Ben istiyorum ki; herkes kendi hayatına baksın... Ben istiyorum ki; insanlara sosyal medyada paylaştıklarıyla ilgili ahkamlar kesilemesin... Ben istiyorum ki; insanların başkalarına ne yaptığı değil, bizim için ne yaptıkları ya da yapmadıkları önemli olsun... Ben istiyorum ki; buradaki her şeyin sonu, hafifletici sebep olarak goygoya bağlansın... Ama,
TDK ön yargı için diyor ki; "isim Bir kimse veya bir şeyle ilgili olarak belirli şart, olay ve görüntülere dayanarak önceden edinilmiş olumlu veya olumsuz yargı, peşin yargı, peşin hüküm, peşin fikir." 'Çok cahilim, keşke ölsem' biliyorum ama, ben yıllarca bunun 'olumsuz yargı' kısmından haberdar olup ortalıkta "ben ön yargılı değilim, ön yargı çok bok kaka bişey" diyerek dolaştım Yani en azından olabildiğince olumsuz peşin hükümler vermemeye gayret gösterdim. Şimdi ne değişti? Artık gül kokulu mu? Hayır, değil... Sadece bir diğer yanını daha öğrenerek kendimi kandırmaktan kurtardım. Şöyle ki; "Aaa ne güzel, adam gerekirse kitap lambası takıp okuyor ama yine de okuyor serviste, kitap okuduğuna göre kesin çok iyi bi insan" şeklindeki tatlış ön yargımı cebime koyup ertesi gün sabah koridorda rastlayıp günaydın dediğim aynı kişi, kapı duvar! Hadi bu sabah duymadı ertesi sabah bir daha dene, bir daha... "Herhalde sabahları henüz uyanamamış oluyor, öğlen yemek kuyruğunda afiyet olsun'u deneyeyim bir kere de, iki kere, üç"... Sonuç hep aynı! "Aaa ne güzel, kadının köpeği varmış, baksana çocuğundan da ayırt etmiyor, köpek beslediğine göre kesin çok iyi bi insan"ı da denedim cebime koymayı, denemedim değil. Selamıma cevap alamamalar, kapıyı tutayım o da geçsin şeklindeki kibarlıklara teşekkür alamamalar hiç değişmedi. Bendeki fikir değişikliği ise malesef bu olanlardan sonra gerçekleşmedi. Hala, cevap alamasam da gördüğüm herkese selam vermeye, teşekkür etmeseler de kapı tutmaya devam ediyorum. Lakin başka bir örnekle gördüm ki, kartpostalda alıcı adresini nereye yazacağını otuzlu yaşlarında hala karıştıran bir diğer kişi sizi uzaktan gördüğü için nasılsın demeye yanınıza kadar gelebiliyor ya da konuşurken yüzünüze baktığı için suratınızın asık olduğunu fark edebiliyor. Keza dini inançlar açısından sizinle birçok yönden farklı düşünen birinin, durumun farkında olmasına rağmen sizi gerçekten dinlediğini, herhangi bir tartışmada kestirip atmak yerine ortada bir yol bulmak için çaba harcadığını veya kendine uygun olmayan eğlence tarzınız için size gerçekten içten bir şekilde "iyi eğlenceler" dilediğini fark edebiliyorsunuz.. Yani demem o ki, "aynı kitabı okuyoruz, aynı müziği dinliyoruz yaşasın çok iyi anlaşacağız" dediğiniz kişiler sizi hayal kırıklığına uğratırken, "off kesin aynı düşünmediğimiz için beni sevmeyecek, off daha bu konuyla alakası bile yok ona anlatacaklarımı dinler mi ki" diye düşündüğünüz insanlar da sizi utandırabiliyor. Bu konunun belki uzun süredir farkındaydım ama kendime itiraf etmek istemiyordum belki de yine en son ben anladım, bilmiyorum! Ama siz farkındaysanız ve bu güne kadar bana söylemediyseniz kesin beni sevmiyorsunuz ve hiç anlaşamayacağız! :))
Bir seriye başlamak benim için ne kadar akıllıca pek bilemiyorum. Zira buralara bir süre uğramadığım vakit ne seri yapıyordum, ismi neydi, kaçıncıda kalmıştım ve altına etiket olarak ne ekliyordum gibi sorular kafamda çılgın atıyor!(*) :) Bu sefer fotoğrafları da orada burada yayınlayacağımı ve iki üç kurcalamayla tüm sorulara yanıt bulduğumu hesaba katarsak daha az unutacağımı varsayıyor ve yeni seri vatana millete hayırlı olsun diyorum! Hepimizin nev-i şahsına münhasır huyları var. Ben de; koleksiyonunu yaptığım şeylerle, atamadıklarımla, efenime söyleyeyim yan yana olmazsa yiyemediklerimle ve daha nicesiyle bu huylara dem vurmaya çalışacağım.
