Çok güldüm izlerken... E, yalan da diyemem ki hiç birine! :)) Ben en iyisi yarın sabah kahvaltısına alayım gevreğimi , boyozumu... Doğrayım bangomdadomatımı... Ohh! İzmirliyim, keyif bende (:
Geçen hafta perşembe günü Aydın'dan bir arkadaşım (kampüsüm) gelmişti. Hava da cillop gibi olduğundan dört kişi kendimizi İnciraltı'na attık :) İzmir'de yaşamayanlar için; İnciraltı, deniz kıyısında, bir sürü çay bahçesi gibi yerlerin bulunduğu, kıyısında teknelerin dizili olduğu, geniş bir yeşil alanı da içinde barındıran bir semt diyebilirim. İstanbul'da nereye benzeteyim, bilemedim :)
İlk başta "alırız biralarımızı ortaya da kalamar, ohh" diye konuşmuştuk aramızda ama akşam da dışarıda olacağımızı hesaba katarak gözleme - çay ikilisine döndük. Çok aç olduğumdan fotoğraf çekmeyi falan gözüm görmedi. Yalnız gözlemeler gelmeden önce yan masadan yemek bekleyen kediyi kaçırmamışım :)
Tanıştırayım, İNCİR :)
Bahar dalları açmış...
Papatyalar açmış...
Bi kaç papatyayı katlettik ama yuvarlandık çimen çayırda attık bütün elektriğimizi, ohhh :)
Söylemiş miydim, Garfield'a bayılırım. Hatta O, olduğumu söyleyenler mevcut. :) Ama bu başka bir posta...
Esas diyeceğim şuydu... Hatırlatmak gibi olmasın, bugün Pazartesi :)) Ben bu iki çizime baktıkça keyfim yerine geliyor. Belki sizde de aynı etkiyi yaratır.
Bir kaç defa internette denk gelince bu güzellerden yapmak şart olmuştu. Dün kuzenime de gösterince gecenin bir yarısı kolları sıvadık ve fotoğrafı da aldığım şu blogtaki ( http://nheilke.com/blog/2011/02/corner-page-bookmarks-3/ ) tarife göre kendi ayracımızı oluşturduk.
Biraz acemiliğimize denk gelince bizim canavarın dişleri biraz yamuk oldu ama yamuk olsun bizim olsun diyerek bağrımıza bastık Süleyman'ı :) evet adı Süleyman oldu... Çünkü bize göre Muhteşem yaptık :P
Bir de gözler konusunda biraz kolaya kaçtık... Geçenlerde aldığım şu gözlerden
yapıştırmak daha iyi olacak gibi geldi. Ve öyle de oldu. "Biri kalk gidelim diyo öteki bok yeme otur diyo" deyimini hakkıyla yerine getirdiler :)
Ben biraz unutkanım üzerinize afiyet... İnternetten araştırdığım hafıza kuvvetlendirici gıda maddelerini denediiiiim, olmadı... Doğal taşçılardan unutkanlığa iyi gelen (hangisiydi unuttum :)) ) taşlar aldım taktıııııım, olmadı... Otistik çocuklar için mevcut hafıza oyunlarından oynadım, işe yaramasını geçtim, onlar kadar başarılı bile olamadım :)) Yani bir türlü olduramadım... Zaten artık herkes de böyle kabul etti beni, uğraşmıyorum :) Alınması gereken malzemeleri, aramam gereken kişileri, yapmam gereken işleri unuttuğumu yazmaya kalksam çooook uzun bir yazı olur. Zaten o kadarını hatırlayamam :)) Bir kaç tane de beni bile korkutan unutma hikayem var ki o konular da tıbba girer kanımca :) Ama öyle 2 hikayem var ki, unutmadan bir kenara not almam gerek. Müsadenizle not defterimin şuracığına yazacağım ;) Üniversiteden mezun olduktan sonra bir süre iş bulamayınca yeni gelen yılda "ne iş olsa yaparım abi" modelini yürürlüğe koymuştum. Yıl 2007... Sinemada işe başladım. Gişedeyim... Mesaimin bitmesine 10 dk kala arkadaşlarım beni almaya geldi. Saçaklı - Aa! Nerden çıktınız ya siz? :) Ahali - Seni almaya geldik :) Saçaklı - Şöyle kenarda oturun, 10 dk sonra çıkıyorum. Ahali - Tamam bekleriz, acele etme. Bunu gören gişe şefim 10 dk erken çıkmama izin vermişti, sağolsun :) Ben de ahali beklemesin diye hızlı hızlı üzerimi değiştirmeye yukarı çıktım. Üzerimi değiştirdim, taktım çantamı sırtıma kaptırdım avm çıkışına doğru gidiyorum. O sırada sigara içmeye çıkmış şefim beni görünce; Şef - Arkadaşların nerde? Saçaklı - Hasss.... Ben üzerimi değiştirirken çoktaaaan unutmuşum onların geldiğini... Kaptırıp işten çıkmış olmanın sevinciyle kendimi dışarı atmışım. :))) Hemen çaktırmadan dönüp yanlarına gittim sanki üstümü değiştirip inmiş gibi :)) Şefe de tembih ettim söyleme diye. Kurtulamazdım yoksa 10 sene dillerinden :))
Yer: Kızlarağası - Konak - İzmir Yalan yok, bir arkadaşımla beraber fal baktırmak için gidip falcının namı yüzünden 3 saat sıra beklemeyi göze alamayınca kahvelerimizi içip kalkmaya karar verdik :) Diğer cafelerin yanından geçerken; Ö - Geçen sefer buraya gelmiştik değil mi? Saçaklı - Aaa! Evet burasıydı gelirken farketmemiştim. Fazla değil... 15-20 adım sonra; Ö - Ben sana bizim burdaki eski dükkanı göstermiş miydim? Saçaklı - Biz seninle daha önce Kızlarağası'na gelmişmiydik ki!!¿ Ö - OHAAA! Artık yaaa... Saatine bakarak; Ö - Şuan rekorunu kırdın Saçaklı! Puahhahaahaahhhah :))
Bir de genel unutmalarım var ki sevgili, aile, arkadaş farketmez...
* Saçaklı - Geçen gün sahilde bi golden vardı, sahibi parmağını şıklatıyo kerata takla atıyo yaa çok tatlıydı :) X - Hadi yaaa!... Ne güzel!... Saçaklı - Dayanamadım sevdim zaten :) X - Hey allaaam! Kızım beraberdik ya zaten... Gittik sahibiyle de muhabbet ettik!! Saçaklı - Aa! Evet... Ne tatlıydı ama demiii :)) X - Hrrr!!!
** Saçaklı - Geçen Urla'da kahvaltı ettiğimiz yerin adı neydi? Y - Hangi yerin? Saçaklı - Gittik ya hani otlu gözlemesi de vardı parmaklarımızı yedik... Y - Ben yoktum ki... Saçaklı - Olur mu... Bi yedik bi daha söyledik ya... Y - Kızım ben otlu gözleme sevmem ki zaten... Z - Saçaklı, oraya sen-ben-X gittik. Y yoktu... Saçaklı - Hadi yaaa... Nese işte, çok güzeldi... Hadi bi daha gidelim :) Y - !!
Yalnız değilim, biliyorum... Hadi dökülün bakalım siz de :))
Hep sevmişimdir garip tabelaları, ilanları, reklamları... Siz de bir çok yerde rastlamışsınızdır zaten. Favorim budur:
Tabii ne kadar doğrudur bilemem. Gidip görmüşlüğüm yok. Fotoğrafı internetten aldım ama gerçekse, yakınımda olsa başka yerden kebap yemem, o kadar yani! :)) Malesef yakınlarımda böyle değişik isimli bir kebapçı yok. Ve fakat, geçen pazar gittiğim (yenisi geliyor ben ancak yazıyorum) Foça'da enteresan bir pazarlama dehasıyla karşı karşıya kaldım. Daha doğrusu deha mı desem şair mi desem ne desem bilemiyorum.Karışık duygular yarattı bende... :))
İzmir'de çoğu yerde buzlu badem mevcut. Hatta Kordon'da standart arabalarda satıyorlar. Ama böylesine ilk defa denk geldim! :) "sar abi sarrr ordan bana yarısını, offf uleeenn offf" deyip yiyesi geliyor insanın. Lakin biz bunu görmezden biraz önce midemizi yeterince doldurduğumuzdan amcayı gönüllerimizdeki tahta oturtarak ayrıldık oradan.
