Şu yukarıdakine gülüyorum birkaç haftadır.
Bi de Speechless'a...
Bi de Modern Family'e...
Gülmesi lazım gelen varsa diye buraya da şeedeyim dedim.
:)
ben etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
ben etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
9 Ocak 2018 Salı
17 Aralık 2017 Pazar
Köfte ♥
Özet olarak;
Pazartesi spor çıkışı markete yönelmişken kedi ağlaması duydum. Salonun yanında birkaç kedi evi var. Önünde bir yavrucak arka ayakları az tutar bir vaziyette yatıyordu. Diğer kedilere de sahip çıkan bir ablayla dibimizdeki bir veterinere götürdük. İç kanaması var gibi görünüyor dedi. Ablanın dediğine göre evinde on bir tane varmış. Ben de ergenliğimde bile eve "buna bakalım n'olur" diye hayvan götürmüş insan değilim. Belediyenin veteriner işlerini aradık. Onlar gelene kadar eve aldım. Sonra nasıl olur derken Fermina'nın da desteğiyle bir hafta bizim evde kalmasına ve her gün veterinere götürmem konusunda evde fikir birliğine varıldı.
Götümü kaldırabildiğime göre bu ya köfte ya da künefe olması lazım'dan yola çıkarak çocuğa Köfte dedik, babam onu beğendi. Sadece iki gün veterinere götürebildim çocuğu... Çarşamba sabah uyandığımda ölmüştü. Tek tesellim yanında uyumak için salona taşındığım için ağlamadığını bilmem. Zaten uykusunda olmuş olan.
İlk günkü perişanlığımı nasıl anlatabilirim bilmiyorum. Yeni uyanıp sokağa fırlamış bir halde, elimde bir kutu, içinde ölü olduğunu bildiğim Köfte, sokaklarda ağlayarak dolaşan bir kadın... Zaten bildiğim şeyi sonunda sabah o saatte açık bulduğum veterinere iki kere sordum. "Ölmüş demi? Yaşıyor olamaz..." Çünkü vedalaşmam lazımdı ve hayattaki en büyük korkularımdan biri bu, ya ölmediyse...
Para karşılığı bile böyle bir hizmet yokmuş artık. Sizin bir alan ve alet edevat bulup gömmeniz gerekiyor. Buralarda biraz iteleyerek de olsa karma işledi sanırım. Yine elimde kutu ağlayarak yürürken parka çiçek diken belediye işçilerine rastladım. "Olmaz" dediler tabii ki... Sonra "yetkili mühendis hanım gelsin" dediler... Sonra elimde kutu taşta oturup mühendis hanımı ağlayarak beklemem bir tanesinin içine oturmuş olacak ki beni, zaten dolu olan elime küçük bir kazma tutuşturup ilerideki kulübede çay demleyen bir abiye yolladı. Duran Abi! <3
Arka taraflarda kağıt toplayıcıların ve tinercilerin kullandığı ağaçlı bir araziyi bulabildik. Orada yatıyor artık güzel suratlı çocuk... :(
Mantıklı olmadığını biliyorum ama sürekli kendimi suçluyorum. Sanki bir şeyleri eksik ya da yanlış yapmışım gibi geliyor. En son ne zaman bu kadar ağlamıştım bilmiyorum. Aşk acısından beter çıktı. Onda en azından bir süre sonra adama içimizden hakaretler, küfürler falan yağdırabiliyoruz. Bu sefer kendime yağdırdım onları... İlk defa bir evcil hayvan kaybetmiyorum ama bunun yıkımı biraz farklı oldu. Yine de iyi ki iki gün de olsa bizimle kaldı. <3
Kendimle ilgili bildiğim bir şeyi daha fark ettiğim bir süreç oldu aynı zamanda... Yaşamıyor olduğunu bildiğim, başkasından da duyduğum halde çocuğu kaç kere dürtüklediğimi bilmiyorum. :/ Aynı şeyi biten başka şeylerde de yapmamın bağlantılarıyla yüzleştim. Bittiği bariz olan ilişkiyi ya yapılabilecek daha fazla şey varsa diye devam ettirmeye çalışmak gibi... Beni iyi bir yere götürmediğini fark ettiğim işten ancak sağlığım bozulunca ayrılabilmem gibi... Enerjimi sömüren arkadaşlıktan ancak on beş - yirmi sene sonra sıyrılabilmem gibi...
Bir sürü kötü ve kafamın içeride bıdı bıdı yapmasını durdurmam gerektiği zamanlarım oldu. Hepsinde farklı bir yol buldum kendime... Bu sefer de kafam konuşmaya çalıştıkça dizi izliyorum. Young Sheldon, Speechless, This Is Us ve baştan başladığım How I Met Your Mother hayat kurtardı, hala da kurtarıyor.
Aklımdan geçenlerin ne kadarını yazabildim ne kadarını anlatamadım bilmiyorum. Cümleler nasıl başlıyor nasıl bitiyor haberdar değilim. Sadece bu da bir ben olduğu için tüm bunlar burada dursun istedim. Belki saçmaladığımı düşündüğüm bir gün gelir ve silerim, bilmiyorum. Bu sefer yayın yoruma kapalı çünkü benim için yoruma açık bir konu değil.
