Nohut Oda # BBC-15

Geçen sene kaç tane kitap okuduğuma dair bir hadsizliğe asla girmiyorum...  o.O Ama ilgili etiket altında yazdığım kadar da değil, yine yazmaya üşenmişim.

https://themahmut.com/2018/12/02/bizim-buyuk-challengeimiz-2019da-da-devam-ediyor/

Fermina'nın paylaştığı bir listeden kendi kendime gaza gelip bu sene de challenge'a dahil olmaya çalışacağım. Yukarıdaki 36 maddeden oluşan listeye İstanbul'da edinmiş olduğum 16 adet kitabı sokaladım. :) Bir tanesi -bu sefer basbayağı onun gazıyla- ingilizce Jaws! Hayır benim neyime acaba... :))

Listeden haberim olmadan önce, 1 Ocak'ta İzmir'den İstanbul'a dönüş yolumda Melisa Kesmez'den Nohut Oda*'ya başladım. Ve senenin başının bana verdiği şevkle bir haftada bitirdim. Durur muyum! Hemen madde no 15'in karşısına yazıverdim. :)

Yazarın üçüncü kitabı... Ben, Atları Bağlayın Geceyi Burada Geçireceğiz'i okuduktan sonra Bazen Bahar'ı atlayıp üçüncüye geçmişim. Anlattıklarına hiç yabancılık çekmeden okuyabilmemi yaşlarımızın neredeyse aynı olmasına bağlıyorum. Hisler, olgular hep bir yerden tanıdık.

Nohut Oda'da da yine aynı şey oldu. Beş öyküden oluşan kitapta; delicesine gitmek istediğimiz yerden çıktıktan sonra dönmeyi aklımıza sokuşumuz, nereye burası benim evim diyebildiğimiz, bazen kaçarak uzaklaştığımız yerlerde huzurun bizi her seferinde bağrına basışı gibi tanıdık duygular var. Gün geçtikçe nereye "evim" diyeceğimi merak ettiğim bir dönemde benim için cuk oturdu. 

Toplamda üç kitabından ikisini severek okuduğum için rahatça diyebilirim ki Melisa Kesmez'in kalemini seviyorum. Edebi yönünü çok değerlendiremem lakin akıp gittiği bir gerçek. Siz de su gibi akıp gitmesini istediğiniz bir öykü kitabı arıyorsanız gönül rahatlığıyla öneririm.

Uyduruk okuyucu, göçebe bildirdi...

:)

#bizimbuyukchallengeımız 6

Büyük challenge'ımızı hastalıktan bahsederek bağlamayı gelenek haline getirmeyi ben de istemiyorum ama denk geldi. Bu sefer diğerinde olduğu gibi çok şık hasta olmadım. Sadece aylardır geçmeyen bir boğaz ağrısına sahiptim ve en sonunda şifalı karışımlar yerine doktorun vereceği ilaçlara razı oldum.

Doktor, boğazıma ayrı, kulağıma ve burnuma ayrı kameralar sokup, kan tahlili ve boğaz ultrasonunu birleştirdikten sonra teşhis olarak lenf iltihabını uygun gördü. Meğer benim gıdığım yokmuş, iltihapmış hep oralar ahhahah :D (Külliyen yalan söylüyorum, çocik 13mm.cik sadece...) Kan sonuçlarıma göre ise camış gibiyim! :) Bir takım ilaçlar verdi bakalım geçecek mi aylardır boğazıma yapışık gezen ağrım...

Şubat ayının ortasından itibaren gelişen şartlardan ötürü (ki onunla ilgili de ayrı yazayım da bağlayamama rekoru kırmayayım...) e-kitaplara bir hayli sarmış durumdayım. Başladığımı söylediğim Yüzyıllık Yalnızlık evde sürünedururken, yollarda e-kitap olarak Georges Simenon'dan Küçük Köpekli Adam'ı okudum. Bizim Büyük Challengeimiz madde 6'ya iliştiriyorum > Adında bir hayvan olan bir kitap. 

