Beş Şey ¨ Yolda 16. Hafta

Boredom is Fun paylaşmıştı,
Fermina Türkçe'ye çevirdi,
Nur topu gibi, 52 haftalık bir challenge'mız oldu.

Hafta 16 (16 - 22 Nisan) 5 Things to do less often. / Daha az yapsam dediğiniz 5 şey.

Daha az tembel olsam mesela, bir solukta kitabımı okusam, filmimi izlesem, sağlıklı yemeğimi yapsam... Eksiksiz, hepsini aynı anda... Sahi nasıl yetiştiriyorsunuz?

Daha az unutsam. Nasıl gelişiyor bu hafıza?

Sporu daha az ihmal etsem. Yapmamak için ürettiğim bahaneler buradan köye yol olur! :)

Blogu ve yapmaktan hoşlandığım şeyleri daha az ihmal etsem.

Daha az konuşsam... :D Aslında öyle çok konuşan bir tip değilim ama ne bileyim bazenleri susamıyorum gibi geliyor! :)

Gördüğünüz gibi hala tee ne zaman başlayan çelıncın peşindeyim! :)) Sayesinde eski fotoğrafları falan kurcalayıp hafızamı da tazeliyorum. 

Mesela geçen sene 16-22 Nisan'da, İstanbul'da yerleştiğim ilk evdeymişim. Çatı katıydı kendisi, böyle üçgen pencereleri vardı. Babam gelmiş beni ziyarete, hava güneşliymiş, gezmişiz.

Bu aralar n'oluyo derseniz; bir aydır toplasan on sayfa kitap okumuşumdur. 
Tiyatroya gitmeye çalışıp bir kısmına zinhar bilet bulamadım. En sonunda bu haftanın başında Kürklü Venüs'ü izledim. Sacher Masoch'un aynı adlı kitabından uyarlanmış iki kişilik bir oyun. Bitmedi, bitmeyecek kadın-erkek meselelerinin cinsiyet ayrımcılığı bölümüne çomak sokuyor. Kadın oyuncu Pervin Bağdat'ı hayli başarılı buldum.

Her sene olduğu gibi Oscar öncesi aday filmleri izlemeye heveslendim. Şimdilik sadece Rome, Green Book ve Incredibles 2'yi izleyebildim. 
Rome kötü demiyorum tabii ki ama benim için biraz fazla sanat filmi :) Başrol kadın oyuncunun hikayesini duymuşsunuzdur. Oscar'ı kapacak diye düşünüyorum.
Incredibles 2'yi animasyon sever biri olmama rağmen beğenemedim. Şansı yok gibi geliyor.
Green Book gönlümü kazandı. Gerçek bir hikaye olması da bonus! Tüm filmleri izlemediğimden en iyi film olur mu bilmem ama benim cılız hafızamda bir köşe kaptı.

Sibel bu sene de bizim için oscar çelıncı başlattı. Sonlara doğru tahminleri de topluyor. Bence kopun kopun gidin. :)

Bugün de Boing Uçurmadım ¨ Yolda 15. Hafta

Boredom is Fun paylaşmıştı,
Fermina Türkçe'ye çevirdi,
Nur topu gibi, 52 haftalık bir challenge'mız oldu.

Hafta 15 (9 - 15 Nisan) What are you wearing right now? / Şu anda üzerinizde ne var?

Üstümdekiler tarihe uymuyor bari fotoğraf o haftadan gelsin :)

Altımda gri eşofman, her yerim şiş şiş... :P

Üstümde bordo bir polar... Önemli olan boğaza kadar fermuarlı olması. Geçen seneden beri sanki  tam iyileşemeyen bir boğaz ağrım var. Üstelik kamera falan da sokturdum kendisine, bir sonuç alamadık. Dışarıda boğazlı kazak giyemesem de evde yatarken koruyayım bari diyorum.

Ben bunu derken alternatif turpçular, kişisel gelişimciler, reikiciler, yogacılar diyor ki; sırt ağrısı üzerinizdeki fazla yükten, boyun ağrısı istemeyerek boyun eğmek zorunda kalınanlardan, boğaz ağrısı ise söyleyemediklerimizden kaynaklıymış.

Hepsini kulak ardı ediyorum, tekme tokat dalıp, kapı dışarı ediyorum diyemem ama İzmirliyim ve kadınım, ne kadar susuyor olabilirim! :)) Halbuki atış poligonlarına alternatif küfür poligonları olsa KBB işsiz! Bize ayrılan kulvarda karşımızdaki cansız (canlı da olabilir aslında) “şey”e gün içinde etmek isteyip de edemediğimiz küfürleri saydırabileceğimiz bir poligon çok para kazanmasa da sürümden işi götürür gibi geliyor.