Pazartesi spor çıkışı markete yönelmişken kedi ağlaması duydum. Salonun yanında birkaç kedi evi var. Önünde bir yavrucak arka ayakları az tutar bir vaziyette yatıyordu. Diğer kedilere de sahip çıkan bir ablayla dibimizdeki bir veterinere götürdük. İç kanaması var gibi görünüyor dedi. Ablanın dediğine göre evinde on bir tane varmış. Ben de ergenliğimde bile eve "buna bakalım n'olur" diye hayvan götürmüş insan değilim. Belediyenin veteriner işlerini aradık. Onlar gelene kadar eve aldım. Sonra nasıl olur derken Fermina'nın da desteğiyle bir hafta bizim evde kalmasına ve her gün veterinere götürmem konusunda evde fikir birliğine varıldı.
Götümü kaldırabildiğime göre bu ya köfte ya da künefe olması lazım'dan yola çıkarak çocuğa Köfte dedik, babam onu beğendi. Sadece iki gün veterinere götürebildim çocuğu... Çarşamba sabah uyandığımda ölmüştü. Tek tesellim yanında uyumak için salona taşındığım için ağlamadığını bilmem. Zaten uykusunda olmuş olan.
İlk günkü perişanlığımı nasıl anlatabilirim bilmiyorum. Yeni uyanıp sokağa fırlamış bir halde, elimde bir kutu, içinde ölü olduğunu bildiğim Köfte, sokaklarda ağlayarak dolaşan bir kadın... Zaten bildiğim şeyi sonunda sabah o saatte açık bulduğum veterinere iki kere sordum. "Ölmüş demi? Yaşıyor olamaz..." Çünkü vedalaşmam lazımdı ve hayattaki en büyük korkularımdan biri bu, ya ölmediyse...
Para karşılığı bile böyle bir hizmet yokmuş artık. Sizin bir alan ve alet edevat bulup gömmeniz gerekiyor. Buralarda biraz iteleyerek de olsa karma işledi sanırım. Yine elimde kutu ağlayarak yürürken parka çiçek diken belediye işçilerine rastladım. "Olmaz" dediler tabii ki... Sonra "yetkili mühendis hanım gelsin" dediler... Sonra elimde kutu taşta oturup mühendis hanımı ağlayarak beklemem bir tanesinin içine oturmuş olacak ki beni, zaten dolu olan elime küçük bir kazma tutuşturup ilerideki kulübede çay demleyen bir abiye yolladı. Duran Abi! <3
Arka taraflarda kağıt toplayıcıların ve tinercilerin kullandığı ağaçlı bir araziyi bulabildik. Orada yatıyor artık güzel suratlı çocuk... :(
Mantıklı olmadığını biliyorum ama sürekli kendimi suçluyorum. Sanki bir şeyleri eksik ya da yanlış yapmışım gibi geliyor. En son ne zaman bu kadar ağlamıştım bilmiyorum. Aşk acısından beter çıktı. Onda en azından bir süre sonra adama içimizden hakaretler, küfürler falan yağdırabiliyoruz. Bu sefer kendime yağdırdım onları... İlk defa bir evcil hayvan kaybetmiyorum ama bunun yıkımı biraz farklı oldu. Yine de iyi ki iki gün de olsa bizimle kaldı. <3
Kendimle ilgili bildiğim bir şeyi daha fark ettiğim bir süreç oldu aynı zamanda... Yaşamıyor olduğunu bildiğim, başkasından da duyduğum halde çocuğu kaç kere dürtüklediğimi bilmiyorum. :/ Aynı şeyi biten başka şeylerde de yapmamın bağlantılarıyla yüzleştim. Bittiği bariz olan ilişkiyi ya yapılabilecek daha fazla şey varsa diye devam ettirmeye çalışmak gibi... Beni iyi bir yere götürmediğini fark ettiğim işten ancak sağlığım bozulunca ayrılabilmem gibi... Enerjimi sömüren arkadaşlıktan ancak on beş - yirmi sene sonra sıyrılabilmem gibi...
Bir sürü kötü ve kafamın içeride bıdı bıdı yapmasını durdurmam gerektiği zamanlarım oldu. Hepsinde farklı bir yol buldum kendime... Bu sefer de kafam konuşmaya çalıştıkça dizi izliyorum. Young Sheldon, Speechless, This Is Us ve baştan başladığım How I Met Your Mother hayat kurtardı, hala da kurtarıyor.
Aklımdan geçenlerin ne kadarını yazabildim ne kadarını anlatamadım bilmiyorum. Cümleler nasıl başlıyor nasıl bitiyor haberdar değilim. Sadece bu da bir ben olduğu için tüm bunlar burada dursun istedim. Belki saçmaladığımı düşündüğüm bir gün gelir ve silerim, bilmiyorum. Bu sefer yayın yoruma kapalı çünkü benim için yoruma açık bir konu değil.
