Bir Sıçımlık

Selamünaleyküm! :)

Kısa bir girizgah yapayım, yaşıyorum! Umarım siz de yaşıyorsunuzdur ve sağlıklısınızdır.

Girizgah bitti...

Biliyorsunuz (ya da bilmiyorsunuz) bir süredir bilgisayarım cortlamaya çalışıyordu. Klavye artık tamamen çalışmaz hale gelince ayrı bir klavye aldım. Tam kendisine ısınmaya çalışıyordum ki  "m" harfi ev arkadaşımın enteresan temizlik anlayışı sayesinde elektrikli süpürgeye kaçtı! Zuahahahhah... :) Ben bir yerlerden m harfi bulabileceğim ümidiyle konuyu askıya almışken bir süre sonra yenisini aldı sağolsun, klavyenin...

Bunun haricinde de kendimize göre başka dramlarımız oldu tabii... :) Şu anda o dramlardan birinin üzerinde yazıyorum mesela, euheuheuh :D neyssse... 

Fermina'ya yorum yaz, film izleyip Sibel'i özle derken attım kendimi sonunda buralara!

Ne zamandır aklımda şordaki gibi izledikçe bana iyi gelen şeylerden bahsetmek var. Birlik ve beraberliğe ihtiyaç duymadığımız şu günlerden daha iyisini bulamazdım, yihha! :)

Queer Eye

Gacılarıııım ♥ 

Allaşkına homofobik falansanız da bir kenara bırakın! Moral bulma garantili diyorum yahu. Aralarda yanağınızdan bir damla yaş da süzülebilir yalnız, orasına karışmam. :P

Farklı uzmanlıkları olan beş gay arkadaşımızın insanların hayatlarına her noktadan dokunup ortamı şenlendirme girişimleri olarak özetleyebilirim. İngilizcelerinden tam çeviremeyeceğim ama aşçımız, kuaförümüz, stilistimiz, iç mimarımsımız ve bir de kişisel gelişimcimiz var. 

Hayatlarına dokunulması gereken kişiler genelde aileleri, iş arkadaşları veya yakın çevreleri tarafından aday gösteriliyor. Sonra muhteşem beşli'miz olay yerine intikal edip ilgili kişinin evini, giyimini, yeme alışkanlıklarını, tipini(!) ve hayata karşı tutumunu aslında isteyip de bir türlü yalnız başına yapamadığı duruma getirip, bir diğer adaya doğru yola çıkıyor.

Antoni (ortadaki), heteroseksüel kadınlar için büyük kayıp değil mi ya! ♥

Şimdi diyeceksiniz ki " e adaylar bunlar gittikten sonra eski haline döner, o kadar kolay mı!" Önerdiklerimin bir kaçı dedi, oradan biliyorum. :) 

Ben tabii biraz rahatsız olduğum için bölüm içinde geçen kişileri sosyal medyadan araştırarak ilerledim. :) Baya manyaklar gibi bunların aldıkları kıyafetleri giyiyorlar mı, saçını sakalını değiştirmiş mi, gülen suratı solmuş mu hep kontrol ettim. Büyük çoğunluğunu oradan buradan buldum arkadaşlar, gönül rahatlığıyla izleyin :)) işe yaramış...

Aynı huyumu başka başka zamanlarda ve konularda da kullanıyorum tabii... rınrın rınrın! :)

Mesela geçen gün şu videoya Twitter'da rastladım. Gözümden yaşlar gelerek, hunharca güldüm.

Sonra karikatürleri çizen arkadaşı instagramda bulup teşekkür ettim. Çünkü neden etmeyeyim!?. ^_^ İşim gücüm mü yok? Var da, yok diyelim. Ama siz de Corona'ya aşı bulmaya ya da ne bileyim nesli tükenen hayvanları yaşatmaya falan çalışmıyorsanız o argümanla gelmeyin. Zira interneti kullanmasını bilenler için bu işler bir sıçımlık vakit alıyor! :)

Birbirimize özen gösterdiğimiz bir hafta diliyorum.