Georges Simenon'u tabii ki kendim keşfetmedim! :) Fermina, Komiser Maigret serisinden şurada bahsettiğinde not almıştım. Olaylar nasıl gelişti tam hatırlamıyorum ama, seriyi bulamadığım için isminden dolayı bu kitaba gözümün iliştiğini tahmin ediyorum. ahahahay :D

Rahatça okunan, kafanız bir yerlere daldıysa azcık geri dönüp "geçmişten mi, şimdiden mi bahsediyordu yahu"nun cevabına baktığınız, okuduğuma pişman olmadığım (beğenmediğim halde "yarım bırakmam ulaaan" gibi bir huyum yok zaten...), kimi Fransız özel isimlerini blablabla diye okuyarak geçtiğim bir kitap oldu. :))

Bazı tanıtım sitelerinde türünü polisiye olarak belirtse de benim göynümde öyle değildi. :) Olaylar Fransa'da geçiyor. Kitabın kahramanı Felix abimiz hapishaneden çıkmış ve bir kitapçıda çalışıyor. Hapishaneye düşmesinin sebebini ve geçmişe ait bir takım olayları, Bib adlı köpeğiyle yaşadığı dairesinde, defterlere kah bugünden kah anılarından not düşerken öğreniyoruz. Aynı yazarın başka romanını da, hatta bulursam Komiser Maigret serisini de okur muyum? Okurum.

Uyduruk okuyucu, gıdıksız bildirdi...

:)

Nasıl Oluşur? ¨ Yolda 8. Hafta

Boredom is Fun paylaşmıştı,
Fermina Türkçe'ye çevirdi,
Nur topu gibi, 52 haftalık bir challenge'mız oldu.

Hafta 8 (19-25 Şubat) A book that has influenced your life. / Hayatınızı etkilemiş bir kitap.

Gönül ister bundan sadece birkaç hafta önce olduğu gibi, evde doğru ışığı bekleyip, fotoğrafları öyle çekeyim. Mümkün olmadı anacım... Yoksa biliyorsunuz, bende hep tumblr fotoğrafı... :P

Hayatımı hangi kitap daha çok etkilemiş olabilir diye kütüphanenin karşısında düşünürken, çocukluğumdan kalma şu seri gözüme ilişti. Sadece çocukken etkilenmek daha kolay olduğundan değil, gerçekten o yaşın merak dolu dimağına uygun anlattığı için bu yaşımda hala seviyorum. <3

 

Tam olarak yukarıdakilerin verdiği etkiyi yaratmasa da, bir aşk acısına (o bi'şey değilmiş, sonra daha kötülerini yaşadım) denk geldiği sırada okuduğum İle - Oruç Aruoba da gayet güzel çarpmıştı, eline sağlık! :) Kendisi, tüm kitaplarını okuduğum tek yazar. Özellikle İle'yi belirtmem doğru zamanlamanın benim için kanıtı...

Etkilenmekten ne anladığımıza bağlı olarak bir de Hacı Komünist - Ferhan Şensoy diyeceğim. Cuba fotoğraflarına kitabı okumamdan çok önce de iç geçiriyordum. Kitabı okuduktan sonra kendimi uçak biletlerine bakarken buldum! :D Ne oldu seni çeken diye sorsanız tabii ki cevaplayamam [çünkü Saçaklı... :) ]. Bir şekilde, o ufak iç geçirmeler, olabilecek bir ihtimal gibi görünmeye başladı. Hala da umudumu kaybetmiş değilim. Ayrıca lotodan para çıktığı takdirde blog komşularımızla dolmuş kaldırma projemiz de aklımda! :))

Yine de sekizinci haftanın cevabı her türlü Nasıl Oluşur?

:)

B.K. ?

#bizimbuyukchallengeımız 21

Fakat çok şık hasta oldum. Allah belamı verdi düpedüz. Yani abartmadan(!) anlatmam gerekirse ağzımla burnum yer değiştirdi. :) Hastaneye gide-gele mikrobu eve babamın taşıdığına dair güçlü şüphelerim var. Çünkü en son geçen cuma evden çıkmıştım ve o da on beş dakika sürmüştü. Kimsenin de üstüme hapşurduğunu hatırlamıyorum...