28 Kasım 2017 Salı
Vefa Bir Semt A..sdghgaha :)
Annemin günü vardı bugün! Üç haftadır aralıklarla çeşitli hazırlıklarımız oldu. =S Öğlen kimse kapıyı çalmadan ve gök delinmişçesine yağan yağmura aldırış etmeden evden kaçar gibi çıktım. Paçalarım dize kadar ıslanarak postaneye gittim. Evimizin 200 metre kadar yakınında bir postane var. Tabii ki ona değil, Adem Abi'nin çalıştığı 900 metre ötedekine gittim. Çünkü daha fazla ıslanmaya değer...
Adem Abi'yle 2011 yılında postcrossinge üye olmamdan sonra, pul sevdası peşinde postaneleri dolaşırken tanıştım. Pul soruyorum diye yüzüme garip garip bakmayan tek memurdu. Bir süre sonra iyice kaynaştık, her gittiğimde "bak yeni pullar geldi, sana ayırdım" diye karşıladı beni. Hemen ardından 2012'de İngiltere'ye gidince oralardan postanenin adresine sürpriz kartpostallar yolladım ben de O'na. ^_^ Döndüğümde ne kadar küçük ama değerli bir şey yaptığımı teşekkür edişinden anladım. Sonrasında ne zaman yurt dışı bir yerlere gezmeye gitsem kartpostal yollamaya devam ettim.
Çalıştığım zamanlarda postanenin çalışma saatlerine yetişemediğimden babam aracılığıyla gönderim yapıyorum. O'na da "çok vefalı kızın var" deyip duruyormuş. <3 Küçücük bir kart belki ama hiç tanımadığınız biri değerini kat be kat fazla bilince garip bir mutluluk kaplıyor insanı. Şimdilerde yine sıkça gidebiliyorum yanına. İkimiz de müsaitsek çay ısmarlıyor, gişenin bankosunda içiyoruz. :)
Bana verilen değerin karşılığını veremediğim ilişkiler de olmuştur muhakkak... Diğer pek çok şeyde işleyen kural "zamanlama"nın öneminin yüksek olduğunu düşünüyorum. Hayat biraz acımasız ve hepimiz enteresan dönemlerden sınanarak geçebiliyoruz. Bu yaptığım eşşşeklikleri saymazsak vefalı bir tipim. Bunu sadece Adem Abi sayesinde anlamadım kuşkusuz. Üniversite hariç çeşitli okul dönemlerindeki arkadaşlarımdan da duydum. Sonra inandım! :D
Bir de felsefe hocam var üniversiteye hazırlıktan... O zamanlarki ergenlik sorunlarımı, sokak ortasında tanımadığım insanlardan dayak yiyişimin travmasını, birey olma çabalarımın sancılarını hep onu psikolog gibi kullanarak atlattım. Sonra dershane bitti ama ben O'nun halini hatırını sormaya, öğretmenler gününü kutlamaya yıllarca devam ettim. Şanssızlık bu ya, bir ara telefonsal aksiliklerden numarası silindi gitti. Hiçbir sosyal medyayı kullanmıyordu, aynı dershanede de değildi, kaybettim. Birkaç yılın ardından internette baya bir aradım, özel bir okulda çalıştığını buldum. Tam "ulan oradan arasam çok mu sapıkça olur" diye düşündüğüm günlerde o beni aradı! (Karmalı günlerim... Hatırlatın da bir ara onu da anlatayım...) Bu kadar denk gelmesinin dışında da çok garipti, çünkü hep ben onu arardım. :)) Açar açmaz "senden daha vefalı birini tanımıyorum, beni yıllarca aramamanın bir nedeni olmalıydı, öldün mü diye kontrol etmek istedim" dedi. :D Konuşmanın üzerinden dört yıl geçti, telefonlaşmaya devam ettik (tabii ki yine ben aradım) bir türlü buluşamadık derken bugün perşembe günü için sözleştik. <3
Telefonda sözleşmeye çalışırken bile başladı "oha evlenmedin mi", "işin de mi yok...", "e, naaptın sen onca sene" diye beni kırıp geçirmeye :)) İçimde çok eğleneceğiz gibi bir his var. Bence karmalı günler geri dönüyor!
(Amin)
:)
Adem Abi'yle 2011 yılında postcrossinge üye olmamdan sonra, pul sevdası peşinde postaneleri dolaşırken tanıştım. Pul soruyorum diye yüzüme garip garip bakmayan tek memurdu. Bir süre sonra iyice kaynaştık, her gittiğimde "bak yeni pullar geldi, sana ayırdım" diye karşıladı beni. Hemen ardından 2012'de İngiltere'ye gidince oralardan postanenin adresine sürpriz kartpostallar yolladım ben de O'na. ^_^ Döndüğümde ne kadar küçük ama değerli bir şey yaptığımı teşekkür edişinden anladım. Sonrasında ne zaman yurt dışı bir yerlere gezmeye gitsem kartpostal yollamaya devam ettim.
