremem. Boşluk yakalayıp telefonu elime aldıkça mutlaka iki fışfışlıyorum. Telefonda internet olmayınca daha kaliteli vakit geçireceğimize inananlar için devam ediyorum. Yoğunluk olarak hayvanlı hesaplar takip ediyorum. Açınca karşıma yaklaşık olarak neyin çıkacağını tahmin edebildiğim için Köfte'nin ardından yaklaşık bir hafta kadar günde belki bir defa ancak bakmışımdır. Onun yerine ne yaptım. Tabii ki kansere çare bulmadım, gittim beynim susana kadar dizi izledim. Hangisi daha yararlı bilmiyorum. Zaten her şeyde yarar ölçme taraftarı da değilim ya neyse...

Geri kalan için devam etmek gerekirse... :)) Paylaşım yapmamla ilgili de belirli bir düzenim yok. Bir ara sabah işe giderken 07:00 sularında her gün paylaşım yapıyordum. Bazen fışfışlamaya devam edip bir şey paylaşmıyorum. Tek süreklilik, paylaşımların çoğunlukla benim ne bok yediğimden bahsetmiyor oluşu. Sevgilim var mı yok mu, çalışıyor muyum işsiz mi, üzgün müyüm felekten geceler mi çalıyorum belli değil. :D Bunu amaç olarak yapmıyorum tabii ki. Öyle bir kullanım tarzım varmış demek. Geçen gün eski bir arkadaşımla yan yana geldiğimizde konusu açıldı. "Ya sosyal medyadan takipleşiyoruz ama ben anlamıyorum ki sen n'apıyosun, nerdesin, anlat azcık..." demişti de oradan aklıma geldi.

Bir ortak payda da fotoğraflarda kısa ve şişman çıkmam. :)) İlk önce fotoğrafımı görüp, sonra yüz yüze görüştüğüm yaklaşık %75'lik bir çoğunluğun birinci tepkisi "e sen uzunmuşsun... e sen şişman değilsin ki" oluyor. Bir ara boy cetveli önünde fotoğraf çekilip, onu paylaşmıştım. :)) Sanırsın zürafayım... Hepi topu 1.69'um ama yuvarlak kafam, poğaça yanaklarım ve Süleyman Demirel gıdığım sebebiyle oluyor sanırım bütün bu tıknaz sanılmalarım... :D

Bir yandan da iyi oluyor. Küçük sürprizlerle insanlarla olan ilişkimi diri tutmuş oluyorum. :P
(çok yanlış anlamış...)

:))

*** Bunları daha önce yazdım mıydı hiç hatırlayamadım. Bakmak da zor geldi. Eğer öyleyse çaktırmayın. :))

Sarılmadan Uyuyalım

Dün sabah 08:13 sularında İzmir'de 4.8 şiddetinde bir deprem oldu. Bu sefer tuvalette değildim! Vuhuuuuu... Yoksa 2018'de bir şeyler değişmeye mi başlayacaktı!!1!!1!1!! :))

boş hayallere kapılırken ben!

:))

Yukarıdakiler depremden sonra kendi kendime gülmeme sebep olan içsesimdi. Değişsin ya da değişmesin, bir şekilde yolunu bulup yaşayabildiğimizi bir ara öğrendim. Unuttuğum olursa, hatırlatıyorlar. Yine de daha önce bahsettiğim yeni yıl yayınını yazacağım. Totem gibi bir şey o... Bir bakmışız gol olmuş hem... :) Ayrıca depreme tuvalette yakalanmamam da çoğacayip BÜYÜK bi'şey! :P

Yazı yazmak, spora düzenli gitmek gibiymiş. Bir süre klavyeyi önüne almayınca uzun bakışmalar kaçınılmaz oluyormuş. Sevindim. Demek sular seller gibi yazmak için yapılabilecek şeyler var. [ yazamadı! :P ] Bu süre zarfında uykuyla itiş kakışım, spora gitmem, işsizliğim, boya-kes-yapıştırlarım, kahveler, çaylar... aynen devam etti. Belki boya kısmı biraz artmış olabilir. Postalar gitti... Postalar geldi... <3 Zaman zaman arkadaşlarla buluşuldu. Bol bol dizi seyredildi.

Speechless ruha iyi gelenler sıralamasında hala başı çekiyor. Şiddetle -evet, baya sopaynan- öneriyorum. Sibelynka'nın bir süre önce önerdiği Big Little Lies'a ve Fermina'nın bahsettiği Dark'a yenice başladım. Giderleri var. İkisi de gerilim olduğundan aralara kısa komediler serpiştirmeyi ihmal etmiyorum. Yoksa hep kulunç bu sırtlar...