Hatırı sayılır bir süredir gittiğim filmlerin, oyunların, konserlerin ve bilumum görsel ve işitsel aktivitenin biletlerini atmıyorum, atamıyorum. Bunlar bir süre o ajanda senin bu kutunun içi benim, cüzdanın bir gözü senin çekmecenin derinlikleri benim şeklinde takıldıktan sonra olaya el attım. Yıllar önce bir arkadaşımın doğum günü hediyesi olarak aldığı şu albüm setini konu için uygun buldum. (Hiç hoşuma gitmese de malumunuz artık tüm fotoğraflarımız dijital ortamda :/ o konuya da bir ara el atıcam!) Tam hepsini topladım artık hepsi güvendeler derken hala oradan buradan bilet çıkmasını saymazsak yöntemim bir hayli başarılı. Tavsiye ediyorum. :)
Biletlerini atamayan bir ben değilim, biliyorum! O yüzden, dökülün bakalım... :)
Bu hormonların boyu posu devrilmesin... Evlerine atşler düşmesin iyi mi! Dün gece şu halde evde oturuyordum, yalnız, belki önümde bir kadeh rakı olabilir... Bi de bir ara gözüme belki toz kaçmıştır... Zaten öyle her cuma-cumartesi kopmalarda coşmalarda olan bir tip değilim. Ama bari rakıyı tokuşturabileydim. Merak etmeyin, artık geçti, toz kaçmaz gözüme...
Nasıl oldu da asrın klişesine düştüm ben! Sahiden de ne kolaymış kötü bir şey olduğunda patır patır dökülmek... Halbusi onca güzel şey olmuştu son yazıyı yazdığımdan beri. Ve yine halbusi bu blogu açarken tek derdim abuk subuk yazmak olacak, işe yaramazca söylenmek yok buralarda diyordum. Ki önceki yazılara baktığımızda abukluk ve de subukluk aşikar... Lakin pek de tatlıymış be dilediğince söylenmek, aralara sıkışmamış küfürler sallamak... :) 'Dur oturup düzgünce yazarım bu güzel olayı' demek yok bu gece... Dolmuşa binmeden 24 saat öncesine dönmek bile yeter aslında. Basit insanım ben, fazla bir şey beklememek lazım... Bu Pazar; Tiramisudan Pacman yaparak eğlendim,
İki satır okuduklarında en azından gülümseyeceklerini bildiklerime mektup yazdım,
Şu görmüş olduğunuz göbeği mıncırarak sömürdüm,
Ya işte böyle basit insanı bile delirtiyorlar. Sonra neden sudoku!
Ailem bir şekilde çadırdı evdi derken tam 60 senedir yazları Çeşmealtı'nda ikamet ediyor. Benim de 31 yaşımda olduğumu düşünürsek aşağı yukarı 15 senedir dolmuşla İzmir-Çeşmealtı arasında gidip geliyorum. Ve bugün ne trafikle ne de sıcak havayla alakası olmayan bir şekilde hayatımın en kötü yolculuğunu yaşıyorum. Gerçi biraz sonra yazacaklarımın bu senelerin hiç biriyle alakası yok, bu yolculuğu ilk kez de yapıyor olabilirdim. Dolmuşa biner binmez arka köşe, cam kenarını boş görüp oturmamla yaşadığım sevinç 3 komiserin ileride bir yerlerde dolmuşa binmesiyle kabusa dönüşüyor. Daha biner binmez yüksek perdeden konuşmaları sayesinde komiser olduklarını, arabalarının bozulduğunu, silahlarının arabada kaldığını ve 10 seneden sonra ilk kez dolmuşa binmek zorunda kaldıklarını öğreniyoruz. Öğreniyoruz çünkü bunu on yedi kere falan tekrar etme gereği duyuyorlar. Yanımdaki üç boş koltuğa oturdukları için kaçacak bir yer yok. Oturmasalar da o bağırarak konuşma stilini en ön koltukta oturanlar da aynı netlikte duymuş olmalı diye düşünüyorum. İlk başta sadece yüksek perdede konuşuyorlar, dolmuşta kitap okuma hayalimi bir kenara bırakıp kulaklığımı takıp sesi açıyorum, onları dinlemek zorunda değilim zira. Daha sonra işin rengi değişiyor. Telefonla arkadaşlarını arayıp hoparlörü açtıktan sonra kendisine şarkı söyletiyorlar, yetmiyor kendileri de katılıyor. Sonra telefon kapanıyor ama yetmez ki, telefondan kına gecesi şarkıları, ankara havaları açılıp tüm dolmuşa dinletiliyor. Eller çırpılıyor, parmaklar şıklatılıyor, şarkılara eşlik edilip oturdukları yerden oynamaya çalışıyorlar... Yetmiyor, bir ara sigara yakılmaya kalkılıyor, 10 seneden sonra ilk defa binmiş çünkü bilmiyor ki adam, hakkı!!! Bir pazar akşamı Çeşme istikametinden dönüş trafiğini bilenler bilmeyenlere lütfen anlatsın... Bu durumda dahi yarım saat sabrediyorum, belki bir noktadan sonra sakinlerler diye... Ama yok... Kulaklığı çıkarıp dik dik