Çalıştığım zamanlarda postanenin çalışma saatlerine yetişemediğimden babam aracılığıyla gönderim yapıyorum. O'na da "çok vefalı kızın var" deyip duruyormuş. <3 Küçücük bir kart belki ama hiç tanımadığınız biri değerini kat be kat fazla bilince garip bir mutluluk kaplıyor insanı. Şimdilerde yine sıkça gidebiliyorum yanına. İkimiz de müsaitsek çay ısmarlıyor, gişenin bankosunda içiyoruz. :)
Bana verilen değerin karşılığını veremediğim ilişkiler de olmuştur muhakkak... Diğer pek çok şeyde işleyen kural "zamanlama"nın öneminin yüksek olduğunu düşünüyorum. Hayat biraz acımasız ve hepimiz enteresan dönemlerden sınanarak geçebiliyoruz. Bu yaptığım eşşşeklikleri saymazsak vefalı bir tipim. Bunu sadece Adem Abi sayesinde anlamadım kuşkusuz. Üniversite hariç çeşitli okul dönemlerindeki arkadaşlarımdan da duydum. Sonra inandım! :D
evet, iğrencim... ahhahaha :D
Bir de felsefe hocam var üniversiteye hazırlıktan... O zamanlarki ergenlik sorunlarımı, sokak ortasında tanımadığım insanlardan dayak yiyişimin travmasını, birey olma çabalarımın sancılarını hep onu psikolog gibi kullanarak atlattım. Sonra dershane bitti ama ben O'nun halini hatırını sormaya, öğretmenler gününü kutlamaya yıllarca devam ettim. Şanssızlık bu ya, bir ara telefonsal aksiliklerden numarası silindi gitti. Hiçbir sosyal medyayı kullanmıyordu, aynı dershanede de değildi, kaybettim. Birkaç yılın ardından internette baya bir aradım, özel bir okulda çalıştığını buldum. Tam "ulan oradan arasam çok mu sapıkça olur" diye düşündüğüm günlerde o beni aradı! (Karmalı günlerim... Hatırlatın da bir ara onu da anlatayım...) Bu kadar denk gelmesinin dışında da çok garipti, çünkü hep ben onu arardım. :)) Açar açmaz "senden daha vefalı birini tanımıyorum, beni yıllarca aramamanın bir nedeni olmalıydı, öldün mü diye kontrol etmek istedim" dedi. :D Konuşmanın üzerinden dört yıl geçti, telefonlaşmaya devam ettik (tabii ki yine ben aradım) bir türlü buluşamadık derken bugün perşembe günü için sözleştik. <3
Telefonda sözleşmeye çalışırken bile başladı "oha evlenmedin mi", "işin de mi yok...", "e, naaptın sen onca sene" diye beni kırıp geçirmeye :)) İçimde çok eğleneceğiz gibi bir his var. Bence karmalı günler geri dönüyor!
(Amin)
:)
23 Kasım 2017 Perşembe
Başarısızlık Abidesiyim
Günün bilgisini direkt başlığa bıraktım.
2018 Temmuz'unda "yolun yarısı" demeye ramak kaldı ama ben hala bir baltaya sap olamadığım gibi sadece sap oldum. :)
2018 Temmuz'unda "yolun yarısı" demeye ramak kaldı ama ben hala bir baltaya sap olamadığım gibi sadece sap oldum. :)
- İlkokulda basketbol ve folklör takımındaydım, ikisini de sürdürmedim.
- Ortaokulda gitar kursuna gittim, bir şeyler öğrendim. O zaman da farklı değildi de şimdi çal deseniz Yeni Türkü - Mamak Türküsü'nden öteye gidemem.
- Üniversitede ucundan köşesinden bir yerleri tutturup İşletme okudum beş senede bitebildi çok şükür. (Hazırlık vardı.)
- Yüksek lisansa heveslendim, heveslendim diyorum çünkü hiçbir hazırlığım yokken bölümüm dışı bir yerlere girmeye çalıştım. Olmadı.
- Ehliyet aldım bir ara... Kullanamıyorum.
- 35'ime çok da bir şey kalmadı ama halen ailemle yaşıyorum. Bugüne kadar da sadece 6 ay kadar İngiltere'de kira ödemişliğim var. (Evet, çalışarak biriktirdiklerimle gitmiştim, orada da bulaşık falan yıkadım.) Bunun dışında üzerime kayıtlı hiç elektirk, su vs olmadı.
- Fotoğrafçılık yapmaya çalıştım. Evet bir şeyler kazandım ama hala doğru düzgün olmayan bir sürü fotoğraf çekiyorum ve photoshop bilgim renk ve ışık ayarlamakla sınırlı.
- Hazırlık okumama ve bir süre İngiltere'de bulunmama rağmen halen her okuduğumu ve dinlediğimi bir çırpıda anlayamıyorum. Kendimi anlatabildiğim kelime sayısı çok kıt.
- Bir şekilde kurumsal ve büyük firmalarda ama birbirini takip etmeyen pozisyonlarda çalıştığım için "hala" bir uzmanlık alanım yok.
- Birine bir şey öğret deseniz, ne öğretebilirim diye günlerce düşünürüm. Derinlemesine bilgi sahibi olduğum bir konu yok.
- Uzun ilişkilerim oldu. Ama şuan evli olmadığım gibi bir süredir sevgilim de yok.