Uykudan önce Full House izlemekse adeta bir rutin oldu. Türkiye'de yayınlandığı zamanı ve konuyu az çok hatırlıyorum. Detayları tekrar izlemek güzel. Michelle, gelmiş geçmiş en tatlı bebek dizi karakteri olabilir. Jesse o zamanın modasını bir kenara koyarsak çok yakışıklıydı, yaşlılığı da gençliğine yaraşır olmuş. Danny'nin herkese sarılmaya çalışmasında kendimi görüyorum. :) Zira sarılmak dünyanın en güzel şeyleri arasında ilk beşe kesinlikle girer. Ve benim de en iyi yaptığım şeylerden biri uyumaksa diğeri sarılmak olabilir. İkisi aynı anda olmamak kaydıyla..!

:)

http://www.smosh.com/smosh-pit/photos/20-epic-hugs

http://burdge.tumblr.com/post/93216947645/smallherosix-x

https://tr.pinterest.com/pin/545217098618852629/

Yaza Kadar Unutursunuz Diye

Günlerden 1 Temmuz 2017, o zaman henüz çalışıyorum, haftasonu için Çeşmealtı'ndayım. Yüzer, takılırız diye bir arkadaşım geldi. Deniz kıyısı bir masaya konuşlandık, yüzüp çıkıp bira içiyoruz, sohbet ediyoruz. Sanırım üçüncü girişimizdi ki arkadaşımın koluna yakan bir şey değdi. Denizanası olması lazım ama bakınıyoruz suyun içinde sadece salınan otlar var. Hemen eve koştuk. Amonyaktı, antihistaminik kremdi uyguladık. Çocuğun kolu cayır cayır yanıyor. Eczaneye de gittik. Yaptıklarımızdan başka bir şeye gerek yokmuş. Günü sonlandırıp vedalaştık.

Biraz soruşturmadan sonra öğrendim ki bir süredir o şey neyse kendisinden herkes muzdarip.

Ertesi gün oldu. İki arkadaşım arayıp "yanına yüzmeye geliyoruz" dediler. Gerekli uyarılarda bulundum, kabul edip geldiler. Bu sefer aynı yerin yakınında özel bir plaja girdik. Yine yüzüp çıkıp güneşleniyoruz. O sırada ara ara "beni bi'şey ısırdı" diye danışmaya gidenler var. Sanırım yine üçüncü girişimizdi. :) Bizimkiler edeplice bellerine kadar suda çimiyorlar. Sen dün birebir yaşamışsın, neden etrafına dikkatlice bakıp onlara katılmıyorsun demi?! Dalıp çıkıyorum, serbest stil gidip geliyorum derken bana da bir şey temas etti. Üstelik dalıp yukarı doğru çıkarken. Suyun üstüne bir çıkışım var, görmeniz lazım. :)) Şimdi ben bu durumda günün bilgisine denizi çok seviyorum mu yazayım, yoksa su katılmamış salağım mı bilemedim. :)

O sırada bir yandan salaklığıma kahkahalar atıp bir yandan da en yakın duşa gidip kolumu tuzlu sudan arındırmaya çalıştım. Sonra doğru eve... Yine amonyaklar... Kremler... Tesadüf şu ki bir önceki gün çarpılan arkadaşın da hemen hemen aynı yerine denk gelmişti. İkimiz de yüzümüze denk gelmediği için şanslıyız. Tam olarak şöyle oldum;

Bir süre cayır cayır yandı. Bir süre de tam eklem yerimde olduğundan kolumu kıvırırken zorluk çektim. Ertesi gün pazartesi olduğundan rapor alıp işe gitmemeyi bile düşündüm. :)) Yapmadım tabii ki... Çünkü bok varmıştı... :P  Bir süre de aşağıdaki şekilde iz kaldı. Şimdi onun onda biri kadar ve zar zor görünen bir iz var. Geçmese de sıkıntı değil.

Birkaç gün sonra başka bir arkadaşım çocuğunun oyun kovasıyla mahluklardan birini yakalamış. Meğer bizim suda salınan ot görünümlü mendeburlar baya denizanasıymış! Bu türü hiç görmemiştim. Aklınızın bir köşesinde bulunsun diye onları da bırakıyorum. Yaza kadar sadece görürseniz aklınıza gelecek kıvama ulaşamayacaksanız bakmayın derim!

:)

Köfte ♥

Özet olarak;

Pazartesi spor çıkışı markete yönelmişken kedi ağlaması duydum. Salonun yanında birkaç kedi evi var. Önünde bir yavrucak arka ayakları az tutar bir vaziyette yatıyordu. Diğer kedilere de sahip çıkan bir ablayla dibimizdeki bir veterinere götürdük. İç kanaması var gibi görünüyor dedi. Ablanın dediğine göre evinde on bir tane varmış. Ben de ergenliğimde bile eve "buna bakalım n'olur" diye hayvan götürmüş insan değilim. Belediyenin veteriner işlerini aradık. Onlar gelene kadar eve aldım. Sonra nasıl olur derken Fermina'nın da desteğiyle bir hafta bizim evde kalmasına ve  her gün veterinere götürmem konusunda evde fikir birliğine varıldı. 

Götümü kaldırabildiğime göre bu ya köfte ya da künefe olması lazım'dan yola çıkarak çocuğa Köfte dedik, babam onu beğendi. Sadece iki gün veterinere götürebildim çocuğu... Çarşamba sabah uyandığımda ölmüştü. Tek tesellim yanında uyumak için salona taşındığım için ağlamadığını bilmem. Zaten uykusunda olmuş olan.

İlk günkü perişanlığımı nasıl anlatabilirim bilmiyorum. Yeni uyanıp sokağa fırlamış bir halde, elimde bir kutu, içinde ölü olduğunu bildiğim Köfte, sokaklarda ağlayarak dolaşan bir kadın... Zaten bildiğim şeyi sonunda sabah o saatte açık bulduğum veterinere iki kere sordum. "Ölmüş demi? Yaşıyor olamaz..." Çünkü vedalaşmam lazımdı ve hayattaki en büyük korkularımdan biri bu, ya ölmediyse...

Para karşılığı bile böyle bir hizmet yokmuş artık. Sizin bir alan ve alet edevat bulup gömmeniz gerekiyor. Buralarda biraz iteleyerek de olsa karma işledi sanırım. Yine elimde kutu ağlayarak yürürken parka çiçek diken belediye işçilerine rastladım. "Olmaz" dediler tabii ki... Sonra "yetkili mühendis hanım gelsin" dediler... Sonra elimde kutu taşta oturup mühendis hanımı ağlayarak beklemem bir tanesinin içine oturmuş olacak ki beni, zaten dolu olan elime küçük bir kazma tutuşturup ilerideki kulübede çay demleyen bir abiye yolladı. Duran Abi! <3 

Arka taraflarda kağıt toplayıcıların ve tinercilerin kullandığı ağaçlı bir araziyi bulabildik. Orada yatıyor artık güzel suratlı çocuk... :(

Mantıklı olmadığını biliyorum ama sürekli kendimi suçluyorum. Sanki bir şeyleri eksik ya da yanlış yapmışım gibi geliyor. En son ne zaman bu kadar ağlamıştım bilmiyorum. Aşk acısından beter çıktı. Onda en azından bir süre sonra adama içimizden hakaretler, küfürler falan yağdırabiliyoruz. Bu sefer kendime yağdırdım onları... İlk defa bir evcil hayvan kaybetmiyorum ama bunun yıkımı biraz farklı oldu. Yine de iyi ki iki gün de olsa bizimle kaldı. <3

Kendimle ilgili bildiğim bir şeyi daha fark ettiğim bir süreç oldu aynı zamanda... Yaşamıyor olduğunu bildiğim, başkasından da duyduğum halde çocuğu kaç kere dürtüklediğimi bilmiyorum. :/ Aynı şeyi biten başka şeylerde de yapmamın bağlantılarıyla yüzleştim. Bittiği bariz olan ilişkiyi ya yapılabilecek daha fazla şey varsa diye devam ettirmeye çalışmak gibi... Beni iyi bir yere götürmediğini fark ettiğim işten ancak sağlığım bozulunca ayrılabilmem gibi... Enerjimi sömüren arkadaşlıktan ancak on beş - yirmi sene sonra sıyrılabilmem gibi...

Bir sürü kötü ve kafamın içeride bıdı bıdı yapmasını durdurmam gerektiği zamanlarım oldu. Hepsinde farklı bir yol buldum kendime... Bu sefer de kafam konuşmaya çalıştıkça dizi izliyorum. Young Sheldon, Speechless, This Is Us ve baştan başladığım How I Met Your Mother hayat kurtardı, hala da kurtarıyor.

Aklımdan geçenlerin ne kadarını yazabildim ne kadarını anlatamadım bilmiyorum. Cümleler nasıl başlıyor nasıl bitiyor haberdar değilim. Sadece bu da bir ben olduğu için tüm bunlar burada dursun istedim. Belki saçmaladığımı düşündüğüm bir gün gelir ve silerim, bilmiyorum. Bu sefer yayın yoruma kapalı çünkü benim için yoruma açık bir konu değil.