Pazartesi ve salı anlamsız bir mide bulantısı çektikten sonra salı akşama doğru hafif boğazım ağrır gibi oldu. Çarşamba ilk uyandığımda da iyi değilidim ama ilerleyen saatlerde sesim komple gitti. Bırak yutkunmayı nefes alırken bile boğazım ağrır oldu. Bir yerden sonra "hayır, her hasta oluşta doktora gidilmez, ilaç içilmez" mantığımı kendi ellerimle öldürdüm zira mantığın çalışacağı kafamın içi su dolu gibiydi. Doktora yine gitmedim. Ne bulduysam içtim. Şaka değil! Gargaralar, bir takım ilaçlar, boğaz spreyi, ballı karışımlar, çorba ve bitki çayları ve hatta viski (buzsuz)! :)) Bu sabah uyandığımda en azından konuşabiliyordum ve şuan nefes alırken boğazım acımıyor. Yutkunurken acıyor. :D E valla buna da şükür... 

Bu esnada ne dizilerimden izleyebildim ne de bir şeyler okuyabildim. Telefonu bile gözüm görmedi. Ya boş gözlerle tv ekranına baktım ya da tavana... Bu şahane iki günden önce Gabriel Garcia Mârquez'den Yüzyıllık Yalnızlık'a başlamıştım. Gelip buralarda "100-35, kaldı 65" gibi iğrençlikler yapmak niyetindeydim. Yukardaki hepinizi seviyormuş, mani oldu... Yine iyisiniz! :)) Siz yine de çok sevinmeyin, evrenden gerekli mesajları almakta başarısız bir insan değilim ama bu işkenceyi size sonra yine yapacağım! :) (Öyle hissediyorum.)

Şimdilik onun yerine 2018'in ilk kitabından bahsedeyim. Bizim Büyük Challenge'ımız için pek yeterli bir okuyucu değilim lakin okuyabildiğim kadarını maddelerin arasına sokuşturmaya çalışacağım.

Arkadaşlarımda yeri olan yazarları merak ediyorum. Onlara ulaşmanın yollarından biri olarak mı görüyorum, nedir... Sezgin Kaymaz'ı da Demir Somyanın Altı sayesinde tanıdım. İlk okuduğum kitabı Bakele de O'nun hediyesiydi bu da öyle, hem de imzalı! <3 

Bakele hikayelerden oluşuyordu. Açık konuşayım, çok beğenmemiştim. Uzunharmanlar ise bir roman. Başından ortasına kadar merak ederek okudum. Ortalara doğru tekrar eden birkaç durum beni bunalttı. Sonra kitap tekrar açıldı ve bitene kadar da öyle devam etti. İçinde bulunmasa daha iyi olurdu dediğim bazı öğeler dışında konu ilginç, işleyiş akıcıydı. Yazarın bir de romanını denediğim için memnunum. Aynı yazarın başka romanını da okur muyum? Okurum. 

Uyduruk okuyucu, öksürerek bildirdi...

:)

Yazıyla Sekkiz!

Bir utanç tablosunu "çaaat" diye gözler önüne sererek başlamak istiyorum. 2017'nin başından beri sadece 8 (sekiz) kitap okumuşum. Bu sayıyı bir, bilemedin iki ayda yakalayabilen sürüyle insan tanıyorum. Sor daha önce yılda elli mi okuyordun diye... Aşağı yukarı hep bu sayılar... :/ Zararın neresinden dönersem kar diyerek bu sefer yıl bitene kadar ayda birden on ikiye tamamlamayı planlıyorum. Birazdan gidip kitaplıktan dört adet ince kitap seçmem gerek! :P

Genellikle tercih ettiğim bir tür yok. Sadece, bir türk bir yabancı yazar şeklinde gitmeye çalıştığımı fark ettim. :) Goodreads tarzı sitelerden haberdar olmadığım zamanlardan beri facebookta açtığım herkese kapalı bir albümde biriktiriyorum okuduklarımı. Fotoğraflarını okuduğum ay ve yıl ile birlikte kaydediyorum. Kaçıncı basımsa fotoğrafta da onun olmasına dikkat etmek gibi saçma bir takıntım var. (Onun yerine oku be kadın!)

Son okuduğum kitabı bugün bitirdim. New Orleans Cinayetleri - Ray Celestin. (Fermina ve Bayansilvia'dan araklamıştım.) Başladığım ve bitirdiğim tarihleri de genelde kitabın arasında bulundurduğum bir kağıda not alıyorum. İki ayda bitirmişim... Polisiye roman bu ya, iki ay nedir allaaşkına! 

Günün bilgisi; bisiklete binebiliyorum.