- Devlet memuru olayım boş zamanlarımda mutluluğu kendim yakalarım dedim, KPSS kursuna gittim. Sınavdan 72 aldım. Kars'a bile atanamadım.
- Başka kurslara da gittim, belgem var. Bir işime yaramadı. (Madden yaramadı.)
- Bir takım hobilere bulaşıyorum ama başlangıç seviyesinden öteye geçebildiğim biri yok. Mesela; taş boyuyorum ama gölge mölge hak getire, takı yapmaya çalışıyorum tek sıraya boncuk dizmede kalıyorum, ip bileklik örüyorum tek desen...
Aralarda ümitsizliğe kapıldığım, halılarda yuvarlanarak ağladığım, utandığım, içime kapandığım oluyor muhakkak ama enteresan bir şekilde denemeye devam ediyorum. Polyanna gibi bir tip değilim. Her seferinde "belki bu sefer olur" demekten çok uzak, onun yerine "yine sıçıcaz ama olsun bi deneyeyim" diyerek başlayan biriyim. Yine de başlıyorum.
Lise - üniversite zamanlarında intihar mintihar olaylarını düşünüp olmayacağına kanaat getirmiştim. Durup durup ısıtmaya gerek yok. Madem seve seve soluk alıp vermeye devam ediyorum, denemeyip de napıcam yani el mahkum! :)
Bir de garip bir şekilde çok eskilerden beri aynı düşüncedeyim; ya henüz denemediğim bir şeye acayip yeteneğim varsa?! :) Ne bileyim belki jokey olmalıydım da olmadım. Ya da belki tığ işinde hepinizi şaşkına uğratacak derecede yetenekliyim ama daha denemedim...
Ciddi ciddi başarısız bir tip olduğumu düşünüyorum. Dediğim gibi oldukça canımın sıkıldığı zamanlar var, özellikle ailemi etkilediğini düşündüğüm kısımlarla ilgili... Tüm bunlara rağmen en çok da kendimi seviyorum. N'apayım anacım ben de başarısız bi tip oluvereyim! :) Akranlarım aldıkları evin kredi taksidini öderken ben de versiyon 1-2 dolanıvereyim... Onlar bebelerini büyütürken ben karpuz gibi kendimi büyüteyim... Kartvizitlerini uzattıklarında "benim de numaram hala aynı işte" deyivereyim... Nedir yani! :)
Resmen yirmi sekiz günlük bilgi bıraktım. O süre zarfında yazmayacağım sanma! Zaten blog işinde de başarılı olduğumu düşünmüyorum. Hazır ivme yakalamışken bırakmayayım diyorum. Ben de bi kenarda yazıvereyim, nedir yani!
:)
31 Ekim 2017 Salı
Kudak Be Yaa...
Erken kalkmak için bana sebep verin a dostlar! Öyle olunca görev bilinciyle uyanıyorum. Misal bugün de tiyatro festivalinin 10:00'da satışa çıkan biletlerini yine en tepelerde de olsa almayı başardım, gururluyum. Ha diyeceksin on çok mu erken? Sekizde satışa çıksa bence ona da uyanırım. Sonra tekrar uyurum, o ayrı... :) Diyor ki görev adamıyım!
Bugün için görevim bununla bitmedi. Anacığımla babacığımı biyometrik fotoğraf çekilmeye götürmem gerekiyordu. Sor "neden senin götürmen gerekiyor" diye. Bilmiyorum! Evde oluşumdan şımardılar mı ne, her şeyi bana sorup, benden yardım istiyorlar. Yarın da nüfus müdürlüğüne yeni kimlik kartları için ördek ailesi olarak hep beraber gideceğiz. Araba kullanamıyorum, yanlış olmasın, yoksa seve seve taşıyayım. Gayet toplu taşımayla ya da yürüyerek hallediyoruz işlerimizi. Son olarak "Biz o tiyatroya kendimiz gidebilecek miyiz?" diye sordular bugün (fuarda ulan!). İşte o sırada söylendim biraz "siz şaşırdınız herhalde, ben gece yarılarına kadar çalıştığım zamanlar ne yapıyordunuz" diye. Mantıklı bulup kıkırdadılar. :) Hayır bunlar çalışırken öğle molasında, bir saatte hem yemek yeyip hem de Kemeraltı'nın altını üstüne getirebilen insanlar, siz kimi kandırıyorsunuz, peh!
Filmli makine zamanlarında fotoğraflarımı tabedip dijital olarak cd'ye kaydetmekte bana çok yardımcı olan fotoğrafçımıza gittik her zamanki gibi. Bir neslin çocukluk fotoğraflarını kendi çocuklarına gösteremeyecek olmasından dem vurduk bir süre. Hard disk yandı, harici bellek kayboldu'lara kurban gidecek kesin o fotoğraflar diye üzüldük. Sizi bilmiyorum da ben sana küçüklük fotoğrafımı göstereyim mi'cilerdenim. <3
Canon EOS 40D makinemi almadan önce babamın filmli Praktica makinesi ile denemeler yaparak başlamıştım. Bir süredir dijital makine ablamda duruyor. Normal gezilerde artık asgari ağırlık tercih ediyorum ve fotoğraf gezilerine çıkmaya vaktim yoktu. Filmli makine kısmen daha hafif lakin ona da dönüş yapmaya henüz elim ermedi.