bakıyorum, aralarından en susmayanı fark edip bakıyor. Elinde sonuna kadar açık müzikle "Rahatsız mı oldunuz? Ben on senedir dolmuşa binmiyorum da" diyor gevrek gevrek. Belli oluyor diyorum on senede çok şey değişti, artık toplu taşımada ne sigara içiliyor ne de başkalarının düzgün seyahat etme hakkı böyle istismar ediliyor. "Sizden başka kimse rahatsız olmuyor" diyor bana... Olsalar da söyleyemezler polissiniz ya size her şey serbest nasılsa diyorum. Önden teyzenin biri "Benim allahtan başka kimseden korkum yok eğlenerek gidiyoruz biz" diyor. Başka da kimseden çıt çıkmıyor. Ben rahatsız oluyorum deyip kulaklıklarımı takıyorum yeniden. Müzik kapanıyor ama yüksek perdeli konuşmalar devam... Üstelik başka bir amca da inerken hayatının en eğlenceli yolculuğunu geçirdiğini söylüyor! Lütfen bu akşamdan sonra kimse benden insan sevmemi falan beklemesin... Kentkartı boş olana karşılık beklemeden kentkart basmak yok bundan sonra benim için... Teyzelere, amcalara yorgunluktan geberiyor olsam da yer verme devri de kapandı misal. Ne de olsa oyun havaları eşliğinde gerekirse oynayarak yolculuk etmek onlar için daha cazip... Banka ve bilumum kuyrukta biraz daha az beklesinler diye yerimi teklif etmek falan da tarihin tozlu sayfalarında yerini aldı! Allah'tan başka kimseden korkmayan laf esirgemez teyzenin; Ali İsmail Korkmaz dövülerek, Abdullah Cömert başından vurularak öldürüldüğünde en ön saflarda karşı çıkmak için yer aldığından kuşkum yok!!! Yani sadece gençler değil, orta yaşlılar ve yaşlılar da ülkemi pırıl pırıl yapmak için elinden geleni yapıyor. Lütfen müsterih olunuz...
Evrene gönderilen enerjiler, yakılan yeşil ışıklar, edilen dualar ve yapılan büyüler sonunda etkisini gösterdi... Ajandamı kullanıp, teyzeme söğüş ısmarlayabileceğim! :) Karma götü biraz toparlamama izin verecek sanırım... :D
Gündemimde bu şekil önemli değişiklikler meydana gelince elimden geldiğince buraya yazıyorum ancak bunlar haricinde hiçbir şey yapmıyor değilim tabii ki. Ben de hepimiz gibi okuyorum, izliyorum, dinliyorum, geziyorum, yazıyorum, çiziyorum ve en çok da yiyorum! :)) Gel gör ki ilk anda "ayy nası yazsam ki şimdi ben bunu, nasıl başlasam ki" diye başlayan düşünme aşaması bir süre sonra "amaan, çok geçti üstünden yazmayım artık bundan sonra"ya yerini bırakıyor. (bak bu da müthiş itiraf) :P Evet, tembellik diyoruz buna, ben de biliyorum! :) Sonra da azarı yiyorum... :)) Yeni yılda becerebilirsem (ki hiç sanmıyorum) üşenmemeye çalışacağım.
Filmlere ve kitaplara puan verme işini hiç beceremiyorum. Bu da konuyla ilgili bir şey yazarken gerilmeme sebep oluyor. (nası ciddiye alıyosam artık!) O yüzden ben buraya koyayım. Yazabilecek bir-iki cümlem varsa eklerim siz de "olmuş olmuş hee tamam, olmuş" dersiniz, ohh mis gibi hayat! :))
En son, iki ay elimde süründürdükten sonra;
okudum. İki ay elimde sürünmesinin nedeni kesinlikle kitabın sıkıcı olması değil. Sorun onda değil bendeydi yani... :) Aksine Filin Yolculuğu'nda kalemini çok beğendiğim Saramago'ya bu kitabıyla daha bir bayıldım. Artık en sevdiğiniz yazarlar diye sorduklarında kesinlikle adını telaffuz ederim.
Beni, kitabı okurken gören bir arkadaşım sayesinde bir de filmi olduğunu öğrendim. Hemen edindim lakin henüz izleyemedim. O yüzden ne dersem yalan olur. Ancak izleyenler gayet başarılı bir uyarlama olduğunu söylüyor. Şuracığa fragmanını iliştiriyorum, izlemeyenler ve henüz okumamış olanlar için bir fikir olur.
Yılın ilk filmi olarak da Patron Mutlu Son İstiyor'u izledim. Gülmedim diyemem, yer yer güldüm. "gülmekten karnıma ağrılar girdi" şeklindeki yorumlara da sadece saygı duyuyorum, aynı şeylere gülmek zorunda değiliz elbet. Filmin girişi ve sonu başarılı ancak gelişme kısmında bir bağlama kaygısı yaşanmış gibi geldi. Film eleştirmekten pek anlamadığımı hesaba katarsak benim yanılmış olma ihtimalim de var. :) Siz bir gidip izleyin. Yanılmıyorsam "sorun sende değil filmde" diye bana dönüş yaparsınız. ;)
.jpg)