Dirsek selamıyla ayrılıyorum...

:)

Yardım Lazım

Kaç zamandır diyeceklerim vardı. Bir türlü bir araya getirememiştim. Müsaadenizle şuraya kısa kısa bırakıp, bir de yardım isteyeceğim.

* İlk olarak; blog komşumuz Boredom 52 haftalık bir çelınc yapacak. Bizlerden katılmak isteyen olursa diye listeyi şu yazısında paylaşmış. Geçen seferki gibi istikrarlı katılabilir miyim bilmiyorum ama ben ucundan kıyısından yakalamaya çalışacağım. Liste ingilizce, gugıl transleyt bence tam da bugünler için var. Belki hoşuna gidenlerden çelınca eklenenler olur. ^_^

** Blogu ilk açtığımda buraların altından girip üstünden çıkıyordum. Nedense sonradan üzerime böyle bir yaşlı kullanıcı ruhu çöktü. Evet, google'a da sorabilirim ama komşular anlatınca daha iyi anlıyorum! :) 
Eskiden şu aşağıdaki listeden bir avatara tıklayınca ilk önce kendi blogu, altında takip ettiği bloglar çıkıyordu. Şimdi direkt takip ettiği bloglar çıkıyor ve ben kişinin bloguna nasıl ulaşacağımı bilmiyorum. Yardım eder misiniz?

(Öneri Makinesi, örnek olarak seni şeettim izninle :)  )

*** Web tasarım uzmanı falan değilim. Fani bir kullanıcıyım. Benim blog cillopmuş gibi gidip başkalarına "şöyle yapsana be hacı" diyecek halim yok lakin açtığım sayfalarda bir takım bilgileri göremeyince ısınmam daha geç oluyor. :/

Bunlardan öncelikli olanı tarih. Yazının başında veya sonunda bir yerlerde tarih göremiyorsam dikkatim dağılıyor. Yorum yazma hevesim kırılıyor. "Ne alaka yea?" diyebilirsiniz. Haklısınızdır da. Hâlk-tan [evet, hâlk :) ] bir kullanıcı olarak bilin istedim. :)

Her ne kadar Kanatlı Kedi ve Fermina kafama vura vura blogları okuma listeme nasıl kaydedeceğimi öğretmiş olsalar da şu aşağıdaki izle butonunun hayat kurtarıcı olduğuna inanıyorum. Gerçekten! Çünkü, kimi zaman telefon fışfışlarken bir bloga denk geliyorum ve linki alıp kendi bloguma gidip listeye eklemek zor olacağı için vazgeçiyorum. Halbuki buton olsa... 

Sonuncusu e-mail adresi. Bu biraz kişiye bağlı. Belki sadece yazıp gitmek istiyorsunuzdur. Öyleyse tamam... Sadece, kimi zaman yorumla bırakamayacağımız birkaç çift kelam, efenime söyliim bir danışma isteği olabiliyor ve insan nasıl ulaşacağını bilemiyor. Üstelik bana ulaşılan birkaç örnek için de minnettar oldum. ^_^ Hani aklınızın bir köşesinde böyle bir durum olabileceği bulunsun. Yine de dediğim gibi, diğer iki bilgiye göre bunsuz yapabilirim. :P

Sizin de bu sayfayla ilgili "neden yok" ya da "neden var" dediğiniz bir şey varsa ses edin. Yeni yılla birlikte gaza gelip temizliğe girişirim belki. :)

Ama bak o ikinci sıradaki konu çok önemli! Biriniz öğretiversin, hadi be hacı!

:)

Pırıl Pırıl Bir Gelecek!

     Ailem bir şekilde çadırdı evdi derken tam 60 senedir yazları Çeşmealtı'nda ikamet ediyor. Benim de 31 yaşımda olduğumu düşünürsek aşağı yukarı 15 senedir dolmuşla İzmir-Çeşmealtı arasında gidip geliyorum. Ve bugün ne trafikle ne de sıcak havayla alakası olmayan bir şekilde hayatımın en kötü yolculuğunu yaşıyorum. Gerçi biraz sonra yazacaklarımın bu senelerin hiç biriyle alakası yok, bu yolculuğu ilk kez de yapıyor olabilirdim.

     Dolmuşa biner binmez arka köşe, cam kenarını boş görüp oturmamla yaşadığım sevinç 3 komiserin ileride bir yerlerde dolmuşa binmesiyle kabusa dönüşüyor. Daha biner binmez yüksek perdeden konuşmaları sayesinde komiser olduklarını, arabalarının bozulduğunu, silahlarının arabada kaldığını ve 10 seneden sonra ilk kez dolmuşa binmek zorunda kaldıklarını öğreniyoruz. Öğreniyoruz çünkü bunu on yedi kere falan tekrar etme gereği duyuyorlar. Yanımdaki üç boş koltuğa oturdukları için kaçacak bir yer yok. Oturmasalar da o bağırarak konuşma stilini en ön koltukta oturanlar da aynı netlikte duymuş olmalı diye düşünüyorum. İlk başta sadece yüksek perdede konuşuyorlar, dolmuşta kitap okuma hayalimi bir kenara bırakıp kulaklığımı takıp sesi açıyorum, onları dinlemek zorunda değilim zira. Daha sonra işin rengi değişiyor. Telefonla arkadaşlarını arayıp hoparlörü açtıktan sonra kendisine şarkı söyletiyorlar, yetmiyor kendileri de katılıyor. Sonra telefon kapanıyor ama yetmez ki, telefondan kına gecesi şarkıları, ankara havaları açılıp tüm dolmuşa dinletiliyor. Eller çırpılıyor, parmaklar şıklatılıyor, şarkılara eşlik edilip oturdukları yerden oynamaya çalışıyorlar... Yetmiyor, bir ara sigara yakılmaya kalkılıyor, 10 seneden sonra ilk defa binmiş çünkü bilmiyor ki adam, hakkı!!! Bir pazar akşamı Çeşme istikametinden dönüş trafiğini bilenler bilmeyenlere lütfen anlatsın... Bu durumda dahi yarım saat sabrediyorum, belki bir noktadan sonra sakinlerler diye... Ama yok... Kulaklığı çıkarıp dik dik bakıyorum, aralarından en susmayanı fark edip bakıyor. Elinde sonuna kadar açık müzikle "Rahatsız mı oldunuz? Ben on senedir dolmuşa binmiyorum da" diyor gevrek gevrek. Belli oluyor diyorum on senede çok şey değişti, artık toplu taşımada ne sigara içiliyor ne de başkalarının düzgün seyahat etme hakkı böyle istismar ediliyor. "Sizden başka kimse rahatsız olmuyor" diyor bana... Olsalar da söyleyemezler polissiniz ya size her şey serbest nasılsa diyorum. Önden teyzenin biri "Benim allahtan başka kimseden korkum yok eğlenerek gidiyoruz biz" diyor. Başka da kimseden çıt çıkmıyor. Ben rahatsız oluyorum deyip kulaklıklarımı takıyorum yeniden. Müzik kapanıyor ama yüksek perdeli konuşmalar devam... Üstelik başka bir amca da inerken hayatının en eğlenceli yolculuğunu geçirdiğini söylüyor!

     Lütfen bu akşamdan sonra kimse benden insan sevmemi falan beklemesin...  Kentkartı boş olana karşılık beklemeden kentkart basmak yok bundan sonra benim için... Teyzelere, amcalara yorgunluktan geberiyor olsam da yer verme devri de kapandı misal. Ne de olsa oyun havaları eşliğinde gerekirse oynayarak yolculuk etmek onlar için daha cazip... Banka ve bilumum kuyrukta biraz daha az beklesinler diye yerimi teklif etmek falan da tarihin tozlu sayfalarında yerini aldı!

     Allah'tan başka kimseden korkmayan laf esirgemez teyzenin; Ali İsmail Korkmaz dövülerek, Abdullah Cömert başından vurularak öldürüldüğünde en ön saflarda karşı çıkmak için yer aldığından kuşkum yok!!! Yani sadece gençler değil, orta yaşlılar ve yaşlılar da ülkemi pırıl pırıl yapmak için elinden geleni yapıyor. Lütfen müsterih olunuz...

Gıda Yardımı

Ben bir müzik cahiliyim!

     En zoru giriş derler, atlattım bence... :) Şöyle ki; zayıf hafızamın da bana verdiği yetkiye dayanarak ne şarkıcıların ne de şarkıların isimlerini hatırlarım (şarkı sözlerine hiç girmiyorum bile), o an tınısı hoşuma giden her şeyi dinleyebilirim ama ne tarz diye sorsan cevap veremem, bilgisayarı açtığımda alttan alttan müzik dinleme alışkanlığını ise daha yeni edinebildim... "Eeee, yani?" diye sorarsanız canım sıkıldığında 'gangnam style' dinlemek zorunda kalıyordum, düşünün olayın vahametini! :P

     Bu gidişe bir DUR diyebilmek adına takip ettiğim birkaç blogun etiket kısımlarından yararlanmayı öğrendim, sessiz sedasız girip dinleyip ortalığı dağıtmadan çıkıyorum, ruhları bile duymuyor. ;)
Fermina Daza'nın 'güzel müzik' etiketini tıklıyorum kimi zaman http://minoshka.blogspot.com/
Verba Volant var mesela yine 'müzik' etiketine tıklayarak arka arkaya dinlediğim http://aylagingunlugu.blogspot.com/
Bir de yenice, Ferminaa'nım sayesinde tanıştığım Helloradio var http://enjoytheridee.blogspot.com/ . Kendisi Grooveshark kullanarak güzel listeler oluşturuyor, sırf biz girip dinleyelim diye... :)

     Her zaman internetten dinlenmiyor tabii... İnsan müzikçalarına atıp yolda dinlemek istiyor misal ama sevdiklerini bir araya getirip toparlayamıyor, sonra da beş senelik listeleri dinle babam dinle... Bu konuda çok söyleniyorum diye ilk olarak Tuğba sevdiği müzikleri bir cd'ye koyup göndermişti Cezayir'den. Bugün de Fermina'nın karışık kaset'i ulaştı. (burada genişçe bir parantez açıp şunu anlatmazsam çatlarım; aşağıdan zile basan kişi 'kimooo?' soruma 'kuryee' olarak cevap verince ben bir sevinmişim, ne de olsa ancak yukarı çıkar diye 'kaaaargoooom geeeelmiiiş kaaargooom geeelmiş' adlı kendi bestem ile Erdal Bakkal usulü dans ederek kapıyı açınca bir de ne göreyim! karşımda üç adam, bizim katın acil aydınlatmasını tamir ediyorlar. danslı gösterimi bıçak gibi kesmek zorunda kaldım. zeka yaşım hakkındaki şüphelerini gidermeden kargomu alıp hızla odamda attım kahkahalarımı :)))  ) Ne diyordum, onların isimleriyle klasörler açıp bilgisayarıma attım müziklerimi, dönüp dönüp dinliyorum. 

     Siz şuan bitti sandınız... Yemezler! :) Diyeceğim şu ki "Saçanklı'nın Ruhuna Gıda Yardımı" kampanyası başlatıyorum. Efenim "benim az da olsa vaktim var, bir cd'ye hoşuma gidenlerden kor, gönderirim" diyorsanız, talibim! :) Hatta ilk önce 'boş cd bahane, kart göndermek şahane' sloganıyla yola çıkmayı düşünüyorum. "Yok uğraşamam" diyorsanız ben de gızlı/erkekli evlerde kalıp dinlemek zorunda kalır, basılırım, görürüsünüz! İşte bunlar hep müzik...

:))

* Fotoğraf, boyadığım taşlara bir örnek... Wilson'lar yapmışım bu yaz pek çok... Unutturmayın onu da yazayım... ;)

Bak Hele Ne Direm ~ 2

     29/09/2013 tarihli Cumhuriyet Gazetesi'ndeki Sadi Tekelioğlu'nun haberini olduğu gibi paylaşarak başlamak istiyorum:

"Karayipler'deki Batı Hint Adaları'ndan Saint Croix açıklarında 1978 yılında denize bırakılan bir şişe postası, bundan beş yıl önce Hırvatistan'ın Korcula Adası kıyılarında bulundu. Bu haberi ilginç kılan kısım ise gönderen ve alıcının Danimarkalı aynı kişi olması ve şişeyi bulanın da aynı ulustan olması. Kim Kragh Staerke, 1978 yılında 8 yaşında Danimarkalı bir çocuk. Yük gemisi kaptanı olan babasının daveti üzerine yaz tatilinde onunla sefere çıkar ve yolları Batı Hint adaları'na düşer. Kim Kragh Staerke, gemide canının sıkıldığı bir gün üzerinde kendi adresi yazılı olan bir mektup hazırlar ve bir şişeye koyar. Gemide görevli tayfaların da yardımıyla şişenin ağzını iyice kapattıktan sonra Saint Croix Adası açıklarında şişeyi denize fırlatır. 30 yıl içinde Atlas Okyanusu'nu aşan ve Cebelitarık Boğazı'ndan geçen şişe içindeki postayla birlikte bundan beş yıl önce Hırvatistan'ın Korcula Adası açıklarında yine Danimarkalı Martin Marcic adında bir çocuk tarafından bulunur. 5 yıl boyunca şişedeki mektubun alıcısını arayan Marcic'in ailesi sonuç alamayınca, Hırvatistan'ın Kopenhag'daki turizm enformasyon bürosu devreye girer. Danimarka gazetelerine ilan verilir ve geçen hafta sonunda şişe postasının alıcısı ve aynı zamanda göndericisi olan Kim ortaya çıkar."

     Bunun üzerine susayım, olduğu gibi kalsın istiyor göynümün bir yanı ve lakin diğer yanı... Parmaklarıma engel olamıyorum a dostlar! :) Benim posta yoluyla gönderdiğim kartların/mektupların kaybolduğuna mı yanayım... Canı sıkılan çocuk veya şişeyi bulan çocuk Türk olsaydı diye düşündükçe aklıma gelen türlü trajikomik duruma mı yanayım... Yoksa herhangi bir turizm enformasyon bürosuna böyle bir konuyla gidersem alacağım cevaba mı yanayım? Hadi söyleyin! :) 

     Biz ki, gelenek ve göreneklerine bağlılığımızla övünen milletiz... Acaba neyin kıymetini ne kadar biliyoruz? Bu bloga sahip oluşuma sevinme nedenlerimden biri tam da bu konu. İnsanlara dair umudumu yitirmeye yaklaştığım her seferinde; biri aniden bir kart/kitap yolluyor, diğeri benim bile ne yolla söylediğimi hatırlamamama rağmen doğum günümü kutluyor, öbürü beyazın üstüne çizdiğim kırmızı çizgili taşı bağrına basıp beni yüreklendiriyor, başka bir tanesi de "canım sıkkın" dediğim için tee uzak diyarlardan telefon açıp güldürmeye çalışıyor... Sonra gel de Karma'ya inanma! :) Küçük şeyler candır, paylaşın... Elbet sizin kadar kıymetini bilecek en az bir kişi çıkacaktır. ;)

* şişeli fotoğrafı şuradan şıfttırdım; http://wide-wallpapers.net/letter-in-a-bottle-on-the-beach-wide-wallpaper/

** cümle içinde "yanayım" geçiyorsa bu video mutlaka izlenmeli... :)
*** konu nereden nereye geldi... geç olduysa demek... :P
**** pek akıl verici bir son yapmışım. halbuki benim aklım bana yetiyo mu ki! peeh! o.O
***** bir de yazdıktan sonra şöylesine denk geldim; http://gundem.milliyet.com.tr/sisede-mektup-28-yil-sonra-adrese-teslim/gundem/gundemdetay/20.04.2013/1695906/default.htm ne Hırvatistan kıyısıymış arkadaş!