Telefonun çektiği fotoğraflardan memnun olsam da bir gün değişiklik ararken Kudak PRO diye bir uygulama ile karşılaştım. (Ben indirdiğimde ücretsizdi :/ ) Son zamanlarda kullandığım en eğlenceli uygulama... 24 poz hakkınız var. Bunu bitirene kadar çektiğiniz fotoğrafları göremiyorsunuz. Bitirdikten 24 saat sonra yeni film yükleniyor, 3 gün sonra da fotoğraflarınız tabedildi diye bildirim geliyor. ♥ İstediklerinizi galeriye kaydedebiliyor, fotoğrafların hem filmli makine efektli hem de normal hallerini görebiliyorsunuz. (Ücretsiz indirdiğim için ben artık sadece efektli görebiliyorum.)
Henüz bir film bitirebildim. Fotoğraflar aşağı yukarı şöyle görünüyor;
Fermina Hanım'ın gazına gelip gezerken eksik kaldığım günler için de bilgiler bıraktım. Kendimi anlatmalara doyamadım bugün... Oraya uğramamış olup da bunu okuyan varsa, yazısının altına "biz de varız" diye söylensenize accık!
:)
Bugün için görevim bununla bitmedi. Anacığımla babacığımı biyometrik fotoğraf çekilmeye götürmem gerekiyordu. Sor "neden senin götürmen gerekiyor" diye. Bilmiyorum! Evde oluşumdan şımardılar mı ne, her şeyi bana sorup, benden yardım istiyorlar. Yarın da nüfus müdürlüğüne yeni kimlik kartları için ördek ailesi olarak hep beraber gideceğiz. Araba kullanamıyorum, yanlış olmasın, yoksa seve seve taşıyayım. Gayet toplu taşımayla ya da yürüyerek hallediyoruz işlerimizi. Son olarak "Biz o tiyatroya kendimiz gidebilecek miyiz?" diye sordular bugün (fuarda ulan!). İşte o sırada söylendim biraz "siz şaşırdınız herhalde, ben gece yarılarına kadar çalıştığım zamanlar ne yapıyordunuz" diye. Mantıklı bulup kıkırdadılar. :) Hayır bunlar çalışırken öğle molasında, bir saatte hem yemek yeyip hem de Kemeraltı'nın altını üstüne getirebilen insanlar, siz kimi kandırıyorsunuz, peh!
Filmli makine zamanlarında fotoğraflarımı tabedip dijital olarak cd'ye kaydetmekte bana çok yardımcı olan fotoğrafçımıza gittik her zamanki gibi. Bir neslin çocukluk fotoğraflarını kendi çocuklarına gösteremeyecek olmasından dem vurduk bir süre. Hard disk yandı, harici bellek kayboldu'lara kurban gidecek kesin o fotoğraflar diye üzüldük. Sizi bilmiyorum da ben sana küçüklük fotoğrafımı göstereyim mi'cilerdenim. <3
Canon EOS 40D makinemi almadan önce babamın filmli Praktica makinesi ile denemeler yaparak başlamıştım. Bir süredir dijital makine ablamda duruyor. Normal gezilerde artık asgari ağırlık tercih ediyorum ve fotoğraf gezilerine çıkmaya vaktim yoktu. Filmli makine kısmen daha hafif lakin ona da dönüş yapmaya henüz elim ermedi.
Telefonun çektiği fotoğraflardan memnun olsam da bir gün değişiklik ararken Kudak PRO diye bir uygulama ile karşılaştım. (Ben indirdiğimde ücretsizdi :/ ) Son zamanlarda kullandığım en eğlenceli uygulama... 24 poz hakkınız var. Bunu bitirene kadar çektiğiniz fotoğrafları göremiyorsunuz. Bitirdikten 24 saat sonra yeni film yükleniyor, 3 gün sonra da fotoğraflarınız tabedildi diye bildirim geliyor. ♥ İstediklerinizi galeriye kaydedebiliyor, fotoğrafların hem filmli makine efektli hem de normal hallerini görebiliyorsunuz. (Ücretsiz indirdiğim için ben artık sadece efektli görebiliyorum.)
Henüz bir film bitirebildim. Fotoğraflar aşağı yukarı şöyle görünüyor;
Fermina Hanım'ın gazına gelip gezerken eksik kaldığım günler için de bilgiler bıraktım. Kendimi anlatmalara doyamadım bugün... Oraya uğramamış olup da bunu okuyan varsa, yazısının altına "biz de varız" diye söylensenize accık!
:)
21 Ekim 2017 Cumartesi
O, Ben. Ben, Mal!
Ayaklarımdan birinin üzerinde ben var. Hangisinde olduğunu söylemek için her seferinde bakmam gerekiyor. SOLda geribeyin... SOLda eksikakıl... (yine baktım!) Anlayacağınız üzere teşhis edilmem gerekse kendime faydam yok.
Bugün sabahtan akşam yemeğine kadar eşya ayıklamak, ayrıştırmak ve yerleştirmekle uğraştım. Bunu yaparken de Zihin Bey'in en son listesini fon müziği olarak seçtim. Yazlık-kışlık yapmak ve buna benzer bir işiniz varsa tavsiye ederim.
Akşam yemeğinden sonra da Trilok Gurtu & Hamdi-Memduh Akatay & Tepecik Filarmoni konserine gittim. Çok başarılı buldum. Eve yenice girip görev bilinciyle derhal bilgisayara koştum. İşler bitmiş değil. Konserden bahsederdim ama son kalan enerjimle kendime yatacak kadar yer açmam gerek. o.O
29 Mayıs 2016 Pazar
Birinci Tekil Şahıs ~ 13
https://tr.pinterest.com/pin/129971139225343349/
Deniz sezonunu açtım bugün.
Dümdüz, berrak ama soğuktu, buzdan hallice.
Her zamanki gibi tuzlu kaldım sonra, mis gibi deniz koktum kendime akşama kadar.
Mutluluk sebebi aslında...
6 Aralık 2015 Pazar
30 Mart 2015 Pazartesi
Birinci Tekil Şahıs ~ 11
Öyle bir şey yok tabii... Biliyorum, bilmediğimden değil...
Yine de bazen öyleymişçesine hissedebiliyor insan, etmiyor değil...
30 Kasım 2014 Pazar
Dis iz Sıpartın Ulan!
Ben istiyorum ki; herkes kendi hayatına baksın...
Ben istiyorum ki; insanlara sosyal medyada paylaştıklarıyla ilgili ahkamlar kesilemesin...
Ben istiyorum ki; insanların başkalarına ne yaptığı değil, bizim için ne yaptıkları ya da yapmadıkları önemli olsun...
Ben istiyorum ki; buradaki her şeyin sonu, hafifletici sebep olarak goygoya bağlansın...
Ama,
Ben istiyorum ki; insanlara sosyal medyada paylaştıklarıyla ilgili ahkamlar kesilemesin...
Ben istiyorum ki; insanların başkalarına ne yaptığı değil, bizim için ne yaptıkları ya da yapmadıkları önemli olsun...
Ben istiyorum ki; buradaki her şeyin sonu, hafifletici sebep olarak goygoya bağlansın...
Ama,
20 Eylül 2014 Cumartesi
Birinci Tekil Şahıs ~ 10
.jpg)
Bu hormonların boyu posu devrilmesin... Evlerine atşler düşmesin iyi mi! Dün gece şu halde evde oturuyordum, yalnız, belki önümde bir kadeh rakı olabilir... Bi de bir ara gözüme belki toz kaçmıştır... Zaten öyle her cuma-cumartesi kopmalarda coşmalarda olan bir tip değilim. Ama bari rakıyı tokuşturabileydim. Merak etmeyin, artık geçti, toz kaçmaz gözüme...
23 Kasım 2013 Cumartesi
Birinci Tekil Şahıs ~ 9
Ben, bunu fücuuduma dövdürmek isteyecek kadar çok beğendim... Bakmalara doyamıyorum... Hiç sormayın, nereden yürüttüğümü hatırlamıyorum...
Oradaki kısa pantonlu da benmişim, tamam mı? Hiç ses etmeyin bence... Çok ısrarcı ve huysuzum zira...
4 Kasım 2013 Pazartesi
Gıda Yardımı
.jpg)
Ben bir müzik cahiliyim!
En zoru giriş derler, atlattım bence... :) Şöyle ki; zayıf hafızamın da bana verdiği yetkiye dayanarak ne şarkıcıların ne de şarkıların isimlerini hatırlarım (şarkı sözlerine hiç girmiyorum bile), o an tınısı hoşuma giden her şeyi dinleyebilirim ama ne tarz diye sorsan cevap veremem, bilgisayarı açtığımda alttan alttan müzik dinleme alışkanlığını ise daha yeni edinebildim... "Eeee, yani?" diye sorarsanız canım sıkıldığında 'gangnam style' dinlemek zorunda kalıyordum, düşünün olayın vahametini! :P
Bu gidişe bir DUR diyebilmek adına takip ettiğim birkaç blogun etiket kısımlarından yararlanmayı öğrendim, sessiz sedasız girip dinleyip ortalığı dağıtmadan çıkıyorum, ruhları bile duymuyor. ;)
Fermina Daza'nın 'güzel müzik' etiketini tıklıyorum kimi zaman http://minoshka.blogspot.com/
Verba Volant var mesela yine 'müzik' etiketine tıklayarak arka arkaya dinlediğim http://aylagingunlugu.blogspot.com/
Bir de yenice, Ferminaa'nım sayesinde tanıştığım Helloradio var http://enjoytheridee.blogspot.com/ . Kendisi Grooveshark kullanarak güzel listeler oluşturuyor, sırf biz girip dinleyelim diye... :)
Her zaman internetten dinlenmiyor tabii... İnsan müzikçalarına atıp yolda dinlemek istiyor misal ama sevdiklerini bir araya getirip toparlayamıyor, sonra da beş senelik listeleri dinle babam dinle... Bu konuda çok söyleniyorum diye ilk olarak Tuğba sevdiği müzikleri bir cd'ye koyup göndermişti Cezayir'den. Bugün de Fermina'nın karışık kaset'i ulaştı. (burada genişçe bir parantez açıp şunu anlatmazsam çatlarım; aşağıdan zile basan kişi 'kimooo?' soruma 'kuryee' olarak cevap verince ben bir sevinmişim, ne de olsa ancak yukarı çıkar diye 'kaaaargoooom geeeelmiiiş kaaargooom geeelmiş' adlı kendi bestem ile Erdal Bakkal usulü dans ederek kapıyı açınca bir de ne göreyim! karşımda üç adam, bizim katın acil aydınlatmasını tamir ediyorlar. danslı gösterimi bıçak gibi kesmek zorunda kaldım. zeka yaşım hakkındaki şüphelerini gidermeden kargomu alıp hızla odamda attım kahkahalarımı :))) ) Ne diyordum, onların isimleriyle klasörler açıp bilgisayarıma attım müziklerimi, dönüp dönüp dinliyorum.