Sanal gerçeklik gözlükleri şimdilik bizi keydedilmiş sınırlı ortamlara salabiliyor, tamam. Teknoloji biraz daha gelişecek ve gün içinde ağız dolusu küfür etmemiz gereken, hatta belki bir yumruk atmamız gerekirken sadece gözlerimizi belertip devam etmek zorunda kaldığımız anlara dönebileceğiz, inanıyorum. Eve gelip gözlüğümüzü takacağız ve ön arabanın camından atılan çöpü sahibine yedireceğiz misal... Ya da iş yerinde göz göre göre üstümüze gelenlerin kafasını balona iğne batırır gibi patlatıvereceğiz. Plaza diliyle win-win! İçimizde kalmayacak-zarar gören olmayacak... İşte ben buna teknoloji derim.

Neyse işte, eve geldim, duştu bir şeyler atıştırdı derken şuan pijamalarımla oturuyorum. Henüz “İstanbul’un soğuğu İzmir’inkine benzemez” soğukları başlamadı. Yine de önlem olarak bir mont bir de ucuzundan kar botumsu aldım tabbii. Nisan’da geldiğim için henüz ev ne kadar ısınıyor tecrübem yok. Yaşayarak göreceğiz. “İzmir’in sıcağı İstanbul’unkine benzemez” sıcakları geçti misal... İzmir’de klimayla uyuduğum mevsimleri İstanbul’da pencerem açık üstüm örtülü tamamladım. Üşüdüğüm zamanlarda kendime bunu hatırlatmayı planlıyorum! :)

"Yanar Dağlarda Tüten" ¨ Yolda 14. Hafta

Boredom is Fun paylaşmıştı,
Fermina Türkçe'ye çevirdi,
Nur topu gibi, 52 haftalık bir challenge'mız oldu.

Hafta 14 (2 - 8 Nisan) Share a vivid dream. / Canlı, akılda kalan bir rüyanızı paylaşın.

Yeni ev camiinin dibinde... Dibinde derken baya bildiğin dibinde... :)) İlk kaldığım gece kendimi bile şaşırtarak sabah ezanını duymadım! Yani bir süre sonra alışır, duymam diye düşünüyordum da bu kendimi bile şaşırttı. 

Uyku bu kadar derinlerde seyrettiği için midir bilmem, hiç rüya hatırlamıyorum. En son ne zaman gördüğüm bir rüyayı hatırlıyorum diye düşünüyorum, yok çıkmıyor. Zaman zaman karanlık bir merdiven boşluğuna doğru düştüğümü biliyorum.

20Ağustos2017 - Marseille

Bir de ne zaman gördüğümü çıkaramadığım ama hiç unutmadığım bir rüyam var. Derimin içinden ince solucanlar çekip çıkarıyordum. Çok korkarak uyanmıştım. Hala ne anlama geldiğini bilmiyorum. Bir daha da görmek istemem, evlerden ırak...

Yazıyı yazmaya başladığım andan itibaren kafamın içinde "Rüyalar Gerçek Olsa" çalmaya başladı. Emel Sayın'dan değil ama... :)) Sanırım 98 yılıydı (lisedeydim çünkü), Okan Bayülgen, Zafer Algöz ile birlikte radyoda Hayat Bilgisi diye bir program yapıyordu. Saçma sapan rüyalar yorumlayıp sonunda da bu şarkıyı hönkürerek (evet, tam olarak böyle) söylüyorlardı. Keşke kulağımda çalan şeyi buraya aktarmanın yolu olsa da o zamanlar benim eğlendiğim kadar hep beraber eğlensek! :) 

Oturma İzni ¨ Yolda 13. Hafta

Boredom is Fun paylaşmıştı,
Fermina Türkçe'ye çevirdi,
Nur topu gibi, 52 haftalık bir challenge'mız oldu.

Hafta 13 (26 Mart - 1 Nisan) What holds you back? / Herhangi bir konuda kendinizi tutmanıza, çekinmenize ne sebep olur?

İstanbul'a geldiğimden, hatta daha gelmezden evvelden beri aynı teraneleri dinliyorum. Neredeyse istisnasız, her yeni tanıştığım insan ve göçümden haberdar olan eski arkadaşlarımdan duyduğum cümleler şöyle;

"Ooouvv İzmir bırakılır mı?"
"Vay İstanbul'da yaşanır mı!"
"Anne evinde yaşamaya benzemez.."

Yaw He Hee...

Tutmadığım/çekinmediğim konudan başlamış oldum biraz... :)) Şu şekilde cevap veriyorum;

- İzmir için oturma izni istenmiyor, istediğiniz an yaşamaya başlayabilirsiniz.
- Tam olarak hangi konuda zorlanmam gerektiğini henüz anlamadım. Bilemiyorum ben mi accuk gamsızım..?
- Ya siz ananızın evinde mürebbiyeyle mi büyüdünüz? Valla ben şuan daha az iş yapıyorum! :D

İşler her zaman böyle yürümüyor tabii... Mahalle baskısı sıfır biçimde yaşayanlara saygım sonsuz... Ben onlardan biri değilim. Müslüman mahallesinde salyangoz satmaya cesaretim yok misal...

Yer yer cesaret, kimi zaman şüphe, tabii ki tembellik, bazen imkanlar, üç hamle sonrasının getireceği zorluklar, bir kısım kendini koruma iç güdüsü gibi başlıklar sayabilirim kendimi tutmama sebep... Bu kadar sayınca böyle dümdüz dolaşıp akşam evime dönüyormuşum gibi oldu. :)) Ya bunlara göre hayatımı yaşamaya alışmışım ya da hayatım zaten bunlara genelde yer bırakmayacak şekilde ilerliyor. Ki ikincisi daha tanıdık.

Soracağım bir sorunun veya bulunacağım bir eylemin olası cevaplarından/sonuçlarından bir tanesinin boyumu aşacağını düşünüyorsam, hiç girişmiyorum. Yolun yarısına bir kala bugüne kadar neredeyse hiç uzaklaşmadığım şehri ve insanları bırakıp başka bir şehre gelebiliyorsam, boyum çok da kısa değil sanırım! :) Sonrasında kalan derinliklere de öğrenip ekipmanla dalacağız. Her şeyin bi şeyi var neticede..! :P

Ben bi süre daha her konuyu taşınmaya bağlar sonra sakinlerim... O zamana kadar kaçarak uzaklaşmak selbezz..

:)

Yataylık ¨ Yolda 12. Hafta

Yaşıyorum! :))

Nisan'ın başında İstanbul'a göçümü gerçekleştirdikten yaklaşık bir ay sonra ev değiştirmem gerekti. O sırada İzmir'dekilerin sağlıkları yine gel-git yaptı. Ben totomu gezdirdim, derken böyük şehir beni yenmiş gibi göründü ama yok öyle bir şey! :D Yenişmeye çalışmadan usul usul yaşıyoruz.

Oscar öncesi yetiştiremediğim filmlerden The Shape Water'ı izledim mesela, çok güzeldi...
The Alienist diye bir diziye rastlayıp, bayılarak bitirdim (Kesin izleyin... Mutlak... Valla bak!). Şimdi de Guilt ile gerginliğe devam..!
Geçen hafta sonu İzmir'e gidip-gelesiye Emine'nin Yanında Konuşulmayacak Şeyleri'i okudum. Yazarı Deniz Poyraz'ı tesadüf eseri instagramdan takip ediyordum. Merak ederek aldım, pişman olmadım. <3
Metroyla bir yerlere giderken de e-kitap okuyorum İzmir'deki gibi... O daha bitmedi, yeterince fink atamamışım demek! :))

Şimdi bir gayret, alıp başınızı gittiğiniz challenge'a da yetişebilirsem kendimi baya geri dönmüş sayacağım.

Boredom is Fun paylaşmıştı,
Fermina Türkçe'ye çevirdi,
Nur topu gibi, 52 haftalık bir challenge'mız oldu.

Hafta 12 (19 - 25 Mart) Write about some of your favorite places. / En sevdiğiniz yerler, mekanlar hakkında yazın.

Yatağım! :)) Sevdiğim mekanların en başında geliyor. Vücut şeklim oturmaya hiç elverişli değil. Ayakta nereye kadar duracaksın... Ama yataylık öyle mi... :)) Çok uyku değil. İstediğim zaman, yettiği kadar uykudan yanayım. Bunu bana sağlayan her yer benim bebeyim! <3

Başta şu aşağıdaki olmak üzere bir takım çatı katları...

İzmir'e yolu düşenlere Alsancak - La Puerta... Lütfen ısrarla margaritasını deneyiniz! Kime tavsiye ettiysem öylesini içmediğini belirtti.

Bozcaada, Gökçeada ve bir takım adalar... Ada seviyorum cicim, engel olamıyorum... :)

Popülerliği yüzünden ön yargı ile gidip, bağrıma basasımın geldiği Venedik... Sokak aralarında kaybolup kaybolup suya rastlamak... <3

Hayaller size challenge'da yetişmek... Gerçekler arada bir gelip "yaşıyorum" demek olabilir.

:)

AVM Sever Beyaz Yaka Geldi! ¨ Yolda 11. Hafta

Boredom is Fun paylaşmıştı,
Fermina Türkçe'ye çevirdi,
Nur topu gibi, 52 haftalık bir challenge'mız oldu.

Hafta 11 (12 - 18 Mart) Your playlist right now. / Şu andaki müzik listeniz.

Eye of The Tiger vari şarkılar/türküler dinlemenin benim için tam zamanı... "Olacak Rocky! Yapabilirisn! :))

Bir yandan da bahar geliyor. Ne zamandır farkındaydım da, bugün biraz göbeğine doğru attım kendimi...

Dün de helallik turları(!) kapsamında Çeşmealtı'nı kolaçan etmiştim. Benim yüzen arkadaşlar olduğu yerdeler... Değişimi yer yer kucaklasam da, bir takım şeylerin de değişmeden, öylece kalması enteresan bir güven veriyor. Onların bu misyondan haberi yok tabii... Anca yüzüpduru! :P

Az çok tanıdık birbirimizi... Bir müzik listemin olmadığını hepimiz biliyoruz! :)) Velev ki olaydı ne dinlemek isterdim bu aralar diye düşündüm. Uyduruk cevap olmasın diye birkaç seçeneği de denedim. (Sizin için daha naabayım ben! :P) 
Goran Bregovic seviyorum sanıyordum, Ederlezi ve bir iki tanesinde daha içlerim darlandı. Yine de sevmiyormuşum demek için yetersiz bir deney... 
Şöyle güncel popu ucundan yakalayayım dedim. Anam ben o işin ucunu çok kaçırmışım ya meğer...
Gittim yine sonunda, en iyi beş filmim arasında yerini her zaman alan Little Miss Sunshine'ın soundtrackini dinlerken buldum kendimi. <3

Şöyle olsun benim listem, tüm şu yukarıdakilerin karışımı gibi...

Little Miss Sunshine Soundtrack;
(ortalık linkten geçilmeyecek diye üç tane bırakıp kaçıyorum...)

• The Winner Is
• Till the End of Time
• You Love Me

*** Başlığı merak eden olursa "hayata küsmeli" şu yazıya gidebilir! :))

Acaba B.K.'nın müzikle arası nasıl?

Beyle... ¨ Yolda 10. Hafta

Boredom is Fun paylaşmıştı,
Fermina Türkçe'ye çevirdi,
Nur topu gibi, 52 haftalık bir challenge'mız oldu.

Hafta 10 (5 - 11 Mart) How do you see the world? / Dünyaya bakış açınız nedir, nasıl görüyorsunuz?

Onuncu haftanın sorusunu okuduğumdan beri aklımda, o meşhur karikatürün bu parçası var. :))

Geleceğe umutla bakan bir tip değilim ama "ne de olsa her şey kötüye gidecek" deyip de elim kolum bağlı oturmuyorum. 

İçimden "boku yedik" derken aynı anda "ulan hiç gülmicek de değiliz" diyorum.

İnsanların bir kısmının neler yapabileceğini, aklımın hayalimin dahi almayacağı bilgisini unutmuyorum, ama bu benim insanlara güvenmeme engel olmuyor. 

Adalet ve eşitlik tarzı kavramların dünyanın hiçbir yerinde var olmadığını düşünüyorum. Yine de ona buna, hayvana, bitkiye tekme atmıyorum. 

Tarihin tekerrürden ibaret olduğuna çok inanıyorum. Öyle bilimsel falan değil. "Kimler kimler işsiz, parasız, aşksız, sağlıksız kalmıştır da yaşamıştır"ı unutmamaya çaba gösteriyorum. Muhtemelen başıma gelen hiçbir şey dünya için ilk ve son olmayacaktır. 

En çok da bu sonuncusunun ışığında beyle... görüyorum!

:)

Son Yorgan Dikici ¨ Yolda 9. Hafta

Boredom is Fun paylaşmıştı,
Fermina Türkçe'ye çevirdi,
Nur topu gibi, 52 haftalık bir challenge'mız oldu.

Hafta 9 (26 Şubat - 4 Mart) Share a childhood memory. / Bir çocukluk anınızı paylaşın.

Hatırlamak üzerine kurulu bütün sorularda olduğu gibi bunda da zorlanıyorum. (Diğerlerini bir çırpıda cevaplıyormuşum gibi çekin!) İlkokulun ilk yılları ve öncesindeki olay örgüsü kafamda biraz karışık. Kronolojiyi bir türlü tutturamıyorum. Sanki hatırlayabildiğim en eski anım ilkokul yıllarına aitmiş gibi geliyor. Neyse ki fotoğraflar ve anlatıcı ihtiyarlar var. :)

Efenim bendeniz Temmuz 1983 İzmir doğumluyum. Ben doğmadan bir süre önce ailem iş nedeniyle Muğla'ya taşınmış. Doğumu daha geç bekliyorlarmış. O yüzden tatil için dımdızlak İzmir'e gelmişler. Bana da yolda çarşaf yırtmak suretiyle yapılan bezlerle idare ederek doğmak düşmüş. İlk kıyafetler olarak da birkaç ay önce doğuran kuzen çocuğunun cicileri alınmış. Alışveriş yapmak yerine hala ablamın küçülen ve eskiyen şeylerini tercih etmem sanırım o günden geliyor! :P

Doğumdan bir süre sonra Muğla'ya dönmüşler. Geçen aya kadar İzmir'e temelli gelişimiz ben 3,5 yaşındayken oldu sanıyordum. Meğer 5,5 yaşındayken olmuş!!1!1!! Ya insan böyle bir bilgiyi nasıl yanlış edinmiş olabilir? Hala aklım almıyor... Kafası karışık ve hafızasız bir aile olmamıza veriyorum. (Erkek olsaydım adımın Tınaz olacağını da yine 2016'daki challenge sayesinde öğrenmiştim!)

Annemle babam çalıştığı için bana alt komşumuzun annesi olan Muğla'lı bir teyze bakmış. Bir güzel şivem varmış kiii... İzmir'e döndükten sonra annem, babam ve ablam dışındakiler beni anlamakta bir süre zorlanmışlar. <3 Keşke hep öyle kalsaydı. Sevimliliği düşünsene! :))

Konu komşunun bahçesindeki hayvanlardan getirdiği süt ve yumurtalarla büyüdüğüm için İzmir'de bir süre bu ürünleri tüketememişim. Şimdi de diğeri için kokuyor derim, kesin... Hayatımdaki bu tersine göçün temellerini de o zaman attığımı varsayıyorum.... o.O

Bana bakan alt komşunun geçim kaynaklarından biri yorgan dikmekmiş. Ve ayak tam da yukarıdaki şekilde konuyormuş. :)) (Bu vesileyle kendimi de göstermiş oldum :P)

O günlerde yaşananların neredeyse hiçbirini hatırlamasam da, fotoğraflara baktıkça hiç de fena bir çocukluk yaşamadığımı görüyorum. <3 İzmir doğumlu bir goca Muğla'lı olarak konuyu bir anıya bağlayacağımı tabii ki hiç düşünmediniz... :)) (çünkü, hiç bağlayamıyor...) Düşünmediniz demi?

:)


Bakalım B.K. kendi çocukluğundan bahsedecek miydi...

Nasıl Oluşur? ¨ Yolda 8. Hafta

Boredom is Fun paylaşmıştı,
Fermina Türkçe'ye çevirdi,
Nur topu gibi, 52 haftalık bir challenge'mız oldu.

Hafta 8 (19-25 Şubat) A book that has influenced your life. / Hayatınızı etkilemiş bir kitap.

Gönül ister bundan sadece birkaç hafta önce olduğu gibi, evde doğru ışığı bekleyip, fotoğrafları öyle çekeyim. Mümkün olmadı anacım... Yoksa biliyorsunuz, bende hep tumblr fotoğrafı... :P

Hayatımı hangi kitap daha çok etkilemiş olabilir diye kütüphanenin karşısında düşünürken, çocukluğumdan kalma şu seri gözüme ilişti. Sadece çocukken etkilenmek daha kolay olduğundan değil, gerçekten o yaşın merak dolu dimağına uygun anlattığı için bu yaşımda hala seviyorum. <3

 

Tam olarak yukarıdakilerin verdiği etkiyi yaratmasa da, bir aşk acısına (o bi'şey değilmiş, sonra daha kötülerini yaşadım) denk geldiği sırada okuduğum İle - Oruç Aruoba da gayet güzel çarpmıştı, eline sağlık! :) Kendisi, tüm kitaplarını okuduğum tek yazar. Özellikle İle'yi belirtmem doğru zamanlamanın benim için kanıtı...

Etkilenmekten ne anladığımıza bağlı olarak bir de Hacı Komünist - Ferhan Şensoy diyeceğim. Cuba fotoğraflarına kitabı okumamdan çok önce de iç geçiriyordum. Kitabı okuduktan sonra kendimi uçak biletlerine bakarken buldum! :D Ne oldu seni çeken diye sorsanız tabii ki cevaplayamam [çünkü Saçaklı... :) ]. Bir şekilde, o ufak iç geçirmeler, olabilecek bir ihtimal gibi görünmeye başladı. Hala da umudumu kaybetmiş değilim. Ayrıca lotodan para çıktığı takdirde blog komşularımızla dolmuş kaldırma projemiz de aklımda! :))

Yine de sekizinci haftanın cevabı her türlü Nasıl Oluşur?

:)

B.K. ?

Deflik Bizim İşimiz ¨ Yolda 7. Hafta

Boredom is Fun paylaşmıştı,
Fermina Türkçe'ye çevirdi,
Nur topu gibi, 52 haftalık bir challenge'mız oldu.

Hafta 7 Write down something you are stressed about. / Sizi geren, endişelendiren bir şey yazın.

Gelecek.

Memur bir ana babanın, her istediği alınmayan ama yokluk da görmemiş evladıyım. İflas bilmiyorum, aç uyumadım (diet hariç! :P ). Bunca gelecek endişesini nasıl edindim hiç bilmiyorum. 

Filmlerin, dizilerin ve kitapların sonunu merak edip, bilse de aynı hevesle devam edebilen biri olarak, belirsizlik beni def gibi geriyor. Son belli - spoiler - hepimiz öleceğiz! :) Ama ne zaman ve nasıl? Ne bileyim, hani üç-beş ay içindeyse şu yan sekmeden iş aramayı bırakayım, cips-kolanın dibine vurayım, daha çok hayvan kucaklayıp, ailemi de duruma hazırlayayım. Zira hiçbir yerin görüşmeye dahi davet ettiği yok. Loto da bana mısın demiyor. Ben zitres olmayayım da kimler olsun a gonşular! o.O

https://tr.pinterest.com/pin/324470348145367479/

NOT: Bahsi geçen kaygılar, içine; tecavüzler, hayvan işkenceleri, savaşlar, açlıklar... yani ülke... yani dünya katılmadan önceki halidir... :/



Evet, şimdi B.K.'ya bağlanıyoruz... :)p

Tam Gaz ¨ Yolda 6. Hafta

Boredom is Fun paylaşmıştı,
Fermina Türkçe'ye çevirdi,
Nur topu gibi, 52 haftalık bir challenge'mız oldu.

Hafta 6 (5 - 11 Şubat) What was the best thing that happened this week? / Bu haftanın en güzel hadisesi neydi?

Yeni odadan wi-fi tam gaz çekiyo olum! :))

Bu eve 2011'de taşındık. Eski oda ne ısındı ne de wi-fi çekti. Resmen bir kara delik. Resmen bir ötekileştirilmişlik! :P Sinyal arttırıcı mı almadık, modemin antenlerine bir şeyler mi yapmadık. Olmadı. Şimdi modem adeta benim için çalışıyor. <3

Bir de ısınma problemi vardı. Diğer odalarla abartısız 3 derece fark ediyordu. Şimdi yumşak yumşak uyuyorum. :)

https://tr.pinterest.com/pin/129971139230341053/

O La laaaa!
:P


* Bi yazıda daha oda dersem kendimce infilak edicem. oda... oda... oda... o....
:)

Sekiz Metrekare ¨ Yolda 5. Hafta

Boredom is Fun paylaşmıştı,
Fermina Türkçe'ye çevirdi,
Nur topu gibi, 52 haftalık bir challenge'mız oldu.

Hafta 5 (29 Ocak - 4 Şubat) A quote to live by. / Hayatınıza yön veren bir alıntı. 

Geçen senelerde cevapladığımız çelıncta da buna benzer bir soru vardı. Yaklaşık olarak iki sene geçmiş, bende pek bir şey değişmemiş. :)) O zamanki cevabı da buraya bırakıyorum ki, durup durup aynı şeyleri anlatan emekli amca imajım pekişsin. :P

Oruç Aruoba kitapları haricinde okurken satır altı çizme veya kitap üzerine not alma huyum yok. Onun yerine, beğendiğim cümleleri kitap arasında bulundurduğum kağıtlara not alıyorum. Sonra da vakit bulduğum bir ara onları metis defterlerime yazıyorum ki derli toplu durabilsin. (Tertipsiz asla! :P )

Not aldığım cümlelerden hangisi aklımda kaldı, hangisini içimden geçirince dümeni o yöne kırasım geliyor (ouuvv yea!) diye düşündüm, zorladım, çıkmadı. Onun yerine, daha önce de paylaştığım şu aşağıdakini hiç unutmuyorum mesela... İlk bakışta sadece gülümseyip geçmelik gibi duruyor ama cidden böyle yön vermek istiyorum hayatıma. Bence biraz da başarıyorum. 

İstediğim bir takım şeyler var, ulaşmak için mevcut kaynakları kullanıyorum, çabalıyorum. Ama olmuyorsa ya da ulaşmak için daha yol varsa aradaki şeyleri kaçırmak istemiyorum. Denemeye devam ederken elimde tadelleyle dolaşmakta bir sakınca görmüyorum. Hayat parlak ilerlemiyor diye gülünecek fırsatlara sırt çevirmek bana göre değil. Yani bunalımdayken gülersek bunalımımızın bozulmayacağına inanıyorum! :))

https://tr.pinterest.com/pin/434034482815401850/

"Harcıyorken keyif aldığın zaman, boşa harcanmış değildir." gibi bir anlamı var. Aşağı yukarı üsttekiyle aynı yere bağlıyorum. Bazen öyle bir denk geliyor ki o kıymetli zamanımızı; atomu parçalayarak, çaresiz hastalıklara deva bularak veya evsizlere yardım ederek geçiremiyoruz. İşte o zamanlarda "getti minnoş ömrümün gül gibi dakikaları" demek keyif veriyorsa o da tamam. Ama vermiyorsa bir yerden sonra, yapmak isteyip yapamadığına değil de eldekiyle keyif alarak yapabildiğine odaklanmak, o gül dakikaları biraz da olsa kurtarıyor. Her zaman uygulayabiliyor muyum? HAYIR. E bu da insan yani!!1!!1! :)) Ki en unutmadığım alıntı... :P

Bir de normal zamanda karşıma çıktığında üzerinde durmayacağım, ancak içinde bulunduğum duruma cuk diye oturunca "işte bu" dediklerim oluyor. O anda ihtiyacım olan şeyi bir yerlerde okuyunca kelimelerin kendisi bir yana, yalnız olmadığımı görmek bile iyi geliyor. Adam aynı/benzer şeyleri artık nasıl güçlü yaşadıysa kelimelere dökmek zorunda kalmış ulan, daha ne! :)

Yine tam bir alıntı sayılmaz lakin önceki yazıda bahsi geçen oda değişikliği esnasında şu videoya denk geldim ve bana gayet de yön verdi. Hanım kızımız çalışmak için Japonya'ya gelmiş. Vizesini altı aylık aralıklarla alabildiği için bulabildiği en uygun ev SEKİZ METREKARElik şu aşağıdaki olmuş. Videoda bir sürü şey gösterip anlatıyor. Onca şeyin arasında dikkatimi çeken bitkiler ve memnunca anlatışı oldu. Benim bahçede canlı tutamadığımı kadın, "g.t kadar yerde yaşıyorum zaten ne bitkisi yea" dememiş, almış bakıyor. O kadar iyi geldi ki... Belki 100 sayfa okusam çıkartamayacağım, moral vermek isteseniz işe yaramayacak şeyleri bu video ile bağrıma bastım.

Daha tüm videolarını izleme fırsatım olmadı fakat gördüğüm kadarıyla hanım kızımızın hayatında bir takım şeyler değişmiş ve daha büyük bir yere taşınmış. Bitkiler yine var. :) Bir de kapsül otel deneyimlediği bir videosu var ki klostrofobikler kesinlikle izlemesin. :P

Anlayacağınız durum neye ihtiyacım olduğundan ibaret. Belki de yukarıya bıraktıklarım kesinlikle benim dediklerimi söylemiyor. Olabilir! :)) Bana lazımlı kısmını alıyor, gerisini boş veriyorum. 

Yolda 4. Hafta'ya Apdeyt Geldi!

52 haftalık challengemızda 4. hafta, pencerimizden görünen manzarayı soruyordu. Ben de böyle cevaplamıştım. Zımba gibi (baya, böyle deriye saplanmalı...) başlayan 2018, hız kesmeden beni şaşırtmaya devam ettiği için sorunun cevabına ve hatta hayata güncelleme geldi. 

Öğlen 2 sularında çekilen, penceremden görünmeyen manzaram artık şu şekilde;

İlk fotoğrafta, kitabın üzerinde duran şey kablosuz bir kapı zili. Diğer odadan sizi çağırması gereken bir hastanız varsa ve seslenemiyorsa ya da gece kimseyi uyandırmamak için bağırmadan, odalar arası haberleşmek istiyorsanız bir hayli kullanışlı. Gördüğünüz parçayı evin içinde yanınızda gezdirebiliyorsunuz. Zili çalmaya yarayan düğme kısmı da hastanın yanında duruyor. Bangır bangır çalmıyor, çeşitli melodileri de mevcut. 2008'de doğan bir gereklilikle almıştık. Lazım oldukça kullanıyoruz, hala sağlam. Belki aynı durumda olanlar vardır veya başka bir durum için fikir olur diye bu bilgi de burada dursun. Zira insana nefes aldıracak çözümlerin nereden çıkacağı belli olmuyor. Gugıla 'kablosuz kapı zili' yazarsanız çeşit çeşit bulabilirsiniz. Ürün yerleştirme burada sona erdi... :P

Adsız'ın önerisiyle, korfleks tabağıma ineğimin altından neskuik sağıp geleyim de zil çalmazsa diğer haftaların cevabını da yazmaya çalışayım. :)

Otur Dinlen* ¨ Yolda 4. Hafta

Boredom is Fun paylaşmıştı,
Fermina Türkçe'ye çevirdi,
Nur topu gibi, 52 haftalık bir challenge'mız oldu.

Hafta 4 What is the view from your window right now? / Şu anda pencerenizden görünen manzara nasıl?

Ölçüsel anlamda tahmin yeteğinim sanırım yok. Bir süredir karşı apartmana bakıp mesafe aşağı yukarı kaç metredir diye düşünüyorum. Cık, olmadı... Aramızda dapdaracık bir sokak var. Birkaç araba park edili. Direkt karşıya bakıp anlatmak gerekirse, özet olarak klima motorları! :) Akşamüstü güneşi alan odamın penceresini tüm bu betonlara rağmen seviyorum. <3

Fotoğraf bugünden... Güleç suratı dün arkadaşım hediye etti. Şimdilik camı uygun gördüm. Fotoyu çektikten sonra tersini çevirdim ki konukomşu da içerde ne tip bir şey yaşıyor bilsin, hakkı! 

Aşağıdakini 7 Kasım'da çekmişim. Çok seviyorum. Burada da durması için daha iyi bir fırsat bulamam. :P

Hayaller vs. Hayatlar ¨ Yolda 3. Hafta

Boredom is Fun paylaşmıştı,
Fermina Türkçe'ye çevirdi,
Nur topu gibi, 52 haftalık bir challenge'mız oldu. 

Hafta 3 Five things you would like to do more / Daha çok/sık yapsam dediğiniz 5 şey

http://cdn.yemek.com/uploads/2017/10/hayaller-hayatlar-yemek-fb.jpg

Hayaller

• Daha çok uyusam ama hiç vakit kaybetmesem,
• Daha çok kazansam ama hiç çalışmasam,
• Daha çok abur cubur yesem ama hiç kilo almasam,
• Daha çok içsem ama hiç sağlıksız olmasam,
• Daha çok sevsem ama hiç ciğerim solmasa...

Hayatlar

• Daha sık su içsem hiç fena olmayacak. Spora giderken içmek zorunda kalıyorum da gitmezken bir bardağı bile unuttuğum oluyor. Evet, unutmak... Susamıyor it! 
• Bedenime daha çok önem versem. En azından ellerim kuruluktan kanamadan bir tık önce krem sürsem.
• Daha sık seyahat etsem. - ki bunu şartlar elverişli hale gelince yaparım, sıkıntı yok.
• Daha çok kedi/köpek kucaklasam. Bir hayvana dokunmadan geçirdiğim süre uzayınca stres oranımın arttığını birkaç kez test ettim, onayladım.
• Daha sık denizle haşır neşir olsam. Bu da beni daha stressiz yapıyor. İş bulunca yapılacaklar listeme (en azından) havuz üyeliği ekleyeyim bari. (amin!)

http://650400.static.karar.com/img/650x400/15-08/02/3.jpg