Filmde, dizide ağırlıklı olarak polisiyeyi, gerilimi, takibi ve iz sürmeyi seviyorum. Şimdiye kadar bu türde Stephen King, Agatha Christie ve son olarak da Ray Celestin okudum.
Aralarında en beğendiğim Agatha oldu. (Ben kim köpeksem, sekkiz la..!) Sherlock serisinden dizi ve film uyarlamalarını seyrettiğim halde hiç bir kitaba teşebbüs etmedim. Onu da İngiltere'deyken aldığım kalın bir ciltle, ingilizce olarak halletmeyi 'düşünüyorum'. Dil öğreneceğim diye gömdüğüm bütün biriktirdiklerime bence bunu borçluyum! :)) Şaka bir yana gittiğim ve gideceğim iş görüşmeleri için de ingilizce alt yazılı dizi izlemeye başladım. Karpuz gibi yatınca bir şey olmadı, bir de böyle deneyelim. :D

Kendimi yeterince gömebildiysem ilk önce ince kitaplarımı seçip sonra gidip akşam yemekleri için asli görevim olan salata yapımına geçeceğim. Yeterli bulmadıysanız haber verin yorumlarda devam edeyim.

:)

Dizler Dövülmesin Diye...*

     Evrene gönderilen enerjiler, yakılan yeşil ışıklar, edilen dualar ve yapılan büyüler sonunda etkisini gösterdi... Ajandamı kullanıp, teyzeme söğüş ısmarlayabileceğim! :) Karma götü biraz toparlamama izin verecek sanırım... :D

     Gündemimde bu şekil önemli değişiklikler meydana gelince elimden geldiğince buraya yazıyorum ancak bunlar haricinde hiçbir şey yapmıyor değilim tabii ki. Ben de hepimiz gibi okuyorum, izliyorum, dinliyorum, geziyorum, yazıyorum, çiziyorum ve en çok da yiyorum! :)) Gel gör ki ilk anda "ayy nası yazsam ki şimdi ben bunu, nasıl başlasam ki" diye başlayan düşünme aşaması bir süre sonra "amaan, çok geçti üstünden yazmayım artık bundan sonra"ya yerini bırakıyor. (bak bu da müthiş itiraf) :P Evet, tembellik diyoruz buna, ben de biliyorum! :) Sonra da azarı yiyorum... :)) Yeni yılda becerebilirsem (ki hiç sanmıyorum) üşenmemeye çalışacağım.

     Filmlere ve kitaplara puan verme işini hiç beceremiyorum. Bu da konuyla ilgili bir şey yazarken gerilmeme sebep oluyor. (nası ciddiye alıyosam artık!) O yüzden ben buraya koyayım. Yazabilecek bir-iki cümlem varsa eklerim siz de "olmuş olmuş hee tamam, olmuş" dersiniz, ohh mis gibi hayat! :))

     En son, iki ay elimde süründürdükten sonra;

okudum. İki ay elimde sürünmesinin nedeni kesinlikle kitabın sıkıcı olması değil. Sorun onda değil bendeydi yani... :) Aksine Filin Yolculuğu'nda kalemini çok beğendiğim Saramago'ya bu kitabıyla daha bir bayıldım. Artık en sevdiğiniz yazarlar diye sorduklarında kesinlikle adını telaffuz ederim. 

     Beni, kitabı okurken gören bir arkadaşım sayesinde bir de filmi olduğunu öğrendim. Hemen edindim lakin henüz izleyemedim. O yüzden ne dersem yalan olur. Ancak izleyenler gayet başarılı bir uyarlama olduğunu söylüyor. Şuracığa fragmanını iliştiriyorum, izlemeyenler ve henüz okumamış olanlar için bir fikir olur. 

     Yılın ilk filmi olarak da Patron Mutlu Son İstiyor'u izledim. Gülmedim diyemem, yer yer güldüm. "gülmekten karnıma ağrılar girdi" şeklindeki yorumlara da sadece saygı duyuyorum, aynı şeylere gülmek zorunda değiliz elbet.  Filmin girişi ve sonu başarılı ancak gelişme kısmında bir bağlama kaygısı yaşanmış gibi geldi. Film eleştirmekten pek anlamadığımı hesaba katarsak benim yanılmış olma ihtimalim de var. :) Siz bir gidip izleyin. Yanılmıyorsam "sorun sende değil filmde" diye bana dönüş yaparsınız. ;)

* :D :D :D