Optik'le Foça'dan bildireceğimizi bir önceki yazıda belirtmiştim... Havanın bu kadar güzel olacağını nereden bilebilirdim ki ^_^ Güneşe doğru kedi gibi gözlerimi kısarak durmaktan başka birşey yapamadım, makina boynumda aksesuar olarak gezdi benimle bütün gün :) Yanaklarımın üstündeki pembeler ve aralardaki beyaz kalan çizgilerle mutluyum, o ayrı :)
Akşam fotoğrafları bilgisayara attığımda farkettim ki sadece bunlar var elimde;
açlıktan fotoğrafla yetindiğimiz anlar :)
kahvaltı gelene kadar Optik'in güneş keyfi :)
OOoooLaLaaaaa :)
Bir de arkadaşlarımın fotoğrafları var tabii ama Optik'in yanında lafı olmaz :P Zaten manzara fotoğraflarıyla da aram olmadı hiç...
Keyifli bir pazardı... Bu haftadan da aynısını bekliyorum...
Yapım aşamasında içimden sürekli aynı şarkıyı söylediğim için fotoğraflara geçmeden önce siz de play'e bir tıklayın :) (not: herhangi bir kelek yapılması durumu yok) :)) (not2: bu klip her izlediğimde güldürmüştür beni) :)
Ne zamandır söz verip yapmadığım bir kek vardı ortada. Sonra baktım ki söz verdiklerim çoğaldı, e her biri de ayrı tipinden hoşlanıyor... Küçük kekçiklerle olayı bir kerede halledeyim istedim. Böylece ilk kez cupcake yapmaya koyuldum. İnternette bir sürü tarif var. Hangisini seçeyim diye vakit kaybetmemek için açtım annemin tarif kitabını en kolay kek tarifini seçtim aradan. Kap map, kek işte sonuçta :)
Şimdi malzemelerimizi fotoğraflarla da görelim :)
İlk olarak 2 yumurta ve 4 fincan şekerimizi çırpıyoruz;
Sonra ayçiçek yağı, un, süt ve kabartma tozumuzu (reklam kokulu) ilave ediyoruz;
Daha sonra, farkediyoruz ki evde vanilya kalmamııııış :) "onsuz olsa ne olur ki?!" diye düşünürken anneanne olaya el atıp "limon kabuğu rendele" diyor. Tecrübeden faydalanıyoruz.
Elimizdeki arkadaş istek listesine göre; cevizli, üzümlü, ve cevilzi-üzümlü olarak kaplara pay ettikten sonra şarkıda da söylenildiği gibi önceden 180 derecede ısıttığımız fırına tepsimizi yerleştiriyoruz.
Arada bir anneanneyle birlikte fırın camına yapışmak suretiyle yavrucakları kontrol ediyoruz :) Takribi 20-25 dk sonra kendileri hazır oluyorlar... Ta taaaaamm :)
Kuzguna yavrusu... misali anneannem beğendi tabii.. :) Benim "bile" yapabileceğim bir tarif sonuçta. Bakalım akşam tüketenler neler diyecek...
:)
BİR EK:
Götürürken çeşitler birbirine karışmasın diye şu yol tercih edildi;
Kocaaaa kış bir sürü soğuk oldu "ben bu kış hiç hasta olmadım" diye ortalıklarda dolaştım ben de... Ne zaman ki hava biraz ısındı işte o zaman yamuldum tabiri caizse...
Şu şekilde dolaştım ortalıklarda :))
Tam zamanıydı ama kıyamadım geçen gün aldığım şu mendillerimi kullanmaya.
Ne için saklıyorsam!? :))
Ve hemen daha önce gördüğüm şu Uğur Gürsoy (Joy'un düzeltmesi sayesinde =) ) karikatürü geldi aklıma: