Bugün de Boing Uçurmadım ¨ Yolda 15. Hafta

Boredom is Fun paylaşmıştı,
Fermina Türkçe'ye çevirdi,
Nur topu gibi, 52 haftalık bir challenge'mız oldu.

Hafta 15 (9 - 15 Nisan) What are you wearing right now? / Şu anda üzerinizde ne var?

Üstümdekiler tarihe uymuyor bari fotoğraf o haftadan gelsin :)

Altımda gri eşofman, her yerim şiş şiş... :P

Üstümde bordo bir polar... Önemli olan boğaza kadar fermuarlı olması. Geçen seneden beri sanki  tam iyileşemeyen bir boğaz ağrım var. Üstelik kamera falan da sokturdum kendisine, bir sonuç alamadık. Dışarıda boğazlı kazak giyemesem de evde yatarken koruyayım bari diyorum.

Ben bunu derken alternatif turpçular, kişisel gelişimciler, reikiciler, yogacılar diyor ki; sırt ağrısı üzerinizdeki fazla yükten, boyun ağrısı istemeyerek boyun eğmek zorunda kalınanlardan, boğaz ağrısı ise söyleyemediklerimizden kaynaklıymış.

Hepsini kulak ardı ediyorum, tekme tokat dalıp, kapı dışarı ediyorum diyemem ama İzmirliyim ve kadınım, ne kadar susuyor olabilirim! :)) Halbuki atış poligonlarına alternatif küfür poligonları olsa KBB işsiz! Bize ayrılan kulvarda karşımızdaki cansız (canlı da olabilir aslında) “şey”e gün içinde etmek isteyip de edemediğimiz küfürleri saydırabileceğimiz bir poligon çok para kazanmasa da sürümden işi götürür gibi geliyor.

Sanal gerçeklik gözlükleri şimdilik bizi keydedilmiş sınırlı ortamlara salabiliyor, tamam. Teknoloji biraz daha gelişecek ve gün içinde ağız dolusu küfür etmemiz gereken, hatta belki bir yumruk atmamız gerekirken sadece gözlerimizi belertip devam etmek zorunda kaldığımız anlara dönebileceğiz, inanıyorum. Eve gelip gözlüğümüzü takacağız ve ön arabanın camından atılan çöpü sahibine yedireceğiz misal... Ya da iş yerinde göz göre göre üstümüze gelenlerin kafasını balona iğne batırır gibi patlatıvereceğiz. Plaza diliyle win-win! İçimizde kalmayacak-zarar gören olmayacak... İşte ben buna teknoloji derim.

Neyse işte, eve geldim, duştu bir şeyler atıştırdı derken şuan pijamalarımla oturuyorum. Henüz “İstanbul’un soğuğu İzmir’inkine benzemez” soğukları başlamadı. Yine de önlem olarak bir mont bir de ucuzundan kar botumsu aldım tabbii. Nisan’da geldiğim için henüz ev ne kadar ısınıyor tecrübem yok. Yaşayarak göreceğiz. “İzmir’in sıcağı İstanbul’unkine benzemez” sıcakları geçti misal... İzmir’de klimayla uyuduğum mevsimleri İstanbul’da pencerem açık üstüm örtülü tamamladım. Üşüdüğüm zamanlarda kendime bunu hatırlatmayı planlıyorum! :)

"Yanar Dağlarda Tüten" ¨ Yolda 14. Hafta

Boredom is Fun paylaşmıştı,
Fermina Türkçe'ye çevirdi,
Nur topu gibi, 52 haftalık bir challenge'mız oldu.

Hafta 14 (2 - 8 Nisan) Share a vivid dream. / Canlı, akılda kalan bir rüyanızı paylaşın.

Yeni ev camiinin dibinde... Dibinde derken baya bildiğin dibinde... :)) İlk kaldığım gece kendimi bile şaşırtarak sabah ezanını duymadım! Yani bir süre sonra alışır, duymam diye düşünüyordum da bu kendimi bile şaşırttı. 

Uyku bu kadar derinlerde seyrettiği için midir bilmem, hiç rüya hatırlamıyorum. En son ne zaman gördüğüm bir rüyayı hatırlıyorum diye düşünüyorum, yok çıkmıyor. Zaman zaman karanlık bir merdiven boşluğuna doğru düştüğümü biliyorum.

20Ağustos2017 - Marseille

Bir de ne zaman gördüğümü çıkaramadığım ama hiç unutmadığım bir rüyam var. Derimin içinden ince solucanlar çekip çıkarıyordum. Çok korkarak uyanmıştım. Hala ne anlama geldiğini bilmiyorum. Bir daha da görmek istemem, evlerden ırak...

Yazıyı yazmaya başladığım andan itibaren kafamın içinde "Rüyalar Gerçek Olsa" çalmaya başladı. Emel Sayın'dan değil ama... :)) Sanırım 98 yılıydı (lisedeydim çünkü), Okan Bayülgen, Zafer Algöz ile birlikte radyoda Hayat Bilgisi diye bir program yapıyordu. Saçma sapan rüyalar yorumlayıp sonunda da bu şarkıyı hönkürerek (evet, tam olarak böyle) söylüyorlardı. Keşke kulağımda çalan şeyi buraya aktarmanın yolu olsa da o zamanlar benim eğlendiğim kadar hep beraber eğlensek! :) 

Oturma İzni ¨ Yolda 13. Hafta

Boredom is Fun paylaşmıştı,
Fermina Türkçe'ye çevirdi,
Nur topu gibi, 52 haftalık bir challenge'mız oldu.

Hafta 13 (26 Mart - 1 Nisan) What holds you back? / Herhangi bir konuda kendinizi tutmanıza, çekinmenize ne sebep olur?

İstanbul'a geldiğimden, hatta daha gelmezden evvelden beri aynı teraneleri dinliyorum. Neredeyse istisnasız, her yeni tanıştığım insan ve göçümden haberdar olan eski arkadaşlarımdan duyduğum cümleler şöyle;

"Ooouvv İzmir bırakılır mı?"
"Vay İstanbul'da yaşanır mı!"
"Anne evinde yaşamaya benzemez.."

Yaw He Hee...

Tutmadığım/çekinmediğim konudan başlamış oldum biraz... :)) Şu şekilde cevap veriyorum;

- İzmir için oturma izni istenmiyor, istediğiniz an yaşamaya başlayabilirsiniz.
- Tam olarak hangi konuda zorlanmam gerektiğini henüz anlamadım. Bilemiyorum ben mi accuk gamsızım..?
- Ya siz ananızın evinde mürebbiyeyle mi büyüdünüz? Valla ben şuan daha az iş yapıyorum! :D

İşler her zaman böyle yürümüyor tabii... Mahalle baskısı sıfır biçimde yaşayanlara saygım sonsuz... Ben onlardan biri değilim. Müslüman mahallesinde salyangoz satmaya cesaretim yok misal...

Yer yer cesaret, kimi zaman şüphe, tabii ki tembellik, bazen imkanlar, üç hamle sonrasının getireceği zorluklar, bir kısım kendini koruma iç güdüsü gibi başlıklar sayabilirim kendimi tutmama sebep... Bu kadar sayınca böyle dümdüz dolaşıp akşam evime dönüyormuşum gibi oldu. :)) Ya bunlara göre hayatımı yaşamaya alışmışım ya da hayatım zaten bunlara genelde yer bırakmayacak şekilde ilerliyor. Ki ikincisi daha tanıdık.

Soracağım bir sorunun veya bulunacağım bir eylemin olası cevaplarından/sonuçlarından bir tanesinin boyumu aşacağını düşünüyorsam, hiç girişmiyorum. Yolun yarısına bir kala bugüne kadar neredeyse hiç uzaklaşmadığım şehri ve insanları bırakıp başka bir şehre gelebiliyorsam, boyum çok da kısa değil sanırım! :) Sonrasında kalan derinliklere de öğrenip ekipmanla dalacağız. Her şeyin bi şeyi var neticede..! :P

Ben bi süre daha her konuyu taşınmaya bağlar sonra sakinlerim... O zamana kadar kaçarak uzaklaşmak selbezz..

:)

Yataylık ¨ Yolda 12. Hafta

Yaşıyorum! :))

Nisan'ın başında İstanbul'a göçümü gerçekleştirdikten yaklaşık bir ay sonra ev değiştirmem gerekti. O sırada İzmir'dekilerin sağlıkları yine gel-git yaptı. Ben totomu gezdirdim, derken böyük şehir beni yenmiş gibi göründü ama yok öyle bir şey! :D Yenişmeye çalışmadan usul usul yaşıyoruz.

Oscar öncesi yetiştiremediğim filmlerden The Shape Water'ı izledim mesela, çok güzeldi...
The Alienist diye bir diziye rastlayıp, bayılarak bitirdim (Kesin izleyin... Mutlak... Valla bak!). Şimdi de Guilt ile gerginliğe devam..!
Geçen hafta sonu İzmir'e gidip-gelesiye Emine'nin Yanında Konuşulmayacak Şeyleri'i okudum. Yazarı Deniz Poyraz'ı tesadüf eseri instagramdan takip ediyordum. Merak ederek aldım, pişman olmadım. <3
Metroyla bir yerlere giderken de e-kitap okuyorum İzmir'deki gibi... O daha bitmedi, yeterince fink atamamışım demek! :))

Şimdi bir gayret, alıp başınızı gittiğiniz challenge'a da yetişebilirsem kendimi baya geri dönmüş sayacağım.

Boredom is Fun paylaşmıştı,
Fermina Türkçe'ye çevirdi,
Nur topu gibi, 52 haftalık bir challenge'mız oldu.

Hafta 12 (19 - 25 Mart) Write about some of your favorite places. / En sevdiğiniz yerler, mekanlar hakkında yazın.

Yatağım! :)) Sevdiğim mekanların en başında geliyor. Vücut şeklim oturmaya hiç elverişli değil. Ayakta nereye kadar duracaksın... Ama yataylık öyle mi... :)) Çok uyku değil. İstediğim zaman, yettiği kadar uykudan yanayım. Bunu bana sağlayan her yer benim bebeyim! <3

Başta şu aşağıdaki olmak üzere bir takım çatı katları...

İzmir'e yolu düşenlere Alsancak - La Puerta... Lütfen ısrarla margaritasını deneyiniz! Kime tavsiye ettiysem öylesini içmediğini belirtti.

Bozcaada, Gökçeada ve bir takım adalar... Ada seviyorum cicim, engel olamıyorum... :)

Popülerliği yüzünden ön yargı ile gidip, bağrıma basasımın geldiği Venedik... Sokak aralarında kaybolup kaybolup suya rastlamak... <3

Hayaller size challenge'da yetişmek... Gerçekler arada bir gelip "yaşıyorum" demek olabilir.

:)

AVM Sever Beyaz Yaka Geldi! ¨ Yolda 11. Hafta

Boredom is Fun paylaşmıştı,
Fermina Türkçe'ye çevirdi,
Nur topu gibi, 52 haftalık bir challenge'mız oldu.

Hafta 11 (12 - 18 Mart) Your playlist right now. / Şu andaki müzik listeniz.

Eye of The Tiger vari şarkılar/türküler dinlemenin benim için tam zamanı... "Olacak Rocky! Yapabilirisn! :))

Bir yandan da bahar geliyor. Ne zamandır farkındaydım da, bugün biraz göbeğine doğru attım kendimi...

Dün de helallik turları(!) kapsamında Çeşmealtı'nı kolaçan etmiştim. Benim yüzen arkadaşlar olduğu yerdeler... Değişimi yer yer kucaklasam da, bir takım şeylerin de değişmeden, öylece kalması enteresan bir güven veriyor. Onların bu misyondan haberi yok tabii... Anca yüzüpduru! :P

Az çok tanıdık birbirimizi... Bir müzik listemin olmadığını hepimiz biliyoruz! :)) Velev ki olaydı ne dinlemek isterdim bu aralar diye düşündüm. Uyduruk cevap olmasın diye birkaç seçeneği de denedim. (Sizin için daha naabayım ben! :P) 
Goran Bregovic seviyorum sanıyordum, Ederlezi ve bir iki tanesinde daha içlerim darlandı. Yine de sevmiyormuşum demek için yetersiz bir deney... 
Şöyle güncel popu ucundan yakalayayım dedim. Anam ben o işin ucunu çok kaçırmışım ya meğer...
Gittim yine sonunda, en iyi beş filmim arasında yerini her zaman alan Little Miss Sunshine'ın soundtrackini dinlerken buldum kendimi. <3

Şöyle olsun benim listem, tüm şu yukarıdakilerin karışımı gibi...

Little Miss Sunshine Soundtrack;
(ortalık linkten geçilmeyecek diye üç tane bırakıp kaçıyorum...)

• The Winner Is
• Till the End of Time
• You Love Me

*** Başlığı merak eden olursa "hayata küsmeli" şu yazıya gidebilir! :))

Acaba B.K.'nın müzikle arası nasıl?

Tünelin Ucu...

Bir süredir, olması gereken hareketlilikten ziyade ev halkının hastalıklarıyla kıpırdanan hayatıma, 17 Şubat'tan beri ufak ufak canlanmalar geldi. Ya da şöyle söyleyeyim; ne zamandır çabaladığım itelemeler sonuç verdi! :)

İlk olarak "ben artık bi sosyalleşeyim"den yola çıkarak FujiFilm sokak Fotoğrafçılığı Workshop'una katıldım. Detaylarına buraya tıklayarak ulaşabilirsiniz. Amacım ne bir şeyler öğrenmek ne de mükemmel pozlar yakalamaktı. Sadece, bir değişiklik ve yeni iletişimler gerekiyordu, çokça sağladı. Çeşitli illerde aynı uygulamayı belirli aralıklarla yapıyorlar. Sizin de bu tarz bir şeye ihtiyacınız varsa tavsiye ediyorum. Lütfen "tek başıma ne yapayım" diye düşünmeyin. Gidin bir deneyin. ;)

İkinci olarak, aslında ilkinden çok çok önce adımlarını attığım kurslarımdan bahsedeceğim... Bir arkadaşım sayesinde belediyelerin halk eğitimlerinde çeşitli ücretsiz kurslar açıldığından haberim oldu. 2017 Kasım'da yakınımdaki halk eğitimlere uğrayıp ilgimi çeken kurslarla ilgili istek formu bıraktım (bu şekilde işliyor). Üzerinden yaklaşık olarak üç ay geçtikten sonra Şubat ortasında aynı anda iki kurs birden başladı. 

Kurslardan bir tanesi web tasarım... 20 Şubat'tan beri, hafta içi her gün 08:30-14:45 oradayım! 23 Mart'a kadar da devam ediyor. Kendisi ücretsiz olduğu gibi, işkur destekli olduğundan üzerine bir de bana para yatırıyorlar. Ben bunu bilmeden, oyalanayım diye başvurmuştum, bonus oldu. :) Kodlar ile site oluşturmak, adobe flash ile animasyonlar yaratmak, arka planda neler olup bittiğini az da olsa anlamak bir hayli ilgimi çekti. Çok doğru bir tercih yapmışım. <3

Diğeri kurs ise grafik tasarım... 19 Şubat'tan beri, pazartesi ve çarşamba akşamları 18:00-21:00 saatleri arasında da oradaydım. :) Adobe Illustrator, Photoshop ve InDesign öğretiliyor. Bunda işkur desteği yok ama siz de para vermiyorsunuz. Haziran'a kadar 4 ay sürüyor. Aşağıda okuyacağınız sebepten dolayı bunu ne yazık ki bırakıyorum. Ama diğerinin sertifikası için gitmeye devam edeceğim, kararlıyım. <3

Lütfen siz de aynı durumdaysanız, ya da etrafınızda işsizlikten veya bir takım başka sebeplerden darlanan arkadaşlarınız varsa deneyin/haberdar edin. Kaybedecek hiçbir şeyiniz olmadığı gibi para harcamanıza gerek kalmadan yeni bir şeyler öğreniyorsunuz. Aniden düştüğüm bu yoğun tempo bana gerçekten çok iyi geldi. ^_^

Şimdi gelelim esas meseleye... :D Challenge'ın yedinci haftasında şurada, işle ilgili bir takım isyanlarım olmuştu. O konuda da Mart  başından beri bir hareketlilik var. (Son söyleyeceğimi direkt yapıştıracağım ama...) İstanbul'a taşınıyorum! o.O  :@  :D

Söyleyebileceğiniz çoğu şeyin farkındayım! O yüzden lütfen bana orada yaşamanın zorluklarından, trafikten, falandan filandan.. bahsetmeyin, lütfen..! :)) Bir ben eksiktim, onu da biliyorum... Yapacak bir şey yok anacım! İzmir'de aylarca aradım, olmadı... O hayat bi yerlerde kurulacak!! :D

Yarın akşam yine İstanbul yolcusuyum. Biraz eşya götüreceğim, biraz da işim var. Vakit bulunca tünelin ucunun nereye çıktığından sizi de haberdar ederim. Umarım aydınlığa doğrudur... :)) Değilse de bir daha deneyeceğim! Mecbuuuur...

;)

Beyle... ¨ Yolda 10. Hafta

Boredom is Fun paylaşmıştı,
Fermina Türkçe'ye çevirdi,
Nur topu gibi, 52 haftalık bir challenge'mız oldu.

Hafta 10 (5 - 11 Mart) How do you see the world? / Dünyaya bakış açınız nedir, nasıl görüyorsunuz?

Onuncu haftanın sorusunu okuduğumdan beri aklımda, o meşhur karikatürün bu parçası var. :))

Geleceğe umutla bakan bir tip değilim ama "ne de olsa her şey kötüye gidecek" deyip de elim kolum bağlı oturmuyorum. 

İçimden "boku yedik" derken aynı anda "ulan hiç gülmicek de değiliz" diyorum.

İnsanların bir kısmının neler yapabileceğini, aklımın hayalimin dahi almayacağı bilgisini unutmuyorum, ama bu benim insanlara güvenmeme engel olmuyor. 

Adalet ve eşitlik tarzı kavramların dünyanın hiçbir yerinde var olmadığını düşünüyorum. Yine de ona buna, hayvana, bitkiye tekme atmıyorum. 

Tarihin tekerrürden ibaret olduğuna çok inanıyorum. Öyle bilimsel falan değil. "Kimler kimler işsiz, parasız, aşksız, sağlıksız kalmıştır da yaşamıştır"ı unutmamaya çaba gösteriyorum. Muhtemelen başıma gelen hiçbir şey dünya için ilk ve son olmayacaktır. 

En çok da bu sonuncusunun ışığında beyle... görüyorum!

:)

#bizimbuyukchallengeımız 6

Büyük challenge'ımızı hastalıktan bahsederek bağlamayı gelenek haline getirmeyi ben de istemiyorum ama denk geldi. Bu sefer diğerinde olduğu gibi çok şık hasta olmadım. Sadece aylardır geçmeyen bir boğaz ağrısına sahiptim ve en sonunda şifalı karışımlar yerine doktorun vereceği ilaçlara razı oldum.

Doktor, boğazıma ayrı, kulağıma ve burnuma ayrı kameralar sokup, kan tahlili ve boğaz ultrasonunu birleştirdikten sonra teşhis olarak lenf iltihabını uygun gördü. Meğer benim gıdığım yokmuş, iltihapmış hep oralar ahhahah :D (Külliyen yalan söylüyorum, çocik 13mm.cik sadece...) Kan sonuçlarıma göre ise camış gibiyim! :) Bir takım ilaçlar verdi bakalım geçecek mi aylardır boğazıma yapışık gezen ağrım...

Şubat ayının ortasından itibaren gelişen şartlardan ötürü (ki onunla ilgili de ayrı yazayım da bağlayamama rekoru kırmayayım...) e-kitaplara bir hayli sarmış durumdayım. Başladığımı söylediğim Yüzyıllık Yalnızlık evde sürünedururken, yollarda e-kitap olarak Georges Simenon'dan Küçük Köpekli Adam'ı okudum. Bizim Büyük Challengeimiz madde 6'ya iliştiriyorum > Adında bir hayvan olan bir kitap. 

Georges Simenon'u tabii ki kendim keşfetmedim! :) Fermina, Komiser Maigret serisinden şurada bahsettiğinde not almıştım. Olaylar nasıl gelişti tam hatırlamıyorum ama, seriyi bulamadığım için isminden dolayı bu kitaba gözümün iliştiğini tahmin ediyorum. ahahahay :D

Rahatça okunan, kafanız bir yerlere daldıysa azcık geri dönüp "geçmişten mi, şimdiden mi bahsediyordu yahu"nun cevabına baktığınız, okuduğuma pişman olmadığım (beğenmediğim halde "yarım bırakmam ulaaan" gibi bir huyum yok zaten...), kimi Fransız özel isimlerini blablabla diye okuyarak geçtiğim bir kitap oldu. :))

Bazı tanıtım sitelerinde türünü polisiye olarak belirtse de benim göynümde öyle değildi. :) Olaylar Fransa'da geçiyor. Kitabın kahramanı Felix abimiz hapishaneden çıkmış ve bir kitapçıda çalışıyor. Hapishaneye düşmesinin sebebini ve geçmişe ait bir takım olayları, Bib adlı köpeğiyle yaşadığı dairesinde, defterlere kah bugünden kah anılarından not düşerken öğreniyoruz. Aynı yazarın başka romanını da, hatta bulursam Komiser Maigret serisini de okur muyum? Okurum.

Uyduruk okuyucu, gıdıksız bildirdi...

:)

Son Yorgan Dikici ¨ Yolda 9. Hafta

Boredom is Fun paylaşmıştı,
Fermina Türkçe'ye çevirdi,
Nur topu gibi, 52 haftalık bir challenge'mız oldu.

Hafta 9 (26 Şubat - 4 Mart) Share a childhood memory. / Bir çocukluk anınızı paylaşın.

Hatırlamak üzerine kurulu bütün sorularda olduğu gibi bunda da zorlanıyorum. (Diğerlerini bir çırpıda cevaplıyormuşum gibi çekin!) İlkokulun ilk yılları ve öncesindeki olay örgüsü kafamda biraz karışık. Kronolojiyi bir türlü tutturamıyorum. Sanki hatırlayabildiğim en eski anım ilkokul yıllarına aitmiş gibi geliyor. Neyse ki fotoğraflar ve anlatıcı ihtiyarlar var. :)

Efenim bendeniz Temmuz 1983 İzmir doğumluyum. Ben doğmadan bir süre önce ailem iş nedeniyle Muğla'ya taşınmış. Doğumu daha geç bekliyorlarmış. O yüzden tatil için dımdızlak İzmir'e gelmişler. Bana da yolda çarşaf yırtmak suretiyle yapılan bezlerle idare ederek doğmak düşmüş. İlk kıyafetler olarak da birkaç ay önce doğuran kuzen çocuğunun cicileri alınmış. Alışveriş yapmak yerine hala ablamın küçülen ve eskiyen şeylerini tercih etmem sanırım o günden geliyor! :P

Doğumdan bir süre sonra Muğla'ya dönmüşler. Geçen aya kadar İzmir'e temelli gelişimiz ben 3,5 yaşındayken oldu sanıyordum. Meğer 5,5 yaşındayken olmuş!!1!1!! Ya insan böyle bir bilgiyi nasıl yanlış edinmiş olabilir? Hala aklım almıyor... Kafası karışık ve hafızasız bir aile olmamıza veriyorum. (Erkek olsaydım adımın Tınaz olacağını da yine 2016'daki challenge sayesinde öğrenmiştim!)

Annemle babam çalıştığı için bana alt komşumuzun annesi olan Muğla'lı bir teyze bakmış. Bir güzel şivem varmış kiii... İzmir'e döndükten sonra annem, babam ve ablam dışındakiler beni anlamakta bir süre zorlanmışlar. <3 Keşke hep öyle kalsaydı. Sevimliliği düşünsene! :))

Konu komşunun bahçesindeki hayvanlardan getirdiği süt ve yumurtalarla büyüdüğüm için İzmir'de bir süre bu ürünleri tüketememişim. Şimdi de diğeri için kokuyor derim, kesin... Hayatımdaki bu tersine göçün temellerini de o zaman attığımı varsayıyorum.... o.O

Bana bakan alt komşunun geçim kaynaklarından biri yorgan dikmekmiş. Ve ayak tam da yukarıdaki şekilde konuyormuş. :)) (Bu vesileyle kendimi de göstermiş oldum :P)

O günlerde yaşananların neredeyse hiçbirini hatırlamasam da, fotoğraflara baktıkça hiç de fena bir çocukluk yaşamadığımı görüyorum. <3 İzmir doğumlu bir goca Muğla'lı olarak konuyu bir anıya bağlayacağımı tabii ki hiç düşünmediniz... :)) (çünkü, hiç bağlayamıyor...) Düşünmediniz demi?

:)


Bakalım B.K. kendi çocukluğundan bahsedecek miydi...

Nasıl Oluşur? ¨ Yolda 8. Hafta

Boredom is Fun paylaşmıştı,
Fermina Türkçe'ye çevirdi,
Nur topu gibi, 52 haftalık bir challenge'mız oldu.

Hafta 8 (19-25 Şubat) A book that has influenced your life. / Hayatınızı etkilemiş bir kitap.

Gönül ister bundan sadece birkaç hafta önce olduğu gibi, evde doğru ışığı bekleyip, fotoğrafları öyle çekeyim. Mümkün olmadı anacım... Yoksa biliyorsunuz, bende hep tumblr fotoğrafı... :P

Hayatımı hangi kitap daha çok etkilemiş olabilir diye kütüphanenin karşısında düşünürken, çocukluğumdan kalma şu seri gözüme ilişti. Sadece çocukken etkilenmek daha kolay olduğundan değil, gerçekten o yaşın merak dolu dimağına uygun anlattığı için bu yaşımda hala seviyorum. <3

 

Tam olarak yukarıdakilerin verdiği etkiyi yaratmasa da, bir aşk acısına (o bi'şey değilmiş, sonra daha kötülerini yaşadım) denk geldiği sırada okuduğum İle - Oruç Aruoba da gayet güzel çarpmıştı, eline sağlık! :) Kendisi, tüm kitaplarını okuduğum tek yazar. Özellikle İle'yi belirtmem doğru zamanlamanın benim için kanıtı...

Etkilenmekten ne anladığımıza bağlı olarak bir de Hacı Komünist - Ferhan Şensoy diyeceğim. Cuba fotoğraflarına kitabı okumamdan çok önce de iç geçiriyordum. Kitabı okuduktan sonra kendimi uçak biletlerine bakarken buldum! :D Ne oldu seni çeken diye sorsanız tabii ki cevaplayamam [çünkü Saçaklı... :) ]. Bir şekilde, o ufak iç geçirmeler, olabilecek bir ihtimal gibi görünmeye başladı. Hala da umudumu kaybetmiş değilim. Ayrıca lotodan para çıktığı takdirde blog komşularımızla dolmuş kaldırma projemiz de aklımda! :))

Yine de sekizinci haftanın cevabı her türlü Nasıl Oluşur?

:)

B.K. ?

Deflik Bizim İşimiz ¨ Yolda 7. Hafta

Boredom is Fun paylaşmıştı,
Fermina Türkçe'ye çevirdi,
Nur topu gibi, 52 haftalık bir challenge'mız oldu.

Hafta 7 Write down something you are stressed about. / Sizi geren, endişelendiren bir şey yazın.

Gelecek.

Memur bir ana babanın, her istediği alınmayan ama yokluk da görmemiş evladıyım. İflas bilmiyorum, aç uyumadım (diet hariç! :P ). Bunca gelecek endişesini nasıl edindim hiç bilmiyorum. 

Filmlerin, dizilerin ve kitapların sonunu merak edip, bilse de aynı hevesle devam edebilen biri olarak, belirsizlik beni def gibi geriyor. Son belli - spoiler - hepimiz öleceğiz! :) Ama ne zaman ve nasıl? Ne bileyim, hani üç-beş ay içindeyse şu yan sekmeden iş aramayı bırakayım, cips-kolanın dibine vurayım, daha çok hayvan kucaklayıp, ailemi de duruma hazırlayayım. Zira hiçbir yerin görüşmeye dahi davet ettiği yok. Loto da bana mısın demiyor. Ben zitres olmayayım da kimler olsun a gonşular! o.O

https://tr.pinterest.com/pin/324470348145367479/

NOT: Bahsi geçen kaygılar, içine; tecavüzler, hayvan işkenceleri, savaşlar, açlıklar... yani ülke... yani dünya katılmadan önceki halidir... :/



Evet, şimdi B.K.'ya bağlanıyoruz... :)p

Güneşe Ateş Edemeyenler

Ablamla Adana'ya gitme hikayemiz bir arkadaşımızın iş için oraya yerleşecek olmasıyla başladı. (Normalde abla demeyeli ne kadar oldu hatırlamıyorum, hep isim <3 ) O taraflara gidip kebapları götürme niyetimiz çoktan varmış da bahane arıyormuşuz. :) Gitmemize üç hafta kala yanına gidiyor olduğumuz arkadaş tarafından çok şık ekildik. [20 yıllık bir arkadaşlıktı rahmetli :)) ] Kısa süreli bir şaşkınlığın ardından Adanalı birkaç arkadaşımıza danışarak ayarlamaları yaptık ve yola koyulduk.

Güneşe ateş etmemek için Mayıs (2017) ayını uygun görmüştük. Gittiğimizde de bu seçimden memnun kaldık. Otelimiz gitmek istediğimiz yerlere yürüyüş mesafesinde olsun istedik. Bütçeye de uygun bulup şurasını tercih ettik. Gece gidip uyumalık, temiz, kahvaltısı da olan ve gerçekten de bizim için merkezi bir yerdi, öneririm.

Uçaktayken "çantaları bırakırız, bu saatten sonra yemeyiz heralde bi'şey, belki birer bira içmeye gideriz..." şeklindeki konuşmalar inişe yakın "aç mıyız aslında yea"ya dönüşünce, havaalanından doooru kebap yemeye gittik. Allah açlıkla terbiye etmesin! :)) İlk kebap için en bilinen Birbiçer'i tercih ettik (12 Mayıs). Akşam 10 sularıydı, otelimize yürüyerek rahatça ulaştık.

Gezilerin vazgeçilmez huyudur, az uyku çok yürüyüş! Biz de bu mantıkla çantaları bıraktığımız gibi gençlik nerelerde takılıyor diye keşfetmeye çıktık. Oralara da yürüyerek gidip, yürüyerek döndük. Yürüyüşlere "özgür kız" ruhuyla karar vermedik. Bilenlere sorduk. Çok yardımcı oldular. Misal aşağıdaki rotanın dönüşü için gece olduğundan, Atatürk Parkı'nın içinden değil, kenarından yürümemiz tavsiye edildi. Akıllıca bulduk, memnun kaldık.

Cumartesi ve Pazar sabahı (13-14 Mayıs) otelde kahvaltı edip yollara düştük. Bu kısımları detaylıca anlatmayayım. Adana denilince karşınıza çarşaf çarşaf çıkan, merkezde gezilesi yerlerin aynısını tercih ettik. Merkez Park, Seyhan kıyısında yürüyüş, Taş Köprü, Sinema Müzesi, Büyük Saat, Kazancılar Çarşısı... Bunların hepsine otelden yürüyerek, turist gibi havalara bakınıp, fotoğraf çekerek ulaştık. :)

Kendimce detay vermek istediğim üç yer ise şöyle;

Dilberler Sekisi, otelimize yakın bir yerden, taksiyle 15 tl civarı bir ücretle ulaştık. Çok geniiiiş bir mesire alanı olarak düşünebilirsiniz. Biz boş beleş gezip fotoğraf çekmekle yetindik. Daha uzun süreli bir gezi olsaydı piknik yapmayı tercih edebilirdim. 

Demirköprü, sadece fotoğraf damarımızı memnun etmek için gittiğimiz bir yerdi. Ama çok güzel memnun ettik, çok da iyi güzel memnun ettik! :)) Siz de fotoğraf çekmeyi seviyorsanız, günbatımı saatlerini tercih etmenizi ve mutlaka gitmenizi öneriyorum. Trenlerin aktif olarak kullandığı bir köprü olduğundan DİKKAT!

Kaburgacı Cabbar♥,  arkadaşlar burası için başınızın etini yerim, gidin! :D Kendisinden, instagramda takip ettiğim bir yeme-içme hesabı sayesinde haberdar olmuştum. Sanayinin içinde olmasından dolayı kısa bir "gidebilir miyiz ki acaba" tereddütü yaşadıktan sonra yine sormaya karar verdik. "Bu şekilde iki kişi, sanayi içinden yürüyebilir miyiz?" sorusu o kadar garip gelmiş olmalı ki, ısrarla "yakın ya yürürsünüz" cevabı aldık. En sonunda güvenlik açısından sorduğumuz anlaşıldığında da "hepsi bizim esnaf arkadaş onların" şeklinde gönlümüz ferahlatıldı. Esnaf arkadaş dedikleri kopartacı, egzozcu, yani küçük bir sanayide olması gerekenlerdi. İtiraf edeyim bu sefer yürürken biraz tedirgin olduk ama boşunaymış. :) Dıştan da içten de bakınca tam bir sanayi lokantası... Günün her saati öyle midir bilmiyorum ama içerdeki ruh sanayi lokantasından öte... Yani o kadar beğeniliyor ki her yerden müşterileri var, siz de gönül rahatlığıyla gidin! 

• Gittiğimiz haftasonu Adana'da, Çukurova Rock Festivali ve gıda fuarı tarzı bir etkinlik vardı. Ne hikmetse gittiğimiz restoranda bizim gıda fuarına geldiğimiz tahmininde bulunuldu!!1!1! :))) (Baskül Ailesi! :P )
• Çarşıdan cezerye alırken en ucuz ve en pahalısını pas geçip orta hallisine yönelin, çok güzel... <3
• Bici Bici yedik. Benlik bir şey değil. :)
• Anavatanı değil ama, yine Kalbimizegidenyol tavsiyesiyle Yıldızoğlu Künefe'ye de uğradık. Pişman olmadık.
• Cemalpaşa Mahallesi tarafında çok sevimli kahveci/mağaza karışımı tükkanlar var. Biz Storie Store'a oturduk. Güzeldi.
• Adana, beklediğimden daha yeşil bir kent çıktı. Her yer park/bahçe, her yer çimen... 
• İnsanlar gayet yardımsever ve sıcak...

Sonuç olarak, davullu zurnalı ekilişimize(!) rağmen memnun kaldığım bir seyahat oldu. :) Uçak bileti indirimlerini takip edip, haftasonu kaçamağı olarak gitmenizi size de tavsiye edebilirim. Ama bak söz verin, o Kaburgacı Cabbar'a gidilecek! :))

Versiyon Versiyon Anadolu'dan Mayıs ayını bir kuple de olsa anlatmış oldum. Darısı diğer ayların ve 2016 Eylül'ündeki İtalya'nın başına! Hayır, hiç de tembellikle alakası yok...

:P

Tam Gaz ¨ Yolda 6. Hafta

Boredom is Fun paylaşmıştı,
Fermina Türkçe'ye çevirdi,
Nur topu gibi, 52 haftalık bir challenge'mız oldu.

Hafta 6 (5 - 11 Şubat) What was the best thing that happened this week? / Bu haftanın en güzel hadisesi neydi?

Yeni odadan wi-fi tam gaz çekiyo olum! :))

Bu eve 2011'de taşındık. Eski oda ne ısındı ne de wi-fi çekti. Resmen bir kara delik. Resmen bir ötekileştirilmişlik! :P Sinyal arttırıcı mı almadık, modemin antenlerine bir şeyler mi yapmadık. Olmadı. Şimdi modem adeta benim için çalışıyor. <3

Bir de ısınma problemi vardı. Diğer odalarla abartısız 3 derece fark ediyordu. Şimdi yumşak yumşak uyuyorum. :)

https://tr.pinterest.com/pin/129971139230341053/

O La laaaa!
:P


* Bi yazıda daha oda dersem kendimce infilak edicem. oda... oda... oda... o....
:)

Sekiz Metrekare ¨ Yolda 5. Hafta

Boredom is Fun paylaşmıştı,
Fermina Türkçe'ye çevirdi,
Nur topu gibi, 52 haftalık bir challenge'mız oldu.

Hafta 5 (29 Ocak - 4 Şubat) A quote to live by. / Hayatınıza yön veren bir alıntı. 

Geçen senelerde cevapladığımız çelıncta da buna benzer bir soru vardı. Yaklaşık olarak iki sene geçmiş, bende pek bir şey değişmemiş. :)) O zamanki cevabı da buraya bırakıyorum ki, durup durup aynı şeyleri anlatan emekli amca imajım pekişsin. :P

Oruç Aruoba kitapları haricinde okurken satır altı çizme veya kitap üzerine not alma huyum yok. Onun yerine, beğendiğim cümleleri kitap arasında bulundurduğum kağıtlara not alıyorum. Sonra da vakit bulduğum bir ara onları metis defterlerime yazıyorum ki derli toplu durabilsin. (Tertipsiz asla! :P )

Not aldığım cümlelerden hangisi aklımda kaldı, hangisini içimden geçirince dümeni o yöne kırasım geliyor (ouuvv yea!) diye düşündüm, zorladım, çıkmadı. Onun yerine, daha önce de paylaştığım şu aşağıdakini hiç unutmuyorum mesela... İlk bakışta sadece gülümseyip geçmelik gibi duruyor ama cidden böyle yön vermek istiyorum hayatıma. Bence biraz da başarıyorum. 

İstediğim bir takım şeyler var, ulaşmak için mevcut kaynakları kullanıyorum, çabalıyorum. Ama olmuyorsa ya da ulaşmak için daha yol varsa aradaki şeyleri kaçırmak istemiyorum. Denemeye devam ederken elimde tadelleyle dolaşmakta bir sakınca görmüyorum. Hayat parlak ilerlemiyor diye gülünecek fırsatlara sırt çevirmek bana göre değil. Yani bunalımdayken gülersek bunalımımızın bozulmayacağına inanıyorum! :))

https://tr.pinterest.com/pin/434034482815401850/

"Harcıyorken keyif aldığın zaman, boşa harcanmış değildir." gibi bir anlamı var. Aşağı yukarı üsttekiyle aynı yere bağlıyorum. Bazen öyle bir denk geliyor ki o kıymetli zamanımızı; atomu parçalayarak, çaresiz hastalıklara deva bularak veya evsizlere yardım ederek geçiremiyoruz. İşte o zamanlarda "getti minnoş ömrümün gül gibi dakikaları" demek keyif veriyorsa o da tamam. Ama vermiyorsa bir yerden sonra, yapmak isteyip yapamadığına değil de eldekiyle keyif alarak yapabildiğine odaklanmak, o gül dakikaları biraz da olsa kurtarıyor. Her zaman uygulayabiliyor muyum? HAYIR. E bu da insan yani!!1!!1! :)) Ki en unutmadığım alıntı... :P

Bir de normal zamanda karşıma çıktığında üzerinde durmayacağım, ancak içinde bulunduğum duruma cuk diye oturunca "işte bu" dediklerim oluyor. O anda ihtiyacım olan şeyi bir yerlerde okuyunca kelimelerin kendisi bir yana, yalnız olmadığımı görmek bile iyi geliyor. Adam aynı/benzer şeyleri artık nasıl güçlü yaşadıysa kelimelere dökmek zorunda kalmış ulan, daha ne! :)

Yine tam bir alıntı sayılmaz lakin önceki yazıda bahsi geçen oda değişikliği esnasında şu videoya denk geldim ve bana gayet de yön verdi. Hanım kızımız çalışmak için Japonya'ya gelmiş. Vizesini altı aylık aralıklarla alabildiği için bulabildiği en uygun ev SEKİZ METREKARElik şu aşağıdaki olmuş. Videoda bir sürü şey gösterip anlatıyor. Onca şeyin arasında dikkatimi çeken bitkiler ve memnunca anlatışı oldu. Benim bahçede canlı tutamadığımı kadın, "g.t kadar yerde yaşıyorum zaten ne bitkisi yea" dememiş, almış bakıyor. O kadar iyi geldi ki... Belki 100 sayfa okusam çıkartamayacağım, moral vermek isteseniz işe yaramayacak şeyleri bu video ile bağrıma bastım.

Daha tüm videolarını izleme fırsatım olmadı fakat gördüğüm kadarıyla hanım kızımızın hayatında bir takım şeyler değişmiş ve daha büyük bir yere taşınmış. Bitkiler yine var. :) Bir de kapsül otel deneyimlediği bir videosu var ki klostrofobikler kesinlikle izlemesin. :P

Anlayacağınız durum neye ihtiyacım olduğundan ibaret. Belki de yukarıya bıraktıklarım kesinlikle benim dediklerimi söylemiyor. Olabilir! :)) Bana lazımlı kısmını alıyor, gerisini boş veriyorum.