Siz şuan bitti sandınız... Yemezler! :) Diyeceğim şu ki "Saçanklı'nın Ruhuna Gıda Yardımı" kampanyası başlatıyorum. Efenim "benim az da olsa vaktim var, bir cd'ye hoşuma gidenlerden kor, gönderirim" diyorsanız, talibim! :) Hatta ilk önce 'boş cd bahane, kart göndermek şahane' sloganıyla yola çıkmayı düşünüyorum. "Yok uğraşamam" diyorsanız ben de gızlı/erkekli evlerde kalıp dinlemek zorunda kalır, basılırım, görürüsünüz! İşte bunlar hep müzik...
:))
* Fotoğraf, boyadığım taşlara bir örnek... Wilson'lar yapmışım bu yaz pek çok... Unutturmayın onu da yazayım... ;)
20 Ekim 2013 Pazar
Birinci Tekil Şahıs ~ 8
Bugün yine çok anarşikim!
görseli tumblr'dan şıfttırdım...
* kendini tanımlamak için "birinci tekil şahıs" başlığını seri halinde kullanan tek kişinin ben olmadığımı farkettim. İnsanların benden çoook önce aklına gelen bir şeymiş... Sevineyim mi üzüleyim mi bilemedim... Bozamam seriyi, kopyacı olcam ben! :)
3 Ekim 2013 Perşembe
Birinci Tekil Şahıs ~ 7
Fotoğrafı çekecek birini bulur bulmaz bu pozun aynısını vereceğim. Şu, alttakinden bahsediyorum... :)
*yanlış hatırlamıyorsam görseli tumblr'dan şıfttırmıştım...
** bir ara hatırlatın, size the big bang theory sevdamdan bahsedeyim...
17 Eylül 2013 Salı
Birinci Tekil Şahıs ~ 6
"Ay yine uzun zamandır yazamadım şekerim" tırıvırılarına gireyim mi? Bence artık beni bu şekilde kabullenmişsinizdir... :)
Ben yine bu süreçte feysbukumu bir blog edasında tutup foto-günlük bile oluşturdum kendime... Ama ne kedi fotoğrafları... :)) Demek ki alışmadık götte don durmuyor efenim! Bu blogla sarmaş dolaş olamadık bir türlü, ne halt ediyorsam hepsi feysbukta; okuduklarım, izlediklerim, istediklerim, sevdiklerim... Bir türlü elit olamadım, olamıyorum! :) Her seferinde "tamam, artık dolu bir içerikle blog tutucam" diyorum ki bakıyorum hayatım zaten dolu içerikten nasibini alamıyor, blogu nasıl öyle tutuyorsun! :)
Şimdilik yine kendimle ilgili bir görsel bırakıp kaçayım... Kendimi ısındırmak için bir değiş-tokuş etkinliği planı daha var kafamda. Onu da yapamıyorum zira pano etkinliğinin fotolarını paylaşmamış olmanın utancı içersindeyim :/ Bir de göçebeyim ki bu aralar sormayın... Yeterince yakındıysam kaçıyorum?
:)
Ben yine bu süreçte feysbukumu bir blog edasında tutup foto-günlük bile oluşturdum kendime... Ama ne kedi fotoğrafları... :)) Demek ki alışmadık götte don durmuyor efenim! Bu blogla sarmaş dolaş olamadık bir türlü, ne halt ediyorsam hepsi feysbukta; okuduklarım, izlediklerim, istediklerim, sevdiklerim... Bir türlü elit olamadım, olamıyorum! :) Her seferinde "tamam, artık dolu bir içerikle blog tutucam" diyorum ki bakıyorum hayatım zaten dolu içerikten nasibini alamıyor, blogu nasıl öyle tutuyorsun! :)
Şimdilik yine kendimle ilgili bir görsel bırakıp kaçayım... Kendimi ısındırmak için bir değiş-tokuş etkinliği planı daha var kafamda. Onu da yapamıyorum zira pano etkinliğinin fotolarını paylaşmamış olmanın utancı içersindeyim :/ Bir de göçebeyim ki bu aralar sormayın... Yeterince yakındıysam kaçıyorum?